II SA/Wa 881/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. G. J. w dniu 17 maja 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską G. J. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 listopada 2008 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia G. J. pozwolenia na broń z powodu uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co było spowodowane toczącym się przeciwko zainteresowanemu postępowaniu karnym o czyn z art. 270 § 1 kk, oraz sporządzonym w dniu 28 listopada 2007 r. przez Prokuraturę Rejonową w O. akcie oskarżenia G. J. o czyny z art. 220 § 1 kk i art. 157 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W dniu 27 listopada 2009 r. do organu I instancji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] umarzający z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną, postępowanie karne przeciwko G.J. o czyn z art. 270 § 1 kk. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...]. Z powyższych względów Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] cofnął G. J. pozwolenie na broń palną myśliwską uzasadniając ją faktem toczącego się przeciwko zainteresowanemu postępowania karnego. G. J. od powyższej decyzji wniósł odwołanie w dniu 15 lutego 2010 r., w którym wniósł o uchylenie decyzji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na odwołanie wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 17 maja 2010 r. G. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...]. Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Ponadto skarżący w skardze podniósł, że dla organu I i II instancji nie miały żadnego znaczenia pozytywne opinie o jego osobie wydane na żądanie organu I instancji przez organa miejscowe Policji, oraz Polskiego Związku Łowieckiego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust.1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wyżej powołany przepis przewiduje więc dwie główne okoliczności przemawiające za cofnięciem pozwolenia na broń: - cechy charakteru strony lub jej sposób życia i działania sprawiają, że zachodzi obawa użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - strona jest skazana lub toczy się wobec niej postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, co powoduje powstanie obawy użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sposób sformułowania omawianego przepisu wskazuje na to, iż zaistnienie drugiej z powyższych przesłanek powoduje obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Z samego faktu skazania lub toczenia się postępowania karnego odnośnie wskazanych rodzajów przestępstw, ustawodawca wywiódł bowiem skutek równoznaczny z pojawieniem się obawy, że dana osoba użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojawienie się zaś takiej obawy jest wystarczające do tego, aby odebrać stronie posiadane przez nią uprawnienie. W przedmiotowej normie prawnej nie znajduje się żadne rozróżnienie odnośnie tego, czy skazanie lub toczenie się postępowania dotyczącego przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, odnosi się do czynów popełnionych w sposób umyślny czy też nieumyślny. Niezależnie bowiem od kwestii umyślności, każde przestępstwo z ww. powoduje pojawienie się obawy, o której mowa w omawianym przepisie. Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa albo do kategorii osób wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania, czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć jej w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia warunki uzyskania pozwolenia na broń, i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, iż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne dotyczące kwestii popełnienia przez stronę, m. in. czynu opisanego w art. 157 § 3 k.k. tj. przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Taka okoliczność sprawia, że spełniona zostaje przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Organ nie był zaś zobligowany do tego, aby badać kwestie umyślności zarzucanego stronie czynu. Sam fakt toczenia się postępowania karnego odnośnie popełnienia przedmiotowego przestępstwa uzasadnia pojawienie się obawy, o jakiej mówi ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W świetle wywodów przedstawionych na wstępie niniejszego uzasadnienia jako niezasadny jawi się też zarzut skargi, iż organ winien wykazać związek pomiędzy zarzucanym skarżącemu czynem, a pojawieniem się przedmiotowej obawy. Fakt toczenia się postępowania karnego związanego z zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu jest równoznaczny z istnieniem powyższej obawy. Na istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wywołanej faktem toczenia się przedmiotowego postępowania karnego, bez wpływu pozostają pozytywne opinie środowiskowe posiadane przez skarżącego. Według ustawodawcy, toczące się postępowanie karne jest wystarczającą przesłanką świadczącą o pojawieniu się omawianej obawy. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż organ dokonał również ustalenia w przedmiocie popełnienia przez skarżącego czynu karalnego w postaci przerobienia dokumentu, oraz naruszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym skutkującym potrąceniem pieszego. Z tych ustaleń organ zasadnie zaś wywiódł, że świadczą one o braku poszanowania przez skarżącego dla obowiązujących norm prawnych. To zaś także przemawia za istnieniem uzasadnionej obawy o której mowa w omawianym przepisie. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).