II SA/Wa 90/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], 1. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Skarżący A. K. w dniu [...] maja 2011 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...], jako osoba bezrobotna. Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...] maja 2011 r. za osobę bezrobotną oraz uznał, iż w przedmiocie prawa do zasiłku należy orzec w odrębnym postępowaniu. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], orzekł o przyznaniu skarżącemu A. K. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 742,10 zł brutto miesięcznie oraz od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 582,70 zł brutto miesięcznie. Z kolei w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący złożył w Urzędzie Pracy [...] oświadczenie o rezygnacji z rejestracji z powodu podjęcia pracy od dnia [...] lipca 2011 r. W tej sytuacji Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] orzekł o utracie przez wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2011 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], Prezydent W. orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2011 r. z powodu utraty statusu osoby bezrobotnej w związku z podjęciem innej pracy zarobkowej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], Prezydent W. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w dniu [...] września 2011 r. nr [...] oraz decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] orzekających o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku przez skarżącego A. K. z powodu podjęcia zatrudnienia. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [...] orzekającą o utracie statusu prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2011 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) oraz uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2011 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) i orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2011 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W uzasadnieniu m.in. podał, że skarżący przedstawił w dniu [...] marca 2012 r. świadectwo pracy z dnia [...] lutego 2012 r. z którego wynika, że był zatrudniony w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] lutego 2012 r. w firmie "C." K. Z. w pełnym wymiarze czasu pracy, a zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną nie może być osoba, która jest zatrudniona lub wykonuje inną pracę zarobkową. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] skarżący został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy w wysokości 761,40 zł brutto za okres [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c oraz art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.), orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżącego A. K. nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji w kwocie 761,40 zł, a w uzasadnieniu podał, że z opisanego powyżej stanu faktycznego wynika, iż świadczenie wypłacone za okres od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] czerwca w powyższej kwocie było nienależne z uwagi na fakt, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2011 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W odwołaniu z dnia [...] września 2012 r. do Wojewody [...] od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej unieważnienie i podał m.in., że nie posiada środków na zwrot wskazanej w decyzji kwoty pobranego zasiłku, gdyż komornik "za alimenty na [...] dzieci i z lat 90-ch i 2000-ch zabrał mi w III, IV i V br. 60% zasiłku bezrobotnego i żąda zwrotu nadmuchanej kwoty aż [...] zł". Ponadto jego zdaniem brak jest podstaw prawnych do żądania od niego zwrotu pobranego świadczenia, a zwrotu otrzymanego za miesiąc czerwiec 2011 r. zasiłku należy żądać od byłego pracodawcy, gdyż umowę o pracę otrzymał dopiero w lipcu 2011 r. i do tego czasu nie miał pewności, że zostanie zatrudniony. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie zaś z art. 76 ust. 2 wyżej ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1. świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach, 2. świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie; 3. zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78; 4. koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6; 4a) koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust. 1; 5. zasiłek wypłacony za okres za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wynagrodzenia umowy za pracę; 6. świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego; 7. świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Z kolei w myśl z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący świadczył pracę od dnia [...] czerwca 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, a co wynika ze świadectwa pracy opisanego już przez organ pierwszej instancji i co sam skarżący potwierdza w odwołaniu. Zatem z dniem [...] czerwca 2011 r. przestał spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Natomiast odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu późnego otrzymania umowy o pracę wyjaśniono, że okoliczność ta nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem świadczenie przez skarżącego pracy od dnia [...] czerwca 2011 r. skutkowało niespełnianiem przez wymienionego przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a niepowiadomienie o tym urzędu pracy w ustawowym terminie 7 dni rodzi skutek, że zasiłek pobrany przez skarżącego za miesiąc czerwiec 2011 r., jest świadczeniem nienależnie pobranym, zaś wymieniony – został poinformowany o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy W. w terminie 7 dni o podjęciu zatrudnienia, jak również o utracie statusu osoby bezrobotnej w przypadku podjęcia zatrudnienia, o czym świadczy jego własnoręczny podpis na dokumencie "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna" złożony w dniu rejestracji. Ponadto zobowiązał się do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w przypadkach niespełnienia warunków wymienionych w ustawie, czego dowodem jest jego własnoręczny podpis w Karcie Rejestracyjnej Bezrobotnego część D. Ponieważ skarżący z dniem [...] czerwca 2011 r. przestał spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a zasiłek dla bezrobotnych związany jest ściśle z posiadaniem statusu osoby bezrobotnej, tym samym przestał spełniać ustawowe warunki do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, a jego trudna sytuacja materialna, nie ma wpływu na wydanie decyzji o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, bowiem obowiązek wydania przez Prezydenta W. decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia nakłada na organ art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie ustawa w art. 76 ust. 7 nakłada na Prezydenta W. obowiązek uwzględnienia sytuacji materialnej osoby obowiązanej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jeżeli złoży ona wniosek o odroczenie płatności, rozłożenie na raty lub umorzenie należności w całości lub w części. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. K. ponownie podniósł argument o nieprawidłowości pracodawcy przy zawieraniu umowy o pracę, bowiem otrzymał ją dopiero w lipcu oraz zarzucił niewłaściwe podanie podstawy prawnej przez Prezydenta W. tj. art. 9 ust. 2 pkt 14 lit. c i art. 76 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy, zaś w dalszej części powołał się na trudną sytuację materialną związaną z przyznaniem zasiłku po trzymiesięcznym okresie karencji i skonstatował, że nie było po jego stronie żadnych nieprawdziwych oświadczeń, bo nie miał umowy o pracę, a z rejestracji zrezygnował ze względu na otrzymane wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że przyznanie zasiłku po upływie trzymiesięcznego okresu karencji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów innych, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na wstępie stwierdzić jednakże należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. nr 69, poz. 415 z późn. zm.), za bezrobotnego można uznać osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która dodatkowo spełnia jeszcze warunki wymienione w ppkt. a) – l). Z kolei w myśl art. 71 ust. 1 ustawy, osobie bezrobotnej przysługuje prawo do zasiłku za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W rozpoznawanej sprawie skarżący A. K. spełniał powyższe przesłanki, stąd też decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], przyznano wymienionemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 742,10 zł brutto miesięcznie oraz od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w wysokości 582,70 zł brutto miesięcznie. Z kolei według art. 76 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne, a w myśl ust. 2 tegoż przepisu, za nienależnie pobrane świadczenie uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach; 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Natomiast na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 pkt c) ustawy, do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy bezspornie, że skarżący w czasie rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu [...] maja 2011 r., co wynika z podpisanego przez niego oświadczenia, zobowiązał się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej oraz do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w przypadkach niespełnienia warunków wymienionych w ustawie. Bezspornym również jest, że na podstawie umowy o pracę zawartą w dniu [...] czerwca 2011 r., był on zatrudniony od tego właśnie dnia w firmie "C." K. Z. z siedzibą w W. na stanowisku kierownika robót drogowych w pełnym wymiarze pracy. Zatem skoro pobrał on zasiłek dla osoby bezrobotnej za miesiąc czerwiec 2011 r., to w świetle przytoczonych powyżej przepisów jest on nienależny. Z tego mianowicie powodu, że świadczenie pieniężne wypłacono pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania (podjęcia w tym okresie zatrudnienia, o czym był – co już wcześniej wspomniano – pouczony) oraz złożył nieprawdziwe oświadczenie w dniu [...] lipca 2011 r. o rezygnacji z rejestracji z powodu podjęcia pracy i – co należy zaakcentować – od dnia [...] lipca 2011 r., a nie od dnia [...] czerwca 2011 r., jak było w rzeczywistości. Natomiast prawdą jest, że skarżący otrzymał umowę o pracę dopiero w dniu [...] lipca 2011 r., co wynika na poczynionej na niej odręcznej adnotacji, jednakże – wbrew jego zarzutom – nie zmienia to sytuacji, że od dnia [...] czerwca 2011 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy i pobierał za to wynagrodzenie. Reasumując, faktu zatrudnienia – co sam skarżący nie kwestionuje – nie zmienia późniejsze doręczenie mu przez pracodawcę umowy o pracę. Dodać w tym miejscu należy, że organ prawidłowo zastosował w tym względzie przepisy prawa, zaś trudna sytuacja materialna upoważnia skarżącego w myśl art. 76 ust. 7 ustawy, do ubiegania się o ewentualne odroczenie płatności, rozłożenia jej na raty, bądź umorzenia owej należności w całości lub w części, lecz – co należy wskazać skarżącemu – w odrębnym postępowaniu. Z kolei z drugiej strony wskazać w tym miejscu należy organowi, że w każdym stadium postępowania musi on podejmować kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a ponadto ciąży na nim również powinność zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś w uzasadnieniu decyzji powinien kierować się wskazaniami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd dopatrzył się ze strony organu uchybień w stosowaniu powyższych procedur. Wszak – co wynika bezspornie z powołanej już wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] skarżącemu przyznano zasiłek m.in. za okres od [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r. w kwocie 742,10 zł brutto. Natomiast nie podejmując się żadnych ustaleń oraz nie uzasadniając w jakikolwiek sposób swojego stanowiska, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], nakazano wymienionemu zwrot nienależnego świadczenia w kwocie 761,40 zł, a więc w kwocie nieodpowiadającej (wyższej) w żadnej mierze kwocie przyznanego zasiłku za ten okres. Wprawdzie w decyzji z dnia [...] września 2011 r. zawarto klauzulę o waloryzacji zasiłku na zasadach określonych w ustawie, lecz po pierwsze nie sposób dociec, czy chodzi tu już o kwotę zwaloryzowaną, skoro w żaden sposób tego nie uzasadniono, zaś po drugie zasiłki podlegają ewentualnej waloryzacji w myśl art. 72 ust. 6 z dniem 1 czerwca, zaś decyzja o przyznaniu zasiłku została wydana w dniu [...] września 2011 r. Reasumując, nie wyjaśniając w żadnym stopniu owej różnicy w przytoczonych powyżej kwotach, organ pozbawił Sąd możliwości poddania zaskarżonej decyzji badaniu pod względem jej zgodności z prawem w tej kwestii i w konsekwencji naruszenie powyższych przepisów postępowania, miało wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając zatem ponownie sprawę, organ winien przede wszystkim wyjaśnić powyższe wątpliwości związane z wysokością kwoty nienależnie pobranego zasiłku i dopiero po tych ustaleniach, biorąc pod uwagę wskazania poczynione przez Sąd ustalić, czy istnieje obowiązek zwrotu tego świadczenia, a jeśli tak, to – przede wszystkim – w jakiej, prawidłowo ustalonej, kwocie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.