II SA/Wa 881/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w związku ze skargą na decyzję Komendanta Głównego Policji w W. z dnia 1 kwietnia 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi G.J. w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G.J. uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. ( [...] ) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W osobnym piśmie dołączonym do skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z wyzbyciem się przez niego broni będącej w jego posiadaniu od wielu lat. Podkreślił, że nie będzie w stanie ponieść kosztów związanych z przechowywaniem broni w depozycie Policji, a termin rozpoznania sprawy przez Sąd jest odległy. Skarżący podniósł także, że zbycie broni spowoduje po jego stronie znaczną szkodę majątkową albowiem ceny na rynku wtórnym są niskie i faktycznie nie rekompensujące rzeczywistej wartości broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn.zm), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art.61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika, iż Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, określone w tym przepisie które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych. Takich ustaleń Sąd dokonuje w oparciu o argumenty przywołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz na podstawie treści zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego. Sąd ocenia zatem, czy podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz czy brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowodowuje trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek wykazania ( uprawdopodobnienia) tych okoliczności spoczywa na stronie, która z takim wnioskiem występuje. Podkreślić należy, że ze sformułowania ,,sąd może’’ wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest obligatoryjne. Uzależnione jest od spełnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki wskazane w art.61 § 3 powołanej ustawy, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący poza twierdzeniem, że nie będzie w stanie ponieść kosztów związanych z przechowaniem broni w depozycie oraz że sprzedaż (zbycie) broni używanej spowoduje po jego stronie szkodę majątkową, nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art.24 punkt 3 ustawy o broni i amunicji z 21 maja 1999 r. ( Dz. U. z 2004 r. nr 52 poz.525 ) w przypadku, gdy osoba utraci prawo do posiadania broni i deponuje ją w depozycie Policji, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. Zgodnie zaś z art.11 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie (Dz.U. z 2004 r. nr 152 poz.1609 ) za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie pobierana jest opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Z powyższych przepisów wynika wprost, iż dopiero po roku od utraty prawa do posiadania broni ( czyli od daty wydania decyzji II instancji) możliwe jest pobieranie opłaty związanej ze zdeponowaniem broni Policji. A zatem na tym etapie postępowania wobec faktu, iż decyzja organu II instancji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń została wydana w dniu [...] kwietnia 2010 r. a doręczenie do rąk skarżącego nastąpiło [...] kwietnia 2010 r. skarżący nie ponosi kosztów depozytu, albowiem od daty decyzji ostatecznej nie minął jeszcze rok. Powyższe poczynione przez Sąd ustalenia podważają tym samym twierdzenie skarżącego, że będzie on musiał ponosić koszty związane z zdeponowaniem broni. Na tym etapie postępowania nie można stwierdzić ile będzie trwało postępowanie i czy skarżący będzie musiał te koszty ponosić. Oparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na hipotetycznym założeniu, że od daty wydania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd minie okres roku nie mogło zatem zostać zakwalifikowane jako okoliczność, która spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Niezależnie od tego podkreślić należy, iż ustawodawca uzależnił wstrzymanie zaskarżonej decyzji od wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia ,,znacznej szkody’’. Oznacza to , że nie każda szkoda uzasadnia żądanie wstrzymania wykonania decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia szkoda taka, którą można zakwalifikować jako ,,szkoda znaczna’’. Przyjmuje się , że szkoda znaczna to szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( Postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r.,GZ 138/04 ).W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje zaistnienie szkody znacznej. Nie można też było uznać, że sprzedaż broni ( jej zbycie) będzie przyczyną wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej wartości. Różnica w cenie nabycia i zbycia broni nie może zostać zakwalifikowana jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego sytuacji finansowej skarżącego, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, wyliczenia wydatków miesięcznych, kopii opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym Skarżącego. Reasumując, przedstawionych przez skarżącego we wniosku o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji argumentów nie można było zakwalifikować jako uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art.61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.