II SA/Wa 885/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Walawski Anna Mierzejewska Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: – zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie – Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga Polskiego Związku [...] (dalej jako skarżący) na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którym zostało utrzymane w mocy postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 25.000 zł. Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 2199/13 toczy się postępowanie ze skargi Polskiego Związku [...] na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego tytułem wykonawczym nr [...] z [...] sierpnia 2013 r., wystawionym przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w związku z niewykonaniem dobrowolnie przez skarżącego decyzji administracyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] września 2011 r. sygn. [...] utrzymanej w mocy decyzją administracyjną tego organu z [...] stycznia 2012 r. sygn. [...]. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze kwestia warunków dopuszczalności zastosowania powyższego przepisu ujmowana jest jednolicie. Podnosi się, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowadministracyjnym. Wtedy w sprawie sądowadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne, a więc sytuacja, gdy uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, uzasadniając celowość wstrzymania czynności w postępowaniu do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod. red. T. Wosia, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańskiej, wyd. 2, s. 456 i n.). Musi istnieć ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, rozumiany w ten sposób, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 792/07). Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie może być jedynie pośredni (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod. red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 488). Sytuacja wynikająca z treści powyższej regulacji ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu wskazać, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. 1991 r. Nr 36 poz. 161 z późn. zm., dalej powoływana jako "u.p.e.a."), a wskazany tam obowiązek może być podstawą formułowania zarzutów prowadzących do badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Zarzuty przysługujące zobowiązanemu są środkiem obrony przed nieuzasadnionym postępowaniem egzekucyjnym. Zobowiązany może wnieść zarzuty w określonym ustawą terminie (art. 32 § 1 u.p.e.a.) z powołaniem się na podstawy zarzutów wyliczone enumeratywnie w art. 33 u.p.e.a. Przepisy art. 33 i art. 34 u.p.e.a. mają bowiem na celu ochronę interesów zobowiązanego w sytuacjach, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub egzekucja jest niedopuszczalna (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2001 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1637/2001). Wskazać również należy, że podstawy zarzutów ujęte w przepisie art. 33 u.p.e.a. dotyczą istoty postępowania egzekucyjnego, a od ich rozpatrzenia zależy to, czy postępowanie egzekucyjne w ogóle może się dalej toczyć, a zatem, czy w ogóle istnieje możliwość zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego. Zatem w pierwszej kolejności organy egzekucyjne winny rozpoznać wniesione zarzuty, jeżeli tylko odpowiadają one formalnym warunkom ich wniesienia, bowiem podniesione w nich argumenty dotyczą całego postępowania egzekucyjnego warunkując możliwość dalszego prowadzenia egzekucji. Natomiast zażalenie dotyczące nałożonego środka egzekucyjnego organ odwoławczy może rozpoznać dopiero po zbadaniu zasadności zarzutów tyczących całego postępowania egzekucyjnego. (zob. M. Mincer-Jaśkowska: glosa do postanowienia NSA z 28 grudnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1180/90, OSP 1992/4/92). Należy również zauważyć, że w przypadku uwzględnienia zarzutów organ administracyjny, stosownie do treści art. 34 § 4 u.p.e.a., może umorzyć postępowanie egzekucyjne. W tej sytuacji nie będzie podstaw zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, zasadnym jest zawieszenie niniejszego postępowania sądowego, którego przedmiotem jest skarga na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia postępowania rozstrzygającego zasadność zarzutów egzekucyjnych skarżącego, gdyż wynik tego postępowania będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Za tym, że ostateczne rozpoznanie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 125 § 1 P.p.s.a., przemawia również fakt, że ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z dnia 6 listopada 2013 r.) został zmieniony art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Obecnie przepis ten w § 1 stanowi, że "Zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego." Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie.