II SA/Wa 903/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – zwanej dalej Kpa), w dniu [...] lutego 2015 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił G. J. wydania zaświadczenia o treści żądanej, uprawniającego do nabycia 1 sztuki broni palnej w postaci karabinka samoczynnego o kalibrze 7,62 mm do celów kolekcjonerskich. Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżący decyzją nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. otrzymał pozwolenie na posiadanie 20 sztuk broni palnej w celach kolekcjonerskich. Powołując się na przepisy art. 10 ust. 1, 2, 4 pkt 2 lit. e) i pkt 7 oraz ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1991 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), organ I instancji wykazał, że niemożliwe jest wydanie skarżącemu zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni niebezpiecznej, jaką jest karabinek samoczynny o kal. 7,62 mm. Zgodnie z definicją zawartą w § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie nabywania posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140), bronią samoczynną jest broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Na podstawie § 2 powołanego rozporządzenia, broń samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość została zaliczona do kategorii A. Organ I instancji podniósł, że Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni nr 91/477/EWG (Dz. UE. L. 1991.256.51) zmieniającej Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. U. UE. L. 2008.179.5), została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego obowiązku jest art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadził zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 144 oraz art. 219 i art. 268a Kpa, w dniu [...] marca 2015 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia przytoczył za organem I instancji przepisy, które organ ten stosował i na podstawie których wydał zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego w świetle tych przepisów przedmiotowy wniosek jest niemożliwy do spełnienia, dotyczy on bowiem wydania zaświadczenia na broń szczególnie niebezpieczną, której osobom fizycznym posiadać nie wolno i to niezależnie od tego, do jakiego celu mają pozwolenie. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., którą wydał pozwolenie na posiadanie przez G. J. 20 sztuk broni palnej w celach kolekcjonerskich, nie zawarł żadnych ograniczeń w zakresie ich rodzajów. Ograniczenie takie wynika bowiem wprost z art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Oceniając zatem materiały sprawy oraz zaskarżone postanowienie pod względem zasadności odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do jego zmiany, bądź uchylenia. G. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że analiza przywołanych przez organ I i II instancji przepisów była przeprowadzona wybiórczo i stronniczo w sposób ukierunkowany na sporządzenie postanowienia odmownego. Skarżący podniósł, że gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z katalogu broni kolekcjonerskiej broń samoczynną, to w ustawie o broni i amunicji zawarłby stosowny przepis. Powołane przez organy w postanowieniach przepisy, a w szczególności art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zatajają pełną treść tego aktu, a przytoczony fragment ma za zadanie uwiarygodnienie ich stanowiska. Ponadto skarżący podniósł, że organy naruszyły art. 110 Kpa i nie zaszła żadna przesłanka z art. 145 Kpa umożliwiająca zmianę treści lub zakres obowiązującej decyzji administracyjnej. Postanowienia są sprzeczne z art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, przy czym osoby fizyczne nabywają broń na podstawie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, a nie świadectwa broni. W ocenie skarżącego działania organów są nadto sprzeczne z art. 8 Kpa. Skarżący wniósł o zmianę "decyzji" i wydanie zaświadczenia uprawniającego do zakupu jednego egzemplarza broni palnej do celów kolekcjonerskich w postaci karabinka samoczynnego kal. 7,62 mm. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyżej przytoczonych przepisów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew twierdzeniu skarżącego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem w dacie jego wydania. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 219 Kpa, zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast art. 217 Kpa stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 Kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Podkreślić należy, że zakres postępowania wyjaśniającego zależy nie tylko od żądania osoby ubiegającej się o zaświadczenie podmiotu zainteresowanego, ale także od możliwości spełnienia tego żądania przez organ (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r. o sygn. akt IV SA/Wa 661/10, Wspólnota 2010/35/44). Zaznaczyć trzeba – na co wskazuje NSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 605/12, LEX nr 1369011 – że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 Kpa, spełnia jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę art. 218 Kpa przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. W rezultacie postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa musi odnosić się do okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych albo stanu prawnego. W postępowaniu tym organ nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów i na nowo ustalać fakty, które winny wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a w szczególności, gdy chodzi o potwierdzenie stanu prawnego. Jednocześnie użyty w art. 218 § 2 Kpa zwrot "w koniecznym zakresie" wskazuje na ograniczenie postępowania dowodowego w stosunku do ram określonych w art. 75-86 Kpa. Postępowanie wyjaśniające może zatem polegać na ustaleniu faktów wynikających z dostępnych organowi dokumentów i obowiązujących aktów prawnych. Jak bowiem wynika z treści art. 217 Kpa zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 czerwca1983 r. o sygn. akt I SA 268/83, ONSA 1983/1/47). Reasumując, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty lub stan prawny nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. W doktrynie podkreśla się, że zaświadczenia są oświadczeniami wiedzy organu, a nie oświadczeniami woli organu. Ich istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzygają o prawach i obowiązkach, a zatem nie rozstrzygają o istnieniu, bądź nie prawa bądź obowiązku. Skład orzekający podziela argumentację organów obu instancji, iż posiadany przez nie materiał dowodowy i stan prawny nie uzasadniał wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję o pozwoleniu na posiadanie przez skarżącego 20 sztuk broni palnej w celach kolekcjonerskich. Skarżący, powołując się na art. 10 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] lutego 2015 r. złożył do powyżej określonego organu wniosek o wydanie zaświadczenia na zakup 1 sztuki broni palnej do celów kolekcjonerskich, tj. karabinku kal. 7,62 mm – samoczynny. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 pkt 6 powołanej ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach kolekcjonerskich. Natomiast art. 10 ust. 4 pkt 7 powołanej ustawy stanowi, że pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych - broni, o której mowa w pkt 1-6. Zgodnie z art. 10 ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy, pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. W § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadającej kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140) wyjaśniono, że broń palna samopowtarzalna, to broń palna, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Zgodnie z § 2 pkt 1 a) powołanego rozporządzenia, kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie odpowiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujące rodzaje broni palnej: kategoria A: broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość. W § 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia wyjaśniono, że określenie kategoria A, to kategoria broni palnej, określona w dyrektywie, do której należąca broń palna i amunicja jest niedopuszczona do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Reasumując stwierdzić należy, że w świetle powyżej przytoczonych przepisów, które stanowią implementację do krajowego porządku prawnego przepisów przedmiotowych dyrektyw, skarżący nie mógł uzyskać zaświadczenia żądanej treści, umożliwiającego mu nabycie broni palnej samoczynnej określonej w jego wniosku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Organy działające w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Nie ulega wątpliwość, że na podstawie art. 110 Kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany (...). Skarżący zdaje się jednak nie dostrzegać, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [....] lipca 2014 r. przyznawała mu jedynie prawo w ramach wydanego pozwolenia do posiadania 20 sztuk broni palnej w celach kolekcjonerskich. Błędnie skarżący wywodzi, że na jej podstawie jest uprawniony do nabycia każdej jednostki broni dla celów kolekcjonerskich. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Zatem przed wydaniem takiego zaświadczenia, organ zobowiązany jest dokonać oceny, czy nie zachodzą negatywne przesłanki do pozytywnego załatwienia wniosku. W niniejszej sprawie takie negatywne przesłanki zaistniały, gdyż skarżący zamierzał nabyć rodzaj broni, do której nabycia, w świetle obowiązujących przepisów, nie był uprawniony. Oceny tej nie może też zmienić fakt, że skarżący, jako były żołnierz jednostek specjalnych legitymuje się ponad przeciętnymi kwalifikacjami w zakresie posługiwania się bronią palną. Ustawodawca bowiem nie uzależnił nabywania broni palnej – samoczynnej, zdolnej do rażenia celów na odległość od posiadanych kwalifikacji osoby, która posiada pozwolenie na broń palną dla celów kolekcjonerskich. To, że w obrocie prawnym znajdują się decyzje rozstrzygające sprawy odmiennie, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało żadnego znaczenia prawnego. Ponadto podać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podziela ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 485/14, na który powołuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.