II SA/Wa 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], cofającą J. M. pozwolenie na broń palną myśliwską i sportową. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. J. M., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zwrócił się o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W., w oparciu o art. 1 § 2 w związku z art. 17 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), umorzył prowadzone przeciwko jego osobie postępowanie karne o czyn z art. 263 § 2 kk. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 147 w związku z art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa, wznowił postępowanie w przedmiocie cofnięcia J. M. pozwolenia na broń palną sportową. Następnie, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 i art. 150 § 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 kpa. We wniosku do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy J. M. zakwestionował argumentację organu. Podniósł, iż w sprawie ujawniły się nowe okoliczności faktyczne i dowody istotne dla jej rozstrzygnięcia, które istniały w dacie wydania decyzji, zatem spełniona jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazał również na swoją niekaralność, pozytywną opinię i wieloletnią nienaganną służbę wojskową. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 i art. 150 § 1 kpa, utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W motywach rozstrzygnięcia ponownie podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 kpa, co było badane przez organ z urzędu. Podał, że dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa, na który powołuje się strona, wymagane jest, aby ujawnione okoliczności lub dowody były dla sprawy istotne i nowe oraz istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej w sprawie, jednak nie były znane organowi. Tymczasem wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...], którym prowadzone przeciwko J. M. postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 263 § 2 kk zostało umorzone, wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] października 2009 r., a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji cofającej stronie pozwolenie na broń palną sportową (tę wydano w dniu [...] października 2008 r.). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Komendant Główny Policji stwierdził, iż wyrok sądu, wydany po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może być uznany za "nowy dowód", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Co więcej, rozstrzygnięcie przez Komendanta Głównego Policji sprawy zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie okoliczności, która zaistniała już po wydaniu ostatecznej decyzji, naraziłoby organ na zarzut rażącego naruszenia prawa. Pojawienie się nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji może, zdaniem organu, stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie stanowi zaś podstawy do wznowienia postępowania, bowiem ta instytucja procesowa, umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji tylko z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji, nawet jeśli jest ona obarczona niekwalifikowanymi wadami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa, poprzez przyjęcie, że stwierdzone wyrokiem okoliczności, na które powołuje się skarżący, nie istniały w chwili wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń i nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, oraz art. 7 i art. 77 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób całościowy i wszechstronny materiału dowodowego w kontekście innych przyczyn wznowienia postępowania, w szczególności przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W literaturze podkreśla się, że wobec tego, iż wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych, przepisy określające podstawy wznowienia podlegają wykładni ścisłej (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 626). Z tych samych powodów za niedopuszczalne uznaje się wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyn nieprzewidzianych w przepisach obowiązującej ustawy procesowej. To z kolei nakłada na Sąd obowiązek zbadania, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła podstawa wznowieniowa, a jeżeli tak, to czy po wszczęciu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i właściwie rozstrzygnął sprawę. J. M. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, wskazując jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W uzasadnieniu podniósł, że wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W., w oparciu o art. 1 § 2 w związku z art. 17 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), umorzył prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne o czyn z art. 263 § 2 kk. Składając podanie o wznowienie postępowania w dniu [...] listopada 2009 r., skarżący zachował przewidziany w art. 148 § 1 kpa miesięczny termin (wspomniany wyrok zapadł w dniu [...] października 2009 r.) do jego złożenia i organ Policji prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową z uwagi na potrzebę zbadania, czy istotnie przywołany wyrok wyczerpuje normę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle tego przepisu nowe okoliczności lub nowe dowody, powodujące konieczność wznowienia postępowania, powinny istnieć w dniu wydania decyzji w postępowaniu mającym podlegać wznowieniu. W sprawie niniejszej żadne nowe okoliczności lub dowody nie zostały ujawnione. Skarżący działa w mylnym przekonaniu, że wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] października 2009 r. o sygn. akt [...] jest tą nową okolicznością, nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi. Powołany jako podstawa wznowienia postępowania ww. wyrok zapadł w dniu [...] października 2009 r., podczas gdy decyzja kończąca postępowanie administracyjne została wydana w dniu [...] października 2008 r. Już więc zestawienie tych dwóch dat wskazuje, że wyrok ten, jako podjęty po wydaniu decyzji administracyjnej, nie może być zakwalifikowany ani do okoliczności, ani do dowodów, które by istniały w dniu wydania decyzji. W dniu podjęcia decyzji przedmiotowy wyrok jeszcze nie istniał, więc ponad wszelką wątpliwość nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, wynikająca z przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W sprawie nie zachodzi również podnoszona w skardze przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Stosownie do tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przepis ten ma zastosowanie wtedy, gdy decyzja ostateczna jest aktem wydanym na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie uchylono lub zmieniono. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż decyzja w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową ani nie została wydana w oparciu o inną decyzję, ani też w oparciu o orzeczenie sądu. Obawa organu Policji, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pojawiła się w związku z postawieniem J. M. zarzutu popełnienia przestępstw z art. 263 § 2 kk (wyrok Sądu I instancji zapadł w dniu [...] kwietnia 2009 r., czyli po wydaniu decyzji), a zatem ani inna decyzja administracyjna, ani też orzeczenie sądu nie stanowiły podstawy do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową. Dla przykładu, gdy inwestor przedstawi ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która następnie po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wystąpi przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, o jakiej mowa art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.