II SA/Wa 891/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi P. B. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [ ...] marca 2015 r. nr [...] o uznaniu P. B. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego P. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, argumentując powyższe tym, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia wpływa negatywnie na jego sytuację finansową i wizerunek w środowisku zawodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przesądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Pod pojęciem tym należy rozumieć konieczność spowodowania, w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Instytucja ochrony tymczasowej nie znajduje zatem zastosowania w każdej sprawie sądowoadministracyjnej. Przedmiotem skargi jest orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym wymierzono funkcjonariuszowi Policji karę nagany, o której mowa w art. 134 pkt 1 i art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) dalej: "u.P.". Z przepisów zawartych w powołanej ustawie nie wynika, aby orzeczenie takie podlegało wykonaniu lub wymagało wykonania, aby wywołać stan rzeczy z niego wynikający. W szczególności wniosku takiego nie można wywieść z dyspozycji art. 135o u.P. Wprawdzie ust. 5 cyt. art. 135o stanowi, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, jednak działanie to stanowi wyłącznie czynność techniczną, która nie stanowi wykonania (egzekucji) w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast o atrybucie wykonalności skarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie może świadczyć okoliczność, że w związku z uprawomocnieniem się takiego aktu właściwe organy wydały inne akty administracyjnej, np. decyzję (rozkaz personalny) o zmianie wysokości uposażenia lub dodatków (por. art. 100, art. 104, art. 110, art. 124 oraz § 8 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644)). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.