II SA/Wa 897/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy E. D. w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury specjalnej postanawia: umorzyć postępowanie dotyczące przyznania prawa pomocy. W dniu 6 października 2016 r. zapadł w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę. Mocą postanowienia Starszego referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2016 r. przyznano E. D. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu (radca prawny). W dniu 21 lutego 2017 r. do niniejszej sprawy wpłynął kolejny wniosek E. D. dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika – radcy prawnego. Na wstępie należy powtórzyć za postanowieniem Starszego referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2017 r., że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jest z mocy ustawy zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie z treścią ww. przepisu nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Skarżąca przedmiotowy wniosek złożyła w sprawie dotyczącej odmowy przyznania emerytury specjalnej. Z tego względu postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zostało umorzone. Stosownie do art. 249a powołanej ustawy, jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżąca w sprawie jest zwolniona z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć. Odnosząc się natomiast do ponownego wniosku skarżącej złożonego w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, to jak wskazano na wstępie mocą postanowienia Starszego referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2016 r. przyznano E. D. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu (radca prawny). W sprawie niniejszej skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie. Postepowanie w niniejszej sprawie w chwili obecnej nie jest prawomocnie zakończone, zatem brak jest podstaw do ponownego badania sytuacji materialnej wnioskodawczyni pod kątem przyznania jej pełnomocnika z urzędu, gdyż sytuacja ta została już oceniona i skarżącej przyznano prawo pomocy w zawnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, rozpoznanie ponownego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika stało się zbędne, a postępowanie z tego wniosku podlega umorzeniu na zasadzie art. 249a p.p.s.a. Na mocy bowiem wskazanego postanowienia skarżąca korzysta nadal z prawa pomocy, które trwa, aż do definitywnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie. Tym samym prawo pomocy w niniejszej sprawie zostało zrealizowane poprzez przyznanie w dniu 29 listopada 2016 r. prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe postanowiono na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.