II SA/Wa 905/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant referent stażysta Natalia Grzelak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w P. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o zwolnienie K.B. - wówczas [...] pozostającego w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w P. od dnia [...] września 2022 r., jednocześnie pełniącego obowiązki służbowe na stanowisku [...] Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P., ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku Komendant Powiatowy Policji w P. powołał się na wydane w stosunku do K.B. prawomocne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] [...] z dnia [...] lipca 2022 r., dotyczące ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Zgodnie ze wskazanym orzeczeniem wymieniony funkcjonariusz jest "Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku – [...] Wydziału [...] KPP w P.". Wnioskodawca wskazał również, że w uwagach komisji lekarskiej widnieje zapis "Czasowo niezdolny do posługiwania się bronią palną na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23.12.2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni /Dz.U. 2006r nr 2 poz. 14/. Pkt 6 - przewlekająca się reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne". Komendant Powiatowy Policji w P. wyjaśnił, że z uwagi na wymienione w orzeczeniu ograniczenia K.B. otrzymał specjalnie dostosowaną do zaleceń rejonowej komisji lekarskiej kartę opisu stanowiska pracy z zadaniami polegającymi na obsłudze recepcji jednostki, którą zwyczajowo w Komendzie Powiatowej Policji w P. pełnili stażyści lub praktykanci. Wskazał nadto, że dokonano przeglądu struktury organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w P. oraz Komisariatu Policji w R., po którym jednoznacznie stwierdzono, że na każdym stanowisku policyjnym we wskazanej jednostce jest obligatoryjny wymóg posługiwania się bronią palną. Komendant Powiatowy Policji w P. we wniosku z dnia [...] listopada 2022 r. wskazał, że kolejną okolicznością świadczącą o tym, że dalsze pozostawanie w służbie K.B. koliduje z interesem Policji i zdecydowanie godzi w jej wizerunek jest niewłaściwe zachowanie policjanta oraz utrata statusu funkcjonariusza cieszącego się nieposzlakowaną opinią. Problemy natury dyscyplinarnej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej oraz narastające niewłaściwe zachowania społeczne, stanowiły podstawę skierowania wymienionego funkcjonariusza na komisyjne badanie lekarskie. Wnioskodawca wskazał również, że policjant miał duże problemy adaptacyjne w komórkach organizacyjnych, w których pełnił służbę. Inni funkcjonariusze nie chcieli pełnić służby z wymienionym z uwagi na jego niestandardowe zachowania, wypowiedzi pozbawione sensu, często brak motywacji do pracy, lekceważąco-podważający stosunek do przełożonych oraz osób wobec których podejmowane były interwencje. W konkluzji wniosku Komendant Powiatowy Policji w P. podkreślił, że zachowanie wymienionego policjanta i jego ograniczenia zdrowotne są w sposób oczywisty sprzeczne z interesem służby i uniemożliwiają jego dalsze pozostawanie w tej formacji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] pismem z dnia [...] listopada 2022 r. poinformował K.B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, organ I instancji wezwał stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma, jak również pouczył o skutkach braku takiego wskazania. Pismem z dnia [...] listopada 2022 r. policjant poinformował, że zakładową organizacją związkową reprezentującą go w sprawie zwolnienia ze służby w Policji będzie Zarząd Wojewódzki NSZZP w [...]. W piśmie z dnia [...] listopada 2022 r. policjant odniósł się do zgromadzonych w sprawie materiałów i dowodów. W dniu [...] grudnia 2022 r. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] w [...] przekazał opinię, w której zawnioskował o pozostawienie w służbie wymienionego funkcjonariusza. Wnioskiem z [...] grudnia 2022 r. policjant zwrócił się o przeprowadzenie mediacji, a raportem z dnia [...] grudnia 2022 r. o zawieszenie postępowania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] nie uwzględnił żądania strony o przeprowadzenie mediacji, natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. W aktach sprawy zgromadzono m.in. orzeczenie [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] lipca 2022 r., orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] lutego 2022 r. o uznaniu Pana K.B. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta'', notatka z rozmowy dyscyplinującej z dnia [...] maja 2022 r., formularz "[...]" z dnia [...] października 2021 r., orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] grudnia 2022 r. o uznaniu K.B. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 13 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji oraz notatki z poczynionych w sprawie ustaleń. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.), w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił K.B. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2022 r. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. K.B. w odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji przez umorzenie postępowania toczącego się przed organem I instancji, względnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania. Odwołujący się reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniesiono m.in., że analiza okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim dotychczasowych osiągnięć K.B., jego wieloletnie doświadczenie, w zestawieniu ze znaczną poprawą stanu zdrowia prowadzi do przekonania, że wymieniony winien nadal pełnić służbę w Policji, a wydana decyzja jest niesłuszna i co najmniej przedwczesna. Pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. K.B. przesłał wydane przez psychologa zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2022 r., w którym wskazano, że wymieniony aktualnie nie prezentuje objawów zaburzeń psychicznych, prosząc jednocześnie o włączenie wskazanego dokumentu do jego akt osobowych i wykorzystanie "w przyszłych działaniach kadrowych". Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K.B. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. o zwolnieniu K.B. ze służby w Policji. W uzasadnieniu wskazał jako podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Następnie organ przeprowadził analizę pojęcia ważny interes służby, wskazując, że nie zostało ono w ustawie bliżej określone. Przedstawiono, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka ważnego interesu służby winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ zwrócił też uwagę na uznaniowość decyzji administracyjnych w przedmiocie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zindywidualizowanie przypadków, a także konieczność uwzględnienia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Organ przyjął, że przyczyny zwolnienia na podstawie wskazanego przepisu odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Organ wskazał m.in., że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych ani innych zachowań zawinionych lub niezgodnych z prawem. Organ wskazał, że istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie K.B. w służbie narusza ważny interes tej służby. Okoliczności faktyczne muszą natomiast odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Organ powołał się też na art. 25 ustawy o Policji wskazując, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania określonych przymiotów dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ wskazał, że dokonując wnikliwej analizy zebranej dokumentacji stwierdził, że K.B. utracił przymioty niezbędne do dalszego pełnienia służby w Policji, a zatem nie spełnia obecnie wymogów stawianych funkcjonariuszom. Na taką ocenę składa się przy tym szereg okoliczności i zdarzeń z udziałem wymienionego, którego dalsze pozostawanie w służbie bez wątpienia narusza ważny interes tej służby. Następnie KGP przedstawił okoliczności faktyczne umożliwiające jego zdaniem dokonanie oceny postawy K.B. w kontekście posiadania przez niego nieskazitelnego charakteru, a zatem cechy niezbędnej do kontynuowania stosunku służbowego. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w P., po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, wydał orzeczenie nr [...], którym uznał Pana K.B., obwinionego o to, że: nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez to, że w dniu [...] stycznia 2022 r. wysłał do [...] P.Z. policjantki Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. wiadomość w formie elektronicznej o treści cyt. "[...]" i "[...]", tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę nagany. Ponadto w dniu [...] grudnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w C., po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, wydał orzeczenie nr [...], którym uznano K.B., obwinionego o to, że nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez to, że w okresie od dnia [...] czerwca 2022 r. do dnia [...] lipca 2022 r. ujawnił bliżej nieokreślonym osobom nieuprawnionym, za pośrednictwem portalu społecznościowego Facebook, informację uzyskaną w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez wymienionego funkcjonariusza tj. zdjęcie korespondencji służbowej Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. [...], [...], zaadresowanej do Komendanta Powiatowego Policji w P. o wytypowaniu na turnus [...], opatrzone komentarzem: "[...]", tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 13 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta " winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę nagany. Organ wskazał też, że z Panem K.B. przeprowadzana była rozmowa dyscyplinująca w trybie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, zgodnie z którym w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą (por. notatka z rozmowy dyscyplinującej z dnia [...] maja 2022 r., k. 27-28 akt sprawy). W trakcie wskazanej rozmowy wytknięto wymienionemu niewłaściwe postępowanie, rodzaj ujawnionych nieprawidłowości, wskazano właściwy tryb postępowania i uprzedzono, że w przypadku ponownego popełnienia podobnego przewinienia dyscyplinarnego może być przeciwko niemu wszczęte postępowanie dyscyplinarne. K.B. zobowiązał się, że dołoży wszelkich starań, aby w przyszłości nie doszło do podobnej sytuacji. Organ wskazał, że w materiałach sprawy znajduje się także formularz "[...]" z dnia [...] października 2021 r., gdzie K.B. widnieje jako osoba, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie oraz notatka urzędowa Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P., w której zostały opisane okoliczności zdarzenia z dnia [...] października 2021 r. z udziałem wymienionego policjanta. Postępowanie karne ani dyscyplinarne w przedmiotowej sprawie nie zostało wszczęte z uwagi na brak skargi żony K.B.. Zestawienie wskazanych wyżej orzeczeń, notatki z rozmowy dyscyplinującej oraz formularza "[...]" z inni dokumentami zebranymi w sprawie, umożliwia dokonanie oceny postawy Pana K.B. w kontekście posiadania przez niego nieskazitelnego charakteru, a zatem cechy niezbędnej do kontynuowania jego stosunku służbowego. W przedmiotowej sprawie jednoznacznie stwierdzić należy, iż Pan K.B., poprzez własne zachowania, nie może być oceniany, jako osoba posiadająca przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. KGP wskazał, że funkcjonariusz Policji, mając na względzie fakt, że służy w formacji o szczególnej roli i charakterze, która ma prawo ingerowania w sferę wolności i praw obywatelskich, jak już wyżej wspomniano, powinien zawsze zważać na to, aby swym postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji. Pozostawienie K.B. w służbie jest ponadto niemożliwe również z tego względu, że mogłoby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć co najmniej demotywująco, a nawet demoralizująco, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom nie tylko merytorycznym, ale też etyczno-moralnym. KGP stwierdził, że K.B., jako policjant z 16-letnim stażem służby musi mieć świadomość jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych mu zadań, jak i postawy policjantów w życiu zawodowym oraz prywatnym. Brak stosownych działań wobec policjanta, który dopuszczał się opisanych zachowań, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji zwłaszcza w oczach samych funkcjonariuszy. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w dniu [...] stycznia 2022 r. K.B. w związku z popełnianymi incydentami natury dyscyplinarnej, które budziły u przełożonych niepokój co do dalszego pełnienia służby przez wymienionego, w tym wydawania mu broni służbowej, został skierowany na badanie komisyjne w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. W dniu [...] lipca 2022 r. w stosunku do wymienionego zostało wydane orzeczenie nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w którym uznano, że wymieniony jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku - referent Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. (kategoria "B"). W uwagach komisji lekarskiej zawarto zapis m.in., że skarżący jest czasowo niezdolny do posługiwania się bronią palną z uwagi na przewlekającą się reakcję na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne. Na podstawie analizy wyników badań psychologicznych i psychiatrycznych oraz badania własnego u funkcjonariusza należy rozpoznać reakcje na stres i zaburzenia adaptacyjne, które w opinii [...]RKL stanowią o ograniczonej zdolności do służby w Policji i czasowej niezdolności do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku. KGP stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że ograniczenia zdrowotne wymienionego nie pozwalają na zagospodarowanie go w strukturach Komendy Powiatowej Policji w P.. Wskazany funkcjonariusz w ramach czasowej realizacji zadań na stanowisku referenta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. otrzymał specjalnie dostosowaną do zaleceń rejonowej komisji lekarskiej kartę opisu stanowiska pracy z zadaniami "uogólniając obsługi recepcji jednostki". Komendant Powiatowy Policji w P. wskazał, że zwyczajowo funkcję tę w podległej mu jednostce pełnili stażyści lub praktykanci, którzy wydawali/odbierali klucze do pomieszczeń służbowych, prowadzili rejestry wejścia/wyjścia, a w przypadku zgłoszenia się interesanta, informowali o tym dyżurnego jednostki. Organ Policji podkreślił, że nawet policjanci, którzy na co dzień pełnią służbę bez konieczności pobierania broni, muszą zaliczać testy ze strzelania, posiadać broń, pełnią dyżury zdarzeniowe w dzień i w nocy, są delegowani do innych zadań, biorą udział w różnego rodzaju zabezpieczeniach - których to czynności K.B., z uwagi na ograniczenia pełnienia służby bez broni, nie może wykonywać. Organ stwierdził, że w kontekście całokształtu zadań i obowiązków Policji i jej funkcjonariuszy, posiadanie odpowiedniego wyposażenia (w tym broni osobistej) stanowi jeden z warunków zapewniających możliwość prawidłowego wykonywania obowiązków przez funkcjonariusza. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że w określonym czasie, na danym stanowisku służbowym nie jest akurat wymagane noszenie broni palnej, a tym bardziej korzystanie z niej w toku czynności służbowych. Z uwagi na szczególne okoliczności może się również zdarzyć, że polecenie wykonania danej czynności służbowej zostanie wydane ustnie. W stale zmieniających się okolicznościach przełożeni muszą mieć natomiast możliwość natychmiastowego reagowania na określone zdarzenia z uwzględnieniem aktualnego w danej chwili zasobu kadrowego. Niedopuszczalną byłaby sytuacja, w której w przypadku realnego i nagłego zagrożenia na danym terenie właściwy przełożony nie mógłby korzystać z funkcjonariusza w celu ochrony życia lub zdrowia obywateli tylko z uwagi na fakt, że ten, w związku z ograniczeniami zdrowotnymi orzeczonymi przez komisję lekarską, nie może pełnić służby z bronią. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, bagatelizowanie tak znacznego ograniczenia do pełnienia służby, jakie orzeczone zostało w stosunku do Pana K.B. i długotrwałe dopuszczenie strony do wykonywania czynności na jakimkolwiek stanowisku służbowym, mogłoby, w określonych okolicznościach skutkować realnym zagrożeniem życia lub zdrowia nie tylko samej strony, ale także pozostałych policjantów lub pracowników Policji. Na marginesie organ wskazał, że przeciwskazania takie jak praca z bronią palną pozbawiają de facto funkcjonariusza atrybutów niezbędnych do pełnienia służby w Policji. Funkcjonariusz, który nie jest zdolny do natychmiastowej reakcji na nawet potencjalne zagrożenia, znacznie osłabia wydolność i bezpieczeństwo swojej jednostki. Powoduje także dezorganizację służby. Jednocześnie nie sposób uznać, że przełożeni policjantów, co do których orzeczono dane ograniczenie do pełnienia służby, zobowiązani są do utworzenia "nowego" stanowiska w strukturze etatowej, specjalnie przystosowanego do potrzeb takiego funkcjonariusza. KGP stwierdził, że organy Policji nie mogą być pozbawione możliwości takiego doboru kadry, aby służbę w tej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, w pełni rozumiejący istotę pełnionej służby, odpowiedzialne, gotowe na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służbowej, przestrzegające prawa oraz zasad etyki zawodowej, także zdolne fizycznie i psychicznie oraz wykazujące niezbędną dyspozycyjność do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb Policji. K.B., w związku ze wskazanymi w niniejszej decyzji okolicznościami i zdarzeniami wymogów powyższych nie spełnia. Pozostawanie wymienionego w służbie w Policji niewątpliwe koliduje z ważnym interesem tej formacji, a tym samym uzasadnia rozwiązanie z wymienionym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do żądań odwołania w zakresie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia, nie zmieniłyby przyjętej oceny o konieczności rozwiązania z K.B. stosunku służbowego, a tym samym dalsze gromadzenie dokumentacji, albo wykonanie innych czynności, w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Za niezasadny organ uznał wniosek o umorzenie niniejszego postępowania. Organ stwierdził, że w postępowaniu nie zaistniały tego rodzaju okoliczności, które skutkowałyby koniecznością jego umorzenia ze względu na bezprzedmiotowość. Zaprezentowana w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. argumentacja skonkretyzowała bowiem w pełni klauzulę generalną "ważnego interesu służby" i odniosła ją do okoliczności zaistniałych w tej konkretnej sprawie. Organ wskazał, że rozkaz personalny organu I instancji poprzedzony był wystąpieniem organu I instancji o wymaganą opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organizacja związkowa zajęła negatywne stanowisko w kwestii zwolnienia K.B. ze służby w Policji. Zaznaczyć jednak należy, że nawet negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby. KGP wskazał też, że organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ stwierdził też, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § k.p.a. i art. 80 k.p.a. przejawiające się nierozpoznaniem trzech z sześciu podniesionych przez skarżącego zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. i iluzorycznie tylko obszerne uzasadnienie decyzji organu II instancji, ograniczające się de facto do powielenia twierdzeń organu I instancji, uzupełnionych o stanowisko doktryny i judykatury, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty odwołania i wydaniem wadliwej decyzji, stanowiące jednocześnie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - przepisu art. 15 oraz art. 127 § 1 k.p.a., poprzez oparcie wydanego rozstrzygnięcia przed organ II instancji na okolicznościach nieistniejących jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji, a to zakończonym w dniu [...] grudnia 2022 r. postępowaniem dyscyplinarnym przed Komendantem Powiatowym Policji w C. - zaniechaniem zasygnalizowania, iż okoliczność ta stanowi nowy fakt lub dowód w sprawie, przy jednoczesnym braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, a ograniczeniu się przez organ II instancji li tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, co stanowiło zanegowanie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując faktycznym pozbawieniem strony prawa do rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, stanowiące jednocześnie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - przepisu art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 40 ustawy o Policji poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności przejawiające się zaniechaniem przez organ I oraz organ II instancji ponownego skierowania K.B. do komisji lekarskiej, pomimo złożenia w dniu [...] grudnia 2022 r. stosownego wniosku przez zainteresowanego, uzasadnionego aktualnym stanem zdrowia i wydanym następnie zaświadczeniem o stanie zdrowia z dnia [...] grudnia 2022 r., z którego to wynika, iż skarżący aktualnie nie prezentuje objawów zaburzeń psychicznych i brak jest już wskazań do przeprowadzenia zaleconej w lipcu 2022 r. psychoterapii poznawczo — behawioralnej; - przepisu art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało wadliwym nadaniem przez organ I instancji (utrzymanym przez organ II instancji) rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo braku podstaw ku temu; - przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaktualizowała się przesłanka odwołania K.B. ze służby w Policji w postaci interesu służby", podczas gdy analiza okoliczności niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim dotychczasowych osiągnięć K.B. oraz wieloletniego doświadczenia, w zestawieniu znaczną (a niezweryfikowaną tak przez organ I instancji, jak i II instancji) poprawą stanu zdrowia skarżącego prowadzi do przekonania, że celem realizacji owego "ważnego interesu służby'' K.B. winien nadal pełnić służbę w Policji, a wydana decyzja jest niesłuszna i co najmniej przedwczesna. W uzasadnieniu skarżący przytoczył przebieg postępowania oraz omówił szerzej zarzuty skargi, przytaczając na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazał m.in., że organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu ale i także powoływał się na owe rzekome problemy adaptacyjne w komórkach organizacyjnych, czy też rzekomy lekceważący stosunek do przełożonych - nie przedstawiając jakichkolwiek dowodów osobowych, czy rzeczowych na tak poważne twierdzenia. Skarżący zwrócił uwagę, że w żadnym fragmencie organ II instancji nie odnosi się do tego, czy informacja o zakończonym w dniu [...] grudnia 2022 r. postępowaniu dyscyplinarnym jest okolicznością "nową" - a jeśli tak, to czy został przeprowadzony dowód z urzędu, czy też na wniosek, czy też jest to okoliczność znana organowi I instancji, ale niewyartykułowana w uzasadnieniu. Skarżący zaznaczył, że orzeczenie [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. stanowi o czasowym ograniczeniu do posługiwania się bronią, w którym zalecono kontrolne badanie komisyjne po upływie dwóch lat. Jak podkreślano w odwołaniu, orzeczenie wydane zostało w dniu [...] lipca 2022 r., a zatem od momentu jego wydania do decyzji upłynęło dziewięć miesięcy. Skarżący zaznaczył, że niezwłocznie po wydaniu orzeczenia odbył turnus o profilu antystresowym, po którym to został wypisany w stanie ogólnym dobrym, z zaleceniami kontynuacji aktywności fizycznej. Odwołał się m.in. do zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2022 r., z którego wynika, że aktualnie nie prezentuje objawów zaburzeń psychicznych i brak jest już wskazań do przeprowadzenia zaleconej w lipcu 2022 r. psychoterapii poznawczo – behawioralnej. Organ I instancji nie tylko nie odniósł się w żaden sposób do powyższych okoliczności, ale i zaniechał skierowania skarżącego do komisji lekarskiej, o co skarżący wnioskował [...] grudnia 2022 r. Skarżący podał, że w odwołaniu wskazał, że celem rozwiązania problemu związanego z czasowym brakiem możliwości posługiwania się bronią, otrzymał deklarację pełnienia służby w warunkach odpowiadających kategorii zdrowia B na etacie [...] w Komisariacie Policji [...] od kierownictwa tamtejszej jednostki. Jednak okoliczność ta nie została w jakikolwiek sposób zweryfikowana przez organ II instancji. Skarżący wyjaśnił, że [...] marca 2023 r. stawił się ponownie na Komisji Lekarskiej celem wydania nowego orzeczenia. Zgromadzona została już dokumentacja psychologiczna (z której wynikać ma brak zaburzeń psychicznych) oraz dokumentacja dot. medycyny pracy. Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji policjanta można zwolnić po okresie 12 miesięcy niezdolności do pracy, natomiast skarżącego zwolniono zaledwie pół roku od wydania orzeczenia komisji lekarskiej z zaniechaniem weryfikacji aktualnego stanu zdrowia, co wskazuje na daleko idącą niekonsekwencję w subsumpcji jakiej dokonał organ I instancji. Ponadto użycie w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy sformułowania "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. KGP nie wykazał, że nie jest możliwe zastosowanie innego rozwiązania niż zwolnienie ze służby. W ocenie skarżącego również sam fakt interwencji domowej nie może implikować żadnych negatywnych skutków, dla którejkolwiek ze stron interwencji. Skoro organ II instancji ma jakiekolwiek podejrzenia o rzekomym stosowaniu przemocy to istnieje szereg działań prawnych, jakie mógł wdrożyć, łącznie z prowadzeniem postępowania karnego o czyny ścigane z oskarżenia publicznego. Wobec braku podjęcia takich działań, wszelkie twierdzenia w tym zakresie uznać należy za gołosłowne. Organ II instancji nie ustosunkował się także w żadnej mierze do zarzutów dotyczących rzekomej niechęci innych funkcjonariuszy do pełnienia służby ze skarżącym, jak również do okoliczności złożenia przez skarżącego raportu o przeniesienie oraz zaniechał całkowicie zweryfikowania, czy w istocie wciąż aktualna jest uzyskana przez skarżącego deklaracja pełnienia służby w warunkach odpowiadających kategorii zdrowia B w Komisariacie Policji [...]. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Rozstrzygniecie organu w niniejszej sprawie podjęte zostało na podstawie przepisu prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.), zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie K.B. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia jego zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego była wszechstronna. Organ zgromadził przy tym – wbrew twierdzeniom skargi - niezbędny w tej sprawie materiał dowodowy, pozwalający na stwierdzenie, że zaszły przesłanki do zastosowania w tym przypadku art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a ocena organu w tym zakresie nie była dowolna. Wszystkie zarzuty skargi dotyczące uchybień procesowych, tj. zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107, w tym art. 107 § 3 k.p.a. nie są trafne. Organy Policji wszechstronnie rozważyły w tej sprawie szereg okoliczności, które ich zdaniem nie pozwalały na pozostawienie skarżącego w służbie. Organy wykazały, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby, który uniemożliwił pozostawienie skarżącego w służbie. Podkreślenia wymaga, że zadaniem Sądu w tej sprawie była ocena zgodności z prawem podjętej przez organy Policji decyzji, w tym przede wszystkim ocena, czy ustalenie organu Policji o braku możliwości pozostawienia funkcjonariusza w służbie nie miało cech dowolności, czy istotnie okoliczności, w jakich znalazł się skarżący są tego rodzaju, że uniemożliwiły pozostawienie skarżącego w służbie z uwagi na ważny interes tej służby. Zdaniem Sądu, na podstawie całokształtu okoliczności powołanych przez organy Policji w tej sprawie, organom nie można zarzucić naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, natomiast zarzucane w skardze nieodniesienie się szczegółowe do określonych kwestii podniesionych w odwołaniu nie miało wpływu na wynik sprawy. Ewentualne naruszenie w tym zakresie art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi samo w sobie uchybienia powodującego konieczność wyeliminowania rozkazu personalnego z obrotu prawnego. Wszystkie okoliczności istotne dla sprawy na gruncie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zostały przez organ przytoczone i uwzględnione. Sąd podziela twierdzenia prezentowane w orzecznictwie sądowym, że w przypadku zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na ważny interes służby w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna lub szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie w służbie koliduje z interesem Policji i że policjant dla dobra formacji nie powinien kontynuować służby. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jest to formacja, do której zadań należy wykrywanie nie tylko przestępstw ale też wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy Policji miały podstawy do stwierdzenia, że okoliczności, w jakich znalazł się skarżący z uwagi m.in. na własne zachowania uniemożliwiają dalsze pełnienie służby w Policji. W sprawie tej przesłanka ważnego interesu służby została przez organy skonkretyzowana. Organ Policji wskazał na konkretne okoliczności: 1) orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] lipca 2022 r., w którym uznano, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku - [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. (kategoria B), zaś w uwagach, co istotne, zawarto zapis, że skarżący jest czasowo niezdolny do posługiwania się bronią palną. Bezsporne jest, że czasowa niezdolność do posługiwania się bronią palną wyklucza możliwość podjęcia przez skarżącego jako funkcjonariusza natychmiastowej reakcji na nawet potencjalne zagrożenia, jak słusznie wskazał w rozkazie personalnym Komendant Główny Policji. Nadto, powyższe osłabia możliwości w działaniu i bezpieczeństwo całej jednostki oraz pozostałych funkcjonariuszy. Skarżący pozostawał w dyspozycji przełożonego od [...] września 2022 r. i nie było stanowiska, na które można było mianować skarżącego jako osobę niezdolną do posługiwania się bronią. W orzeczeniu lekarskim wskazano, że zaleca się badanie kontrolne komisyjne po upływie 2 lat. Skarżący nie kwestionował tego orzeczenia i stało się ono ostateczne. Organ odwołując się do ważnego interesu służby i braku nieskazitelnego charakteru skarżącego przywołał też szereg okoliczności dotyczących samych zachowań w służbie i poza nią, które były też przyczyną niepokoju przełożonego i skierowania skarżącego do komisji lekarskiej. Organ wskazał m.in., że skarżącego uznano winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono karę nagany w postępowaniu, w którym był obwiniony o to, że "nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta poprzez to, że w dniu [...] stycznia 2022 r. wysłał do policjantki Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P. wiadomość w formie elektronicznej o treści cyt. "[...]" i "[...]", tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Organ odniósł się do kwestii etyki i postępowań dyscyplinarnych. W rozkazie personalnym organu I instancji wskazano na wymienione wyżej ukaranie dyscyplinarne. Komendant Główny Policji powołał się dodatkowo na orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] grudnia 2022 r., którym skarżącego ukarano także karą nagany za ujawnienie, za pośrednictwem Facebooka, informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych osobom nieuprawnionym. Uwzględnienie tej okoliczności przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym nie narusza, wbrew zarzutom skargi, prawa procesowego, w tym zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), a jedynie wzmacnia argumentację organu I instancji w zakresie podstaw zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stanowi o wykazaniu zachowań i postawy skarżącego przejawianej w służbie i poza służbą. Wśród przywołanych przez organ okoliczności, które zdaniem KGP nie pozwalają na pozostawienie skarżącego w służbie z uwagi na jej ważny interes, wskazano też na formularz [...] z dnia [...] października 2021 r., gdzie K.B. widnieje jako osoba, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie oraz notatka urzędowa Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w P., w której zostały opisane okoliczności zdarzenia z dnia [...] października 2021 r. z udziałem wymienionego policjanta. Organ wskazał, że postępowanie karne ani dyscyplinarne w przedmiotowej sprawie nie zostało wszczęte z uwagi na brak skargi żony funkcjonariusza, jednakże okoliczności te zasadnie wzięte zostały również pod uwagę przy ocenie całokształtu zachowań policjanta. W świetle wszystkich przywołanych przez organ okoliczności nie ma podstaw do podważenia stwierdzenia organu Policji, że skarżący poprzez własne zachowania nie może być oceniany jako osoba posiadająca przymioty konieczne do pozostawania w szeregach uzbrojonej formacji powołanej m.in. do ochrony życia i zdrowia ludzi oraz ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu, na podstawie całości materiału dowodowego, przyjąć należało, że stwierdzenie organu o tym, że ważny interes służby przeważa w sprawie nad interesem funkcjonariusza i nie pozwala na dalsze jego pozostawanie w służbie, nie jest dowolne. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga też, że kwestia nieskierowania skarżącego przed wydaniem rozkazu personalnego organu I instancji z dnia [...] grudnia 2022 r. do nowej komisji lekarskiej, mimo złożenia wniosku w dniu [...] grudnia 2022 r. przez K.B., nie waży na wyniku niniejszej sprawy, tak jak i ewentualna poprawa stanu zdrowia skarżącego, która mogłaby umożliwiać w przyszłości posługiwanie się bronią palną, na co wskazano w skardze. Nieskierowanie na wniosek ponownie do komisji lekarskiej przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2022 r. nie stanowi o naruszeniu prawa. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że orzeczenie [...]RKL z dnia [...] lipca 2022 r. wskazujące na czasową niezdolność do posługiwania się bronią palną jednoznacznie określało bowiem, że zaleca się kontrolne badanie komisyjne po upływie 2 lat. Nadto, podstawą zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji był w tej sprawie szereg okoliczności i zachowań skarżącego, a nie tylko brak stanowiska, na którym skarżący z ograniczeniem w postaci czasowej niezdolności do posługiwania się bronią palną, mógłby pełnić służbę. Organ oceniał wszystkie uwarunkowania skarżącego na dzień wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Podkreślenia wymaga, że także zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2022 r. wydane poza postępowaniem przewidzianym dla funkcjonariuszy, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wskazywana w skardze poprawa zdrowia psychicznego skarżącego, nie jest równoznaczna ze zdolnością do posługiwania się bronią palną. Także kolejne postępowanie przed komisją lekarską, o którym jest mowa w skardze, a którego wyników nie przedstawiono, nie świadczy o dowolności ustaleń organów Policji dokonanych w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2022 r. i w rozkazie personalnym KGP z dnia [...] lutego 2023 r. Odwoływanie się w tych okolicznościach do art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie jest zrozumiałe. W świetle ustalonych okoliczności także zarzut zaniechania przez Komendanta Głównego Policji zweryfikowania twierdzenia strony co do uzyskanej deklaracji pełnienia służby w innej jednostce Policji, nie ma wpływu na wynik sprawy. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w sprawie tej nie tylko kwestia czasowej niezdolności do posługiwania się bronią palną i brak stanowiska do pełnienia służby z takim ograniczeniem w uzbrojonej formacji była podstawą zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale całokształt przedstawionych przez organ zachowań funkcjonariusza w służbie i poza nią. Organ zgromadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, o czym była już mowa wyżej i rozpatrzył go wszechstronnie. Strona nie była pozbawiona udziału w prowadzonym postępowaniu (pismem z dnia [...] listopada 2022 r. skarżący był zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i pouczony o przysługujących uprawnieniach z art. 10 k.p.a.). Także nieuwzględnienie przez organ wnioskowanych dowodów z dokumentów załączonych do odwołania (karty informacyjnej z [...] lipca 2022 r., zaświadczenia z [...] grudnia 2022 r., skierowania na turnus z dnia [...] czerwca 2022 r., informacji z [...] grudnia 2022 r.) nie miało wpływu na wynik sprawy, co wskazano już wyżej. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ był wystarczający do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Konieczność zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań ustawowych przez funkcjonariuszy Policji, w tym ochrony życia i zdrowia ludzi, a także dbałość o bezpieczeństwo pozwalała organom Policji na podjęcie – w okolicznościach faktycznych tej sprawy - rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Stosownie do art. 43 ust. 4 ustawy o Policji wezwał stronę (pismem z dnia [...] listopada 2022 r.) do wskazania, w zakreślonym terminie, zakładowej organizacji związkowej ją reprezentującej. Skarżący wskazał organizację związkową, która zajęła stanowisko w sprawie. Podkreślenia wymaga, że organ zobowiązany był jedynie do wystąpienia o taką opinię, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Opinia związku zawodowego niezależnie bowiem od jej treści w kwestii pozytywnego czy też negatywnego zaopiniowania zwolnienia policjanta ze służby, nie wiąże organu w sposób merytoryczny. Nawet negatywna opinia, jak w sprawie skarżącego, nie jest ujemną przesłanką do zwolnienia policjanta ze służby w tym trybie. Zgodnie z wymienionym przepisem nie jest konieczne uzyskanie zgody związków zawodowych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a jedynie konieczne jest zwrócenie się organu ze stosownym pismem w celu zasięgnięcia opinii związków zawodowych. Nadany rozkazowi I instancji rygor natychmiastowej wykonalności był – w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważał w tej sprawie nad interesem służby. Organ wykazał, że w okolicznościach sprawy dobro Policji dawało podstawę do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Dotychczasowy przebieg służby, wieloletnie doświadczenie, o czym jest mowa w skardze nie przeważyły nad dobrem służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.