II SA/Wa 9/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia -odrzucić skargę- Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. M. P. zwrócił się do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych (imię i nazwisko, przynależność partyjna, okręg wyborczy) osób pełniących funkcje, które w trakcie trwania minionych kadencji Sejmu łączyły, bądź łączą w bieżącej kadencji, mandat posła z funkcją członka Rady Ministrów lub z funkcją sekretarza stanu w administracji rządowej. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] września 2012 r. nr [...], organ wyjaśnił, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów nie dysponuje żądanymi informacjami. Poinformował, iż z powyższym wnioskiem strona powinna zwrócić się do podmiotu właściwego merytorycznie, tj. Biura prasowego Sejmu RP. Pismem z dnia [...] października 2012 r. M. P. wniósł do Prezesa Rady Ministrów odwołanie od otrzymanej odpowiedzi, uznając iż stanowi ona decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] organ poinformował skarżącego, że pismo KPRM z [...] września 2012 r. nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że w sytuacji gdy organ nie posiada informacji, której udostępnienia żąda wnioskodawca, nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku powiadamia się wnioskodawcę na piśmie. Z tego względu ponownie poinformowano skarżącego, że Kancelaria Prezesa Rady Ministrów nie dysponuje informacjami, o których udostępnienie wnioskował pismem z dnia [...] września 2012 r. Pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. W ocenie skarżącego, stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach obu decyzji i wynikająca z niego odmowa udzielenia informacji publicznej, nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy i przepisach obowiązującego prawa. Zdaniem strony, Prezes Rady Ministrów, jako organ władzy publicznej, jest w posiadaniu żądanych informacji, gdyż są one mu znane z mocy przepisów Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że zaskarżone pisma nie stanowią decyzji administracyjnych ani tym bardziej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że skarga do sądu administracyjnego na te pisma nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty i czynności dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że zaskarżone pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] winno być traktowane jako decyzja administracyjna odmawiająca stronie dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej określone zostały w art. 5 tej ustawy. Należy do nich przede wszystkim konieczność ochrony informacji niejawnych, tajemnic ustawowo chronionych, jak również potrzeba ochrony prywatności osoby fizycznej oraz tajemnicy przedsiębiorcy. Decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej organ wydaje zatem jedynie wówczas, gdy żądana informacja obejmuje swoim zakresem podmiotowym i przedmiotowym ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz gdy zachodzą przesłanki określone w art. 5 tej ustawy. W sytuacji gdy organ żądanych informacji nie posiada, pisemnie informuje o tym fakcie wnioskodawcę. Nie jest to natomiast przesłanka do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ rozpoznał żądanie skarżącego właśnie w ten sposób, że poinformował wnioskodawcę na piśmie, iż nie jest dysponentem informacji wskazanej we wniosku. Zaskarżone pismo ma charakter informacyjny i nie może być uznane za decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jego treść nie pozwała także na zakwalifikowanie go do aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga M. P. na pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jednocześnie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie skarżący nie jest pozbawiony ochrony sądowej. Ocena prawidłowości stanowiska wyrażonego przez Prezesa Rady Ministrów w zaskarżonym piśmie, byłaby bowiem możliwa w ramach rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, uznając skargę na pismo informacyjne organu za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.