II SA/Wa 892/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A.W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w zw. z art. 59 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) – zwanej dalej K.p.a., w dniu [...] kwietnia 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia [...] września 2016 r. w sprawie odwołania A. W. (zwanego dalej skarżącym) ze stanowiska Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. Organ w uzasadnieniu postanowienia przytoczył treść art. 58 K.p.a. i stwierdził, że nie można uznać, jakoby uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strażaka, a argumentacja jego pełnomocnika sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami organu pierwszej instancji i nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić brak winy po stronie strażaka. Minister przyznał, że racje ma pełnomocnik strażaka stwierdzając, że strona nie musi udowadniać, a jedynie uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, nie zmienia to jednak faktu, że takie uprawdopodobnienie nie nastąpiło. Na strażaku ciąży obowiązek informowania przełożonego o zmianie adresu zamieszkania. Strażak obowiązku tego nie dopełnił. W jego aktach osobowych, systemie informatycznym, jak i na zwolnieniach lekarskich, widniał poprzedni adres zamieszkania. W sytuacji niepodania informacji o aktualnym miejscu zamieszkania skarżący nie może obciążać organu, że przesyłał korespondencję na adres, którym dysponował. Zarzut pełnomocnika strażaka, dotyczący mylnego stwierdzenia organu pierwszej instancji, że strażak dopiero [...] grudnia 2016 r. dowiedział się o wydaniu decyzji o odwołaniu go z zajmowanego stanowiska, nie znajduje potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym. Strażak był obecny na uroczystości powołania nowego Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L., która odbyła się [...] listopada 2016 r., a więc miesiąc wcześniej. W tej sytuacji zarzut pełnomocnika, że [...] grudnia 2016 r. winien być uznany za datę, w której strażak powziął wiedzę o odwołaniu go ze stanowiska, jest chybiony. Kolejny zarzut pełnomocnika, że adres zameldowania nie jest tożsamy z adresem zamieszkania, a także, że adres zamieszkania skarżącego był znany organowi jest niezasadny wobec niedopełnienia obowiązku poinformowania przełożonego o nowym adresie. Jeżeli strona nie wie o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od pozyskania o tym wiedzy. W ocenie organu skarżący taką wiedzę musiał uzyskać już w dniu [...] listopada 2016 r., bowiem wtedy nastąpiło podpisanie pełnomocnictwa do reprezentacji w sprawie. Zarzut, że organ nie wskazał, od jakiej daty należałoby liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest niezrozumiały, gdyż z żadnego przepisu obowiązek taki nie wynika. Zadaniem organu jest jedynie weryfikacja, czy okoliczność, która w ocenie strony uniemożliwiła dochowania terminu, w istocie zaistniała i przyczyniła się do uchybienia terminu. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że niedotrzymanie terminu było wynikiem niedbalstwa strony, a dalszego jego działanie związane z domniemaniem doręczenia skarżącemu decyzji o odwołaniu ze stanowiska na podstawie art. 44 K.p.a. było uprawnionym działaniem organu w takich okolicznościach. A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że do wydania zaskarżone postanowienia doszło w warunkach naruszenia następujących przepisów: 1. art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności ustalenia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu oraz terminu powzięcia przez skarżącego wiedzy o wydaniu decyzji o jego odwołaniu z zajmowanego stanowiska; 2. art. 58 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają wnioski odmienne; 3. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, pomimo zaistnienia przesłanek ku temu; 4. art. 10 K.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu poprzez doręczenie decyzji na adres, co do którego organ pierwszej instancji wiedziała, że skarżący pod nim nie przebywa, co spowodowało, że w konsekwencji skarżący bez swojej winy nie brał udziału w toczącym się postępowaniu, a co stanowi jedną z podstaw wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględniając skargę, sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Stosownie do dyspozycji zawartej art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Jak wynika z akt sprawy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2016 r. o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej została przesłana na jego adres znajdujący się aktach personalnych. Doręczenie decyzji nastąpiło z dniem [...] września 2016 r. w ramach doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 ust. 4 K.p.a. Zgodnie z art. 141 § 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 2 i 144 K.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie (...). W sprawie nie jest sporne, że powyższy termin nie został zachowany. Natomiast zgodnie z art. 58 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z przytoczonego przepisu wynika, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania następuje wówczas, gdy występując do organu z takim wnioskiem, strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, przy czym złożenie wniosku (prośby o przywrócenie terminu) ograniczone jest w czasie (w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu). Pełnomocnik skarżącego wniosek o przywrócenie terminu motywowała faktem, że skarżący o odwołaniu go z zajmowanego stanowiska dowiedział się w dniu [...] grudnia 2016 r. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Uprawdopodobnienie, jako środek zastępczy dowodu winno dawać wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. Inaczej rzecz ujmując, uprawdopodobnienie ma prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że powoływane przez stronę zainteresowaną jako powód opóźnienia w dopełnieniu czynności prawnej zdarzenie, rzeczywiście miało miejsce. Wskazywane przez pełnomocnika skarżącego jako przyczyny uchybienia terminu okoliczności związane z przesłaniem decyzji o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska na adres pod którym on nie przebywał, co spowodowało, że nie zapoznał się z pouczeniem decyzji i uchybił terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie mogą być uznane za jakąkolwiek obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przepisanym 7-dniowym terminie. Podkreślić należy, że na skarżącym ciążył obowiązek poinformowania przełożonego o adresie pod, którym przebywa. Zatem wystarczyło jedynie, aby skarżący dopełnił tego obowiązku, a organ nie musiałby skorzystać z doręczenia zastępczego. Podsumowując należy zatem wskazać, że – zdaniem Sądu - skarżący nie uprawdopodobnił w należyty sposób, by z przyczyn od niego niezależnych nie mógł w ustawowym 7-dniowym terminie wnieść odwołania. Nie wykazał przy tym, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy, że mimo całej swej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, gdyż zachodziła przeszkoda od niego niezależna, która uniemożliwiła mu dokonanie czynności procesowej w terminie. Wobec tego zasadnym jawi się zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, ponieważ jest zgodne z art. 58 § 1 K.p.a. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze nie mogły zostać uwzględnione, gdyż organ nie uchybił wskazanych w skardze przepisom. Sąd w całości podziela i przyjmuje jako swoje – poglądy wyartykułowane (a wyżej już cytowane) przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i powtórzone w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.