II SA/Wa 905/19

Dnia 20 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uzasasdnienie R. W. – skarżący w niniejszej sprawie, skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem [...], skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes UODO) z [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 27 marca 2019 r. Wraz ze skargą złożył również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał między innymi, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi było spowodowane brakiem odpowiedniej wiedzy prawniczej co do zasadności jej złożenia. Wskazał, że w chwili obecnej ma zamkniętą drogę do dochodzenia swoich praw, ponieważ w żaden sposób nie może dokonać zmiany decyzji Prezesa UODO i tym samym nie może dokonać wykreślenia swoich danych z rejestru KSIP (Krajowego Systemu Informacji Policji). Skarżący dodał, że uchybienie terminu spowodowane było również brakiem wystarczającego doświadczenia życiowego i nieznajomością procedur administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał brak posiadania wiedzy prawniczej, znajomości procedur administracyjnych oraz wystarczającego doświadczenia życiowego. Powyższe nie może jednak stanowić okoliczności nadzwyczajnej, uzasadniającej przywrócenie terminu. Podkreślenia wymaga, że w decyzji objętej skargą do Sądu, doręczonej skarżącemu w dniu 21 listopada 2018 r., w pouczeniu o sposobie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazano, że jeżeli strona nie chce skorzystać z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ma prawo do wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie. Skargę wnosi się za pośrednictwem Prezesa Urzędu. Tymczasem przy kierowaniu przesyłki zawierającej skargę skarżący nie uwzględnił wskazanego w decyzji przez Prezesa UODO terminu, nadając korespondencję po przeszło trzech miesiącach od upływu terminu do wniesienia skargi, który przypadł na dzień 21 grudnia 2018 r. Brak zastosowania się do zawartego w decyzji pouczenia, w jakim terminie należy złożyć skargę, nie może uzasadniać przyjęcia, że skarżący uprawdopodobnił uchybienie terminowi bez swojej winy. Braku winy w tym wypadku nie można argumentować nieznajomością prawa, tym bardziej, że Prezes UODO w sposób nie budzący wątpliwości wskazał w pouczeniu do swojej decyzji termin jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Podsumowując stwierdzić należy, że powoływane przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.