II SA/Wa 893/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 25 stycznia 2010 r. w trybie art. 37 kpa w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odrzucić skargę. W dniu 6 maja 2010 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 25 stycznia 2010 r. w trybie art. 37 Kpa w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem rozpatrzył zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy wniesionej pismem z dnia 8 września 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] orzekającej o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, jak również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie A. K. przedmiotem skargi, zgodnie z pouczeniem organu, uczynił postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa. Należy wyjaśnić zatem, że zgodnie z treścią art. 37 § 1 i § 2 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Natomiast organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wobec tego postanowienie wydane na podstawie cytowanego przepisu jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 123 Kpa, czyli zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie – powstających w trakcie tego postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, pomimo pouczenia organu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.