II SA/Wa 902/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, Protokolant spec. Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję z [...] marca 2017 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] maja 2016 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynął wniosek A. C. o udostępnienie danych w postaci "zidentyfikowanych przypadków [co do ilości i skali (ciężar)] przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś przez pojazdy ciężarowe poruszające się po drogach województwa [...]". [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] maja br. udzielił informacji wskazując, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w kwietniu 2016 r. inspektorzy z WITD w O. stwierdzili 12 takich przypadków, a skala stwierdzonych przekroczeń wynosiła 0,58% do 55,26% w stosunku do wartości dopuszczalnych dla danej drogi. Ustalenie skali przekroczeń, rozumianej przez organ jako stosunku wysokości przekroczenia nacisku na oś pojazdu do wartości dopuszczalnej na drodze danej kategorii, na której dokonano kontroli, było możliwe w związku z pozostawaniem w toku postępowań administracyjnych i informacjami przekazanymi przez inspektorów prowadzących te postępowania (sprawy "otwarte" w systemie teleinformatycznym, do którego wprowadzone są dane z kontroli). W dniu [...] maja 2016 r. wpłynęło do WITD w O. kolejne pismo A. C. – inicjujące postępowanie w niniejszej sprawie - z prośbą o udostępnienie takich danych za okres od stycznia 2012 r. do kwietnia 2016 r. Tego samego dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystosował do wnioskodawczyni pismo z informacją, że nie dysponuje zestawieniem, rejestrem, ani inną bazą umożliwiającą pozyskanie oraz udzielenie żądanej informacji w sposób prosty, a w związku z koniecznością dokonania analizy wszystkich protokołów kontroli za dany okres, celem oddzielenia wnioskowanych informacji od pozostałych, co wymagałoby zaangażowania pracowników jednostki w stopniu wymagającym zmiany organizacji pracy dla zapewnienia bieżącej realizacji zadań ustawowych, żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, co z kolei wymaga wykazania przez wnioskodawcę, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiadając na wystosowane do niej wezwanie, w piśmie z dnia [...] maja br. (data wpływu do urzędu: [...] maja br.) A. C. wyraziła przekonanie, że informacja ta nie stanowi informacji przetworzonej, ponieważ jej udzielenie nie wymaga żadnej analizy ani weryfikacji, a jedynie zebrania jej, co stanowi czynność materialno- techniczną polegającą na wykonaniu kopii protokołu. W dniu [...] maja 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję, w której odmawia udzielenia informacji publicznej zwracając uwagę, że wnioskodawczyni nie zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie kopii protokołów z kontroli, co miałoby charakter czynności materialno-technicznej, wymagałoby jedynie sięgnięcia do archiwum oraz anonimizacji danych osobowych. Wniosek dotyczył zidentyfikowanych przypadków, co do ilości i skali, przekroczenia nacisku na oś przez pojazdy ciężarowe poruszające się po drogach województwa [...] w okresie od stycznia 2012 r. do kwietnia 2016 r. Organ wskazał, że takie informacje należy wydobyć z protokołów kontroli poprzez wydzielenie od pozostałych naruszeń wskazanych w protokole, następnie zebrać, policzyć i utworzyć zbiór zawierający informacje według określonych przez wnioskodawcę kryteriów. Dodatkowo, w celu udzielenia informacji odnośnie skali naruszeń, pracownicy organu byliby zobowiązani dokonać niezbędnych obliczeń, porównując wielkości wskazane w protokole z wartością dopuszczalnego nacisku na oś w miejscu kontroli. W ocenie organu informacja taka nosi znamiona informacji przetworzonej, a zatem jej udostępnienie skorelowane jest z obowiązkiem wnioskodawcy do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ powołał się w tym zakresie na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (o sygnaturach akt: I OSK 1365/2011, I OSK 89/13,1 OSK 792/11,1 OKS 976/2011,1 OSK 2291/2011). Do organu, który wydał ww. rozstrzygnięcie wpłynęło odwołanie od decyzji. W treści odwołania strona podtrzymała stanowisko, że organ nie miał do czynienia z informacją przetworzoną, a informacją prostą, zatem wnioskodawczym nie miała obowiązku wykazywania szczególnej istotności dla interesu publicznego, a organ odmówił udostępnienia informacji bezzasadnie. W dniu [...] czerwca 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] W dniu [...] lipca 2016 r. [...] S.A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wskazując, że wnioskowane informacje mają charakter informacji prostych i jako takie nie wymagają od wnioskodawcy wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. W wyroku z dnia [...] grudnia 2016 r. WSA w Warszawie (sygn. akt: II SA/Wa 1392/16) uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uznając, że skarga [...] S.A. zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie odniósł się do meritum sprawy (charakteru wnioskowanej informacji), bowiem stwierdził, że stroną postępowania jest spółka, a nie [...] A. C., będąca adresatem decyzji w obu instancjach. Sąd podkreślił, że każdy, a zatem także osoby prawne, mogą wystąpić z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Uznając, że stroną jest A. C., organ nie ustalał jej umocowania do reprezentowania spółki. Organ I instancji, zdaniem sądu, powinien był zbadać istnienie szczególnie istotnego interesu po stronie [...] S.A., czego nie uczynił przyjmując, że stroną jest A. C. WSA zobowiązał organ I instancji do wezwania spółki do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji, o ile przyjmie, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. W dniu [...] marca 2017 r. WITD w O. wezwał Panią A. C. do doręczenia organowi pełnomocnictwa do reprezentowania [...] S.A. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, w tym samym dniu wezwał również samą spółkę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu informacji. W dniu [...] marca br. do siedziby organu wypłynęły notarialnie poświadczone odpisy pełnomocnictw dla A. C. do reprezentowania [...] S.A. w przedmiotowym postępowaniu. Tego samego dnia w odrębnym piśmie pełnomocnik spółki uzasadniając udostępnienie wnioskowanych informacji wskazała, że "spółka prowadzi wraz z Politechniką W. projekt badawczy p.n.: "[...]". Przedmiotowy projekt ma na celu m.in.: (a) weryfikację obecnych regulacji prawnych, w szczególności w zakresie założeń projektowych dla dróg publicznych, z położeniem nacisku na wymagania względem mieszanek bitumicznych oraz (b) udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy obecne wytyczne, na tle faktycznego obciążenia ruchem, a więc m.in. z uwzględnieniem spedycji ponadnormatywnej i przewidywanych na jej tle przyszłych tendencji, zapewniają właściwe zabezpieczenie interesu publicznego w postaci ochrony istniejącej infrastruktury przed przedwczesnym, nieprzewidywanym zużyciem. (...) Projekty badawcze, takie jak projekt wskazany powyżej, angażujący uznaną jednostkę naukowo-dydaktyczną z udziałem reprezentowanej przeze mnie spółki, zmierzają bezpośrednio do wypracowania rozwiązań systemowych i proceduralnych chroniących interes publiczny, w szczególności poprzez zwiększenie bezpieczeństwa ruchu kołowego odbywającego się po drogach publicznych. Należy przy tym stwierdzić, że informacja publiczna objęta wnioskiem z dnia [...].05.2016 r. stanowi jedno ze źródeł danych niezbędnych dla przeprowadzenia analizy w ramach realizowanego projektu badawczego." W dniu [...] marca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Do siedziby WITD w O. wpłynęło odwołanie [...] S.A. od przedmiotowej decyzji. W jej treści pełnomocnik spółki wskazał, że organ I instancji naruszył następujące przepisy: 1) art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie; 2) art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie, mimo że organ był zobowiązany do zawiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem; 3) art. 8 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na tym, że organ bez wyraźnej podstawy i uzasadnienia zmienił pogląd prawny w odniesieniu do wnioskodawcy; 4) art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że indywidualny interes strony w uzyskaniu informacji przetworzonej nie może być zbieżny z interesem społecznym - mimo, że powołany przepis nie wymusza kolizji pomiędzy wskazanym w jego treści interesem strony a interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli, w szczególności w zakresie informacji publicznej; 5) art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym utożsamieniu interesu społecznego z interesem organu dotyczącym koniecznego dla uwzględnienia wniosku nakładu pracy - mimo że to ochrona życia i zdrowia obywateli jest właściwym interesem społecznym; 6) art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ważeniu interesu publicznego z interesem organu, mimo że ustawa dopuszcza jedynie możliwość badania interesu publicznego z interesem indywidualnym; 7) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż prawo do informacji publicznej w formie przetworzonej przysługuje jedynie podmiotowi którego całość działalności obejmuje troskę o interes publiczny, podczas gdy ograniczenia takiego brak; 8) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwej interpretacji pojęcia szczególnie istotnego interesu publicznego użytego w ustawie w wyniku której organ uznał, że rozumienie tego pojęcia ogranicza się do realnej możliwości wpływu na funkcjonowanie organów władzy publicznej podczas gdy właściwa wykładnia tego pojęcia powinna uwzględniać przede wszystkim zdrowie i życie obywateli; 9) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnej odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, mimo że nie wystąpiły ustawowe ograniczenia w dostępie do tej informacji wynikające z art. 5 ustawy albo mimo braku ustawowych ograniczeń w dostępie do tej informacji wynikających z art. 5 ustawy; 10) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym zakwalifikowaniu żądanej informacji jako informacji przetworzonej; 11) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, iż [...] S.A. nie posiada szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji w przypadku zakwalifikowania jej przez organ jako informacji przetworzonej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazania w jaki sposób lub w jakiej formie informacja mogła być udostępniona, organ stwierdził, że wnioskodawca został obszernie poinformowany, dlaczego informacja, o którą wystąpił nie jest możliwa do udostępnienia w sposób prosty, wskazując, że statystyka kontroli z ważenia pojazdów nie obejmuje przekroczeń dopuszczalnych nacisków na osie, w związku ze zmianą przepisów dotyczących przewozów ponadnormatywnych dokonaną ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, która z dniem 19 października 2012 r. wprowadziła uregulowania dotyczące tego rodzaju przewozów do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ustanawiając siedem kategorii zezwoleń. Do wejścia w życie przedmiotowych zapisów, regulująca zasady przewozów nienormatywnych ustawa o drogach publicznych wyróżniała naruszenie w postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu, wskazując wysokości kar administracyjnych za określone wartości przekroczeń. Po tej dacie organy kontrolne Inspekcji Transportu Drogowego dostosowały zakres prowadzonej statystyki do realiów nowych przepisów. W związku z faktem, że z zestawień statystycznych usunięto naruszenie polegające na przekroczeniu nacisków na osie pojazdu, ponieważ ustawa nie wyróżniała tego jako odrębne naruszenie podlegające odpowiedzialności administracyjnoprawnej - stanowi ono aktualnie jedynie przesłankę do ukarania w razie nieposiadania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy zezwolenia wymaganej kategorii, od 2012 r. nie jest prowadzona statystyka obejmująca tak wyodrębnione naruszenie. Stąd organy Inspekcji Transportu Drogowego nie dysponują takimi zestawieniami, o które wnioskowano, a otrzymanie danych uwarunkowane jest analizą wszystkich protokołów z kontroli ważenia pojazdów, których rocznie w skali kraju jest ponad 26 tysięcy (w przypadku województwa [...] liczby te kształtują się na poziomie ponad 1500 w 2015 roku oraz ponad 1200 w 2014 r.). W świetle konieczności analizy materiałów w takiej liczbie, biorąc także pod uwagę, że przedmiotowych informacji ani Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O., ani żaden z organów Inspekcji Transportu Drogowego nie gromadzi – organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że pozyskanie przedmiotowych danych wymagałoby przetworzenia informacji i w tym kontekście żądanie wykazania szczególnie istotnego interesu dla udostępnienia informacji jawiło się jako w pełni uzasadnione. Art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania - odnosi się bowiem jedynie do sposobu i formy udostępnienia informacji, a w tej sprawie nie jest przeszkodą sposób i forma, a fakt, że wobec konieczności przetworzenia informacji, wnioskodawca nie spełnił ustawowego wymogu wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu informacji. W ocenie organu wnioskowane informacje są przetworzone, zatem zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (pkt 10 odwołania) jest nietrafiony. Odnosząc się do faktu udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie z [...] maja 2016 r. organ podniósł, że przygotowanie zestawienia statystycznego z protokołów ważenia w kwietniu 2016 r. (w liczbie 164 protokołów, w tym 12 z naruszeniami) nie można równać z ilością pracy potrzebną dla sporządzenia zestawienia z okresu czterech lat, gdzie liczba protokołów do przeanalizowania liczy się w tysiącach egzemplarzy. Centralna Ewidencja Naruszeń, ani żaden rejestr prowadzony przez organy Inspekcji w którym gromadzone są wyniki kontroli nie wygeneruje raportu obejmującego wskazane we wniosku liczby, pracownicy organu muszą to zrobić ręcznie. Dla zadośćuczynienia żądaniu we wniosku organ musi bowiem zestawić dwa rodzaje informacji: 1. wartość przekroczenia nacisku na oś pojazdu (jednego lub kilku w przypadku jednej kontroli) - wskazanie z wagi stacjonarnej oraz 2. dopuszczalny nacisk na oś pojazdu na drodze w miejscu kontroli. Wymienione dwa rodzaje informacji są w posiadaniu organu w protokołach kontroli z ważenia pojazdów. Organ ich nie generuje, stanowią one odzwierciedlenie faktów ujawnionych podczas kontroli drogowych, stanowiących podstawową działalność inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Organ wyjaśnił też, iż do udostępnienia informacji w zakresie żądanym przez wnioskodawczynię niezbędne jest podjęcie następujących czynności: - wyodrębnienie protokołów z kontroli ważenia pojazdów za wskazany okres (1313 - 2012 rok, 1396 - 2013 rok, 1257 - 2014 rok, 1533 - 2015 rok, 504 - do kwietnia 2016 r.) - łącznie 6003 protokoły w przypadku WITD w O.; - sprawdzenie w każdym z nich wartości nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnego nacisku na oś na drodze w miejscu przeprowadzenia kontroli żeby móc zestawić ze sobą te dwie liczby celem określenia skali przekroczenia; - wyodrębnienie protokołów, w których naciski na oś pojazdu przekraczają dopuszczalne normy; może się również zdarzyć, że naciski na osie zostaną przekroczone, a kontrola nie zostanie oznaczona jako z naruszeniami w dwóch przypadkach - jeśli jednocześnie z przekroczeniem nacisku na osie nie została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu, a przewożony ładunek to drewno lub ładunek sypki lub podmiot wykonujący przewóz ma zezwolenie na przewóz ponadnormatywny; dlatego też weryfikacja protokołów z przekroczeniem nacisku na oś wymaga sprawdzenia wszystkich protokołów; - dokonanie obliczenia stosunku przekroczenia wartości nacisku na oś do wartości dopuszczalnych nacisków na oś na danej drodze - odrębnie dla każdej osi pojazdu; - sporządzenie statystyki zgodnie z treścią wniosku. Różnica w liczbie dokumentów, które pracownicy organu musieliby przeanalizować, aby stworzyć statystykę "na zamówienie" strony w stosunku do protokołów, z których została przedstawiona statystyka w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] maja ub. roku uzasadnia stanowisko, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną, której udostępnienie ustawodawca wiąże z istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Według organu nie znajduje oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej twierdzenie, że to organ powinien wskazać wnioskodawcy, w jakiej formie ma żądać udostępnienia informacji. Wnioskodawca został poinformowany, że organ nie dysponuje gotowym zestawieniem, mogącym zadośćuczynić żądaniu we wniosku, nie jest natomiast jego zadaniem sugerowanie przeformułowania treści wniosku, ponieważ to wnioskodawca powinien wiedzieć, jakiego rodzaju informacji się domaga. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił uzasadnienie wskazane przez spółkę pod kątem spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Chociaż pojęcie interesu publicznego jest szerokie i nieostre, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Przy czym konkretyzację tej wspólnoty (społeczności), której interes powinien być uwzględniony, wyznacza zakres żądanej informacji. Przesłankę "szczególnej istotności dla interesu publicznego" należy rozumieć w ten sposób, że wnioskodawca musi wykazać, iż ma indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga oraz obiektywną możliwość spowodowania zmiany praktyki stosowanej przez organy administracji publicznej. Wnioskodawca nie tylko takiej argumentacji nie przedstawia, ale także zarówno organ I, jak i II instancji nie dostrzega występowania tej przesłanki w niniejszej sprawie. Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, tymczasem strona odwołująca się w żaden sposób tego nie wykazała. Do odwołania [...] S.A. dołączył kopię umowy o dzieło nr [...] zawartej w dniu [...] listopada 2013 r. pomiędzy [...] S.A. jako Zamawiającym a Instytutem Inżynierii Lądowej Politechniki [...] jako Wykonawcą, w której "Wykonawca zobowiązuje się do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych czynności, badań, analiz itd. w celu: a) określenia trwałości nawierzchni mineralno-asfaltowych na obszarze Polski tj. trwałości nawierzchni dróg tj. autostrad i dróg ekspresowych; b) opracowania modelu/procesu degradacji ww. nawierzchni oraz warstw asfaltowych w czasie ich eksploatacji oraz z uwzględnieniem intensywności ruchu na danym rodzaju drogi, czynników atmosferycznych oraz wszelkich innych czynników i okoliczności mających wpływ na sposób, tempo degradacji nawierzchni dróg poszczególnych rodzajów na obszarze Polski." W ocenie organu skarżący nie wskazał, jaki związek przedmiotowa umowa ma z projektem badawczym dotyczącym degradacji nawierzchni drogowych. Członkostwo w Polskim Związku Pracodawców Budownictwa również nie stanowi przesłanki do udostępnienia informacji przetworzonej. Odnośnie zarzutu sformułowanego w pkt 9 organ podkreślił, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, będący podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie chodzi zatem, by udzielenie informacji publicznej było jedynie istotne dla interesu publicznego, lecz ma być dla tegoż interesu publicznego szczególnie istotne. W przypadku bowiem informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadaną informację prostą obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 11 odwołania organ stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej. Wobec powyższych argumentów, orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ poinformował, że w toku postępowania o udostępnienie informacji stanowisko zajęła główny specjalista A. K. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła firma [...] S.A. wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 PPSA; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej - ustawa) a to w skutek błędnej wykładni powyższego przepisu - poprzez odmowę udostępniania Skarżącemu informacji publicznej, mimo że nie zachodziły ustawowe ograniczenia w dostępie do wnioskowanej informacji wynikających z art. 5 ustawy, a w szczególności charakter i zakres wnioskowanej informacji nie stanowił informacji przetworzonej i nie wymagał wykazania przez Wnioskodawcę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym zakwalifikowaniu żądanej informacji jako informacji przetworzonej; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, iż Wnioskodawca nie legitymuje się szczególnie istotnym interesem publicznym w uzyskaniu informacji; a w przypadku przyjęcia przez Wysoki Sąd, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, zarzucam zaskarżonej decyzji: 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 KPA, art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez nienależyte uzasadnienie braku istnienia po stronie Wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji w decyzji o odmowie udostępnienia oraz w decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie udostępnienia; 5) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 KPA - poprzez utrzymanie w mocy Decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] marca 2017 r., znak [...], mimo że ta decyzja podlegała uchyleniu w całości; 6) naruszenie przepisów prawa, tj. art. 6 i 7 KPA, art. 2, art. 7, art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez oczywiste naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej zagwarantowanej zarówno na gruncie KPA jak i Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnie zagwarantowanego prawa obywateli do informacji o działalności organów władzy publicznej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w jego odczuciu to nie ilość wnioskowanej informacji świadczy o tym, czy informacja ma charakter prosty czy też przetworzony. Zdaniem skarżącego, skoro na wnioskowanej informacji wcale nie trzeba wykonywać operacji polegających na selekcjonowaniu, opracowywaniu czy też analizowaniu danych stanowiących informację prostą - a tak jest w niniejszej sprawie - to wniosek nie zmierza do wytworzenia informacji nieistniejącej wcześniej, tj. informacji przetworzonej w rozumieniu przepisów ustawy. Tym samym, mamy do czynienia z informacją o charakterze prostym. Skarżący podkreślił również, iż w przedmiotowej sprawie od samego początku sporny był i ciągle jest charakter prawny wnioskowanej informacji publicznej oraz wynikające z tego konsekwencje co do umotywowania wniosku. W ocenie skarżącego, stanowisko organu nie jest zasadne. Głównym zarzutem stawianym przez skarżącego jest to, że organ w ogóle badał przesłankę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, mimo że skarżący nie miał obowiązku wykazywania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a to ponieważ zakres żądanej przez skarżącego informacji publicznej nie miał charakteru informacji przetworzonej. Tym samym, organ oparł zaskarżoną decyzję o przesłankę irrelewantną prawnie na gruncie przedmiotowej sprawy, bowiem, w sytuacji nie ziściła się hipoteza z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pierwotny wniosek wnioskodawcy z dn. [...] maja 2016 r., następnie sprecyzowany pismem z dn. [...] maja 2016 r., obejmował informacje proste będące w posiadaniu organu I instancji. Skarżący od początku wskazywał, że skoro na wnioskowanych informacjach organ I instancji nie musiał wykonywać operacji polegających na selekcjonowaniu, opracowywaniu, czy też analizowaniu danych objętych informacjami prostymi, to wnioskowana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Mimo to organy obu instancji błędnie uznały, że to rozmiar i zakres wnioskowanych informacji powodują, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Z daleko idącej ostrożności procesowej - na wypadek przyjęcia przez Wysoki Sąd, że wnioskowana informacja jednak ma charakter informacji przetworzonej (czemu skarżący przeczy), skarżący podniósł, że i tak przysługuje mu uprawnienie do otrzymania informacji objętej wnioskiem, a to z uwagi na to, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca pismem z dnia [...] września 2016 r. przedstawił organowi argumenty przemawiające za istnieniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi wraz z Politechniką W. projekt badawczy p.n.: "Degradacja nawierzchni drogowych w funkcji czasu i okresu eksploatacji". Do powyższego pisma została załączona umowa z Politechniką [...] jako dowód realizacji przedmiotowego projektu. Powyższy projekt ma na celu m.in. weryfikację obecnych regulacji w szczególności w zakresie założeń projektowych dróg, z położeniem nacisku na mieszanki bitumiczne, i udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy obecne wytyczne, na tle faktycznego obciążenia ruchem, a więc m.in. z uwzględnieniem spedycji ponadnormatywnej i planów jej rozwoju, zapewniają właściwe zabezpieczenie interesu publicznego w postaci ochrony istniejącej infrastruktury drogowej przed przedwczesnym zużyciem. Przedwczesne zużycie infrastruktury drogowej jest zjawiskiem niepożądanym, ponieważ prowadzi do uszkodzeń dróg, a w rezultacie do wypadków. W związku z tym szczególnie istotny interes publiczny w uwzględnieniu wniosku zachodzi na przynajmniej dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, wypadki spowodowane zużyciem infrastruktury drogowej stanowią zagrożenie dla zdrowia i dla życia obywateli (i jest to bardzo poważne zagrożenie). A projekty takie jak omawiany projekt Politechniki W. i Wnioskodawcy zmierzają bezpośrednio do wypracowania rozwiązań prowadzących właśnie do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach, pojmowanego jako ochrona zdrowia oraz ochrona życia obywateli. Już tylko z tej przyczyny w nin. sprawie zachodzi szczególnie istotny interes publiczny w uwzględnieniu wniosku (czego Organ nieprawidłowo nie zważył). Po drugie, szczególnie istotny interes publiczny w nin. sprawie polega także na ochronie środków publicznych przed niewłaściwym przeznaczeniem. Jak nadmieniono w ww. piśmie wnioskodawcy z dnia [...] września 2016 r, to ze środków organów publicznych finansuje się: a) remont infrastruktury drogowej, a także b) świadczenia wypłacane ofiarom wypadków (w tym świadczenia wypłacane najbliższym osób zmarłych w wypadkach). I tak, co do finansowania remontów infrastruktury drogowej, to niewykluczone, że z perspektywy środków publicznych bardziej opłacalne byłoby skierowanie nacisku na przeciwdziałanie przedwczesnemu zużyciu istniejącej przeciwdziałanie przedwczesnemu zużyciu istniejącej infrastruktury drogowej jest właściwszym rozwiązaniem niż prowadzenie remontów dróg, które obywatele traktują jako niedogodność. Ponadto, nawet z perspektywy środków publicznych także bardziej opłacalne byłoby przeciwdziałanie przedwczesnemu zużyciu istniejącej infrastruktury drogowej aniżeli finansowanie przykrych czy wręcz tragicznych następstw zużycia infrastruktury drogowej, takich jak m.in.: a) odszkodowania oraz zadośćuczynienia dla ofiar wypadków spowodowanych zużyciem infrastruktury drogowej, b) stosowne odszkodowania oraz zadośćuczynienia dla osób najbliższych względem osób zmarłych w wypadkach spowodowanych zużyciem infrastruktury drogowej, wytaczane na podstawie art. 446 KC, c) odszkodowania za szkody na mieniu spowodowane wypadkami wynikające z zużycia infrastruktury drogowej (chodzi tu o szkody bezpośrednie, jak zniszczenie auta, jak i szkody pośrednie, jak utracenie korzyści wskutek braku sprawnego auta). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. W pierwszej kolejności zasadnym było odniesienie się do kwestii charakterystyki informacji przetworzonej. W tym zakresie orzecznictwo Sądów administracyjnych ewoluowało przez lata. Początkowo przyjmowało, iż najogólniej walor ten posiada jedynie ta informacja, do wytworzenia której niezbędne było dokonanie analiz czy zestawień, a więc wykonanie pracy o charakterze intelektualnym. Z czasem zaczęto zaś przyjmować, iż o przetworzonym charakterze informacji decyduje także czasochłonność jej udostępnienia. W pewnych wypadkach, szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, wymagać bowiem może podjęcia działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu funkcji. Informację wytworzoną w ten sposób, zaczęto więc uznawać za informację przetworzoną, gdyż powstała w wyniku powyższych działań, a wytworzony zbiór danych nie istniał w chwili występowania z wnioskiem o udostępnienie informacji (wyrok NSA z 28.10.2016r. sygn. akt I OSK 310/16). Generalnie w chwili obecnej według ugruntowanego poglądu judykatury suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – winna być traktowana jako informacja przetworzona. Kolejną kwestią którą należało wyjaśnić, to sposób rozumienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Podkreślić należy, iż co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną mieści się w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. To jednak w przypadku informacji publicznej przetworzonej, ustawodawca nie uzależnił możliwości jej udzielenia od wykazania przez żądającego interesu publicznego, lecz wykazania, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla tego interesu. W konsekwencji powołany przepis, wskazując na konieczność wykazania, że udzielenie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ogranicza dostęp do tego rodzaju informacji publicznej i wpływa na konstytucyjne uprawnienie obywatela. Brak wykazania przez wnioskodawcę tej przesłanki prowadzi bowiem do wydania decyzji odmownej. Zauważyć jednak należy, iż to ograniczenie jest dokonane aktem rangi ustawowej i odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie wykraczając poza ramy tego upoważnienia. Ustawodawca, ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej dostęp do informacji przetworzonej, niewątpliwie czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Nie można zatem uznać, że w ten sposób narusza konstytucyjne uprawnienie obywatela. Przedkładając interes publiczny nad interes strony ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2012 r., I OSK 1737/12). Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Przy czym konkretyzację tej wspólnoty (społeczności), której interes powinien być uwzględniony, wyznacza zakres żądanej informacji. W doktrynie przyjmuje się, że "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce względnie całemu społeczeństwu. O ile zatem interes indywidualny jest relacją pomiędzy jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce, to interes ogółu oznacza relację między jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść ogółowi (por. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972, s. 98-100). Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest zatem działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej prezentowano pogląd, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli jest ono związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, LEX nr 951999). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania. Zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednak, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że kwalifikowana forma interesu publicznego "szczególnie istotne" oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa, czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ( por. wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369 oraz z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA /Gd 149/12). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane są poglądy, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, której "znaczność" jest wyznaczona materią żądanej informacji – ale również, że jej otrzymanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji, mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów – J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej. Rozwój czy stagnacja? Wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk 6 czerwca 2006 r. (wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, LEX nr 951999; z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 416/12). Wskazane wyżej przykłady podmiotów spełniających przesłankę uzyskania dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie oznaczają oczywiście automatycznego wyeliminowania z tego katalogu innych podmiotów, które nie pełnią wymienionych wyżej funkcji. Podmioty niepełniące tego rodzaju funkcji również mogą być w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domagają, w sytuacji gdy np. występują w określonych procesowych rolach uczestników postępowań dotyczących tworzenia lub kontrolowania aktów normatywnych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej każdemu obywatelowi przyznaje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej ,w tym przetworzonej, o ile wykaże kwalifikowaną postać swojego żądania. Brak jest natomiast podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). Przenosząc powyższe rozważania na materię niniejszej sprawy wskazać należało, iż organ w sposób prawidłowy zakwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną. Wyjaśnił bowiem, ze żądane informacje zawarte są w protokołach ważenia pojazdów, których to na obszarze objętym wnioskiem było - 1313 w 2012 roku, 1396 w 2013 roku, 1257 w 2014 roku, 1533 w 2015 roku, 504 - do kwietnia 2016 r. – a więc łącznie 6003 protokoły w przypadku WITD w O. Wyjaśnił też, że dla udzielenia żądanej informacji koniecznym byłoby sięgnięcie do każdego z ww. protokołów i sprawdzenie w każdym z nich wartości nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnego nacisku na oś na drodze w miejscu przeprowadzenia kontroli, żeby móc zestawić ze sobą te dwie liczby celem określenia skali przekroczenia, a także wyodrębnienie protokołów, w których naciski na oś pojazdu przekraczają dopuszczalne normy, jak również dokonanie obliczenia stosunku przekroczenia wartości nacisku na oś do wartości dopuszczalnych nacisków na oś na danej drodze - odrębnie dla każdej osi pojazdu, oraz sporządzenie statystyki zgodnie z treścią wniosku. Organ podniósł również, iż może się też zdarzyć, że naciski na osie zostaną przekroczone, a kontrola nie zostanie oznaczona jako z naruszeniami w dwóch przypadkach - jeśli jednocześnie z przekroczeniem nacisku na osie nie została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu, a przewożony ładunek to drewno lub ładunek sypki lub podmiot wykonujący przewóz ma zezwolenie na przewóz ponadnormatywny. Dlatego też weryfikacja protokołów z przekroczeniem nacisku na oś wymaga sprawdzenia wszystkich protokołów. Powyższe okoliczności świadczą w ocenie tutejszego Sądu o tym, że informacja objęta wnioskiem, jako wiążąca się z wydobyciem poszczególnych informacji cząstkowych z kilku tysięcy posiadanych przez organ zbiorów, a przez to jako wyjątkowo czasochłonna, powodująca konieczność zaangażowania znacznej liczby pracowników organu a więc dezorganizująca jego pracę, jest informacją o charakterze przetworzonym. Stąd więc, w sytuacji gdy żądana informacja posiada także walor informacji publicznej, gdyż związana jest z działaniem organu administracji, dla jej udostępnienia koniecznym było wykazanie przez wnioskodawcę, iż uzyskanie spornej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skład orzekający w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, iż autor pytania uprawdopodobnił w sposób wystarczający powyższą przesłankę. Przede wszystkim okolicznością niesporną było to, że stan dróg i jakość ich nawierzchni, związany jest z bezpieczeństwem poruszania się po drogach. Wpływa bowiem bezpośrednio na zachowanie się pojazdów poruszających się po drogach. Dowodu nie wymaga tez okoliczność, iż stan dróg jest wielokrotnie przyczyną wypadków drogowych w takcie których dochodzi nie tylko do zniszczenia mienia, ale też niejednokrotnie w wyniku tych zdarzeń drogowych ich uczestnicy tracą zdrowie a nawet życie. Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, iż uczestnikami ruchu drogowego jest zdecydowana większość społeczeństwa (jako kierowcy, pasażerowie czy piesi), żądana informacja dotyczy interesu publicznego. Zważywszy zaś na to, że związana jest ze zdrowiem i życiem ludzkim, nie będzie stanowiło nadużycia zakwalifikowanie jej, jako szczególnie istotnej dla tegoż interesu publicznego. W ocenie tutejszego Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały przesłanki, umożliwiające stwierdzenie, iż otrzymanie żądanej informacji przez wnioskodawcę stwarza realną możliwość wykorzystania jej dla powszechnego dobra publicznego jakim jest poprawa bezpieczeństwa na drogach. Okolicznością niesporną było bowiem to, że skarżąca Spółka prowadzi wraz z Politechniką W. projekt badawczy p.n.: Degradacja nawierzchni drogowych w funkcji czasu i okresu eksploatacji. Przedmiotowy projekt ma na celu m.in.: (a) weryfikację obecnych regulacji prawnych, w szczególności w zakresie założeń projektowych dla dróg publicznych, z położeniem nacisku na wymagania względem mieszanek bitumicznych oraz (b) udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy obecne wytyczne, na tle faktycznego obciążenia ruchem, a więc m.in. z uwzględnieniem spedycji ponadnormatywnej i przewidywanych na jej tle przyszłych tendencji, zapewniają właściwe zabezpieczenie interesu publicznego w postaci ochrony istniejącej infrastruktury drogowej przed przedwczesnym, nieprzewidywanym zużyciem. Sam zaś fakt uczestniczenia przez autora wniosku w projekcie badawczym prowadzonym przez uznany ośrodek badawczy jakim jest niewątpliwie Politechnika [...] sprawia, iż jako realny jawi się skutek w postaci wykorzystania uzyskanych informacji w celach szczególnie istotnych dla interesu publicznego. Wyniki prac badawczych, zwłaszcza prowadzonych przez poważne ośrodki badawcze, mają bowiem szanse zostać wykorzystane w sposób realny w życiu. Oczywistym przecież jest, że z wyników takich prac chętnie korzystają nie tylko instytucje rządowe czy samorządowe odpowiedzialne za utrzymanie i eksploatację dróg, ale również firmy zajmujące się np. ich budową. Dla każdego z powyższych podmiotów kuszącą musi być wizja wydłużenia czasu eksploatacji nawierzchni bitumicznych a także wynikająca z tego faktu możliwość redukcji kosztów własnych (ponoszonych na budowę i naprawy dróg) czy też szerzej – kosztów społecznych, ponoszonych w związku z wypadkami komunikacyjnymi. Dodatkowo analizując omawianą problematykę nie sposób pomijać tego, iż wnioskodawca jest firmą zajmującą się m.in. budową dróg. To zaś sprawia, iż jako uzasadnione nasuwa się pytanie o charakterze czysto retorycznym a mianowicie – kto jeśli nie firma budująca drogi, będzie w stanie w lepszy i bardziej realny sposób wykorzystać informacje, związane bezpośrednio z materią zużycia i degradacji dróg. Oczywistym przecież jest, że właśnie podmiot, który buduje drogi, który wytwarza używane do ich budowy mieszanki bitumiczne, posiada największe możliwości ku temu, aby w sposób faktyczny wpływać na jakość tworzonych produktów. Okolicznością niewymagająca dowodu jest zaś to, ze kwestia degradacji dróg, związana z ich nadmiernym obciążeniem, znajduje się zakresie zainteresowania i działania firmy budującej drogi. Przedwczesne zużycie infrastruktury drogowej bardzo często spowodowane jest bowiem właśnie poprzez użytkowanie jej w sposób sprzeczny z wymogami dotyczącymi dopuszczalnej masy całkowitej nacisku na oś pojazdów. W związku z powyższym, uznając że organ w sposób błędny ocenił okoliczność szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego, a w konsekwencji, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. , poz. 1369 ze zm.). O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 wyżej powołanego aktu prawnego, przyznając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych przez nią kosztów obejmujących wpis sądowy, wynagrodzenie radcy prawnego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.