II SA/Wa 900/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia oraz rozłożenia spłaty na raty p o s t a n a w i a: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - W piśmie z dnia 17 maja 2017 r. J. S. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia oraz rozłożenie spłaty kwoty 15.707,70 złotych na 60 rat. Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego i umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i wywoła trudne do odwrócenia skutki zarówno w sferze finansowej, jak i osobistej skarżącej. W uzasadnianiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że jest matką samotnie wychowująca małoletnie dziecko, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Skarżąca wskazała ponadto, że jest w trudnej sytuacji finansowej. Strona skarżąca podniosła, że z uwagi na niskie miesięczne dochody, a także miesięczne wydatki regularnie ponoszone przez skarżącą oraz dodatkowe miesięczne obciążenie w wysokości określonej sporną decyzją, spowoduje narastanie zadłużenia skarżącej. Strona skarżąca stwierdziła, że nie posiada majątku ani oszczędności, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb jej rodziny. W związku z powyższym, strona skarżąca uznała, że nie jest w stanie z osiąganych dochodów dokonywać spłaty miesięcznych rat w wysokości 262 złotych bez uszczerbku dla siebie i dziecka, co powoduje powstanie trudnych i nieodwracalnych skutków na gruncie rodzinnym skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Wskazać należy, że konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], wziął pod uwagę okoliczności podniesione przez stronę w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, wskazujące na sytuację finansową skarżącej. Należy zauważyć, iż skarżąca jest matką samotnie wychowującą małoletnie dziecko, a utrzymuje się wraz z synem z kwoty około 2.474 złotych, na którą składa się zarówno jej wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, jak i zasiłek rodzinny, a także kwota 500 złotych z tytułu świadczenia "Programu 500+" oraz alimenty z Funduszu Alimentacyjnego. Z oświadczenia strony skarżącej wynika jednocześnie, iż nie posiada ona majątku, ani jakichkolwiek oszczędności. Ex officio Sąd wziął pod uwagę, iż w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała na następujące koszty utrzymania: opłaty czynszowe wraz z opłatami za wywóz śmieci w kwocie 350 złotych, spłatę kredytu w ratach po 400 złotych, opłaty za gaz - 30 złotych, opłaty za telefon - 35 złotych, opłaty za energię elektryczną - 50-100 złotych, zakup żywności i leków - łącznie 650 złotych, spłatę karty kredytowej - 100 złotych, opłaty za treningi syna - 150 złotych, opłaty szkolne - około 30 złotych, zakup ubrań - około 200 złotych, a także doładowanie karty miejskiej - 100 złotych miesięcznie. W ocenie Sądu, opisana powyżej sytuacja finansowa skarżącej wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd miał wprawdzie na uwadze fakt, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy sporna decyzja Wojewody [...], jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, w sytuacji materialnej strony skarżącej, uznać należy, że wykonanie decyzji mogłoby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb. W tej sytuacji, Sąd uznał, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.