II SA/Wa 91/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 3 i 6, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] orzekającej o uznaniu A.B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku, w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A.B. w dniu [...] lutego 2017 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] orzekł o uznaniu A.B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w pozostałym okresie posiadania prawa do zasiłku - 80 % kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od powyższej decyzji A.B. złożył odwołanie wnosząc o ponowne przeliczenie stażu pracy i zwiększenie kwoty zasiłku. Do odwołania dołączył szereg dokumentów dotyczących okresów zatrudnienia. Prezydent [....], decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 132 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, zmienił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. w ten sposób, że orzekł o uznaniu A.B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., a także decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] orzekł o uznaniu A.B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [....] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od powyższej decyzji A.B. złożył odwołanie w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że A.B. zasiłek dla bezrobotnych został przyznany na okres 365 dni w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ okresy uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych wyniosły powyżej 20 lat (A.B. udokumentował okres zatrudnienia wynoszący 24 lata, 1 miesiąc i 27 dni). Organ zwrócił uwagę, że zasiłek przyznano bezrobotnemu w maksymalnej wysokości jaką przewidują przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w wysokości 120% kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, na okres 365 dni, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy. Przy czym w rozstrzygnięciu wskazano, które okresy uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych zostały zaliczone, a które nie i z jakich przyczyn, a także dowody na podstawie, których zostały one ustalone. Zaznaczył, że odstąpił od wezwania strony do udokumentowania wysokości wynagrodzenia w okresie [...] stycznia 2003 r. – [...] lutego 2003 r. [...] Sp. z o. o. i [...] sierpnia 1998 r. – [...] sierpnia 1998 r. oraz podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy [...] stycznia 2003 r. – [...] lutego 2003 r. [...] w [...] z tego względu, że okresy te nie będą miały wpływu na wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku nie przewidują możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz lat szkoły zawodowej. Ponadto wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest kwestia przyznanego przez Prezydenta [...] stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a nie wypłata przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznanego świadczenia, czy też braku możliwości uzyskania od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kopii dokumentu. Wojewoda [...] nie jest właściwym organem w zakresie wypłaty świadczenia z tytułu całkowitej czy częściowej niezdolności do pracy. Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent [...] wypłacił A.B. zasiłek dla bezrobotnych za wrzesień w prawidłowej wysokości – [...] zł, tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego. Po odliczeniu od tej kwoty zaliczki na podatek dochodowy w wysokości [...] zł oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł - zasiłek dla bezrobotnych do wypłaty wynosi [...] zł. Ponadto wypłacone mu wyrównanie zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2017 r. również zostało pomniejszone o zaliczkę na podatek dochodowy i składkę zdrowotną, co stanowi kwotę [...] zł do wypłaty. Powyższa decyzja w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku, stała się przedmiotem skargi A.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący kwestionuje ustalenia organu co do wyliczenia okresu zatrudnienia. Wskazał, że na etacie był zatrudniony do dnia [...] lutego 2017 r., a zatem przed pobieraniem zasiłku miał już 26 lat pracy, wliczając okresy składkowe i nieskładkowe. Oświadczył, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych powinien stać na straży odprowadzanych składek przez pracodawców, wyegzekwować ewentualne braki, zaś decyzje o przyznaniu, przeliczeniu, waloryzacji renty czy ustaleniu kapitału początkowego powinny być wiążące i niepodważalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 4 lutego 2018 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Spór między stronami w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy ustalił skarżącemu okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Ponadto w pkt 2 zaznaczono, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie zaś do treści art. 71 ust. 2 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715); 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.); 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Z kolei w myśl art. 72 ust. 3 powyższej ustawy bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Na mocy art. 72 ust. 4 powołanej ustawy, do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem. Zgodnie z art. 72 ust. 5a tej ustawy, do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również: a) okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r., jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r. podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę. W myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, okres pobierania zasiłku wynosi 365 dni dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. A.B. na przestrzeni 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...] licząc od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. wstecz, legitymuje się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynoszącym co najmniej 365 dni. W powyższym okresie zostało uwzględnione zatrudnienie w wymiarze pełnego etatu w firmie [...] Sp. z o.o. w [...] (jako dowód uznano świadectwo pracy z dnia [...] lutego 2017 r. wydane przez [...] Sp. z o.o. w [...]). Prezydent [...] w decyzji z dnia [...] września 2017 r. wskazał okres uprawniający do zasiłku 24 lata i 1 dzień, a Wojewoda [...] do tego okresu doliczył 56 dni z okresu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy u pracodawcy [...] Sp. z o.o. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że A.B. udokumentował łączny okres uprawniający do zasiłku w wysokości 24 lata, 1 miesiąc i 27 dni. Brak było podstaw, by do okresu uprawniającego, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zaliczyć okresy, od: 1) [...] listopada 2013 r. do [...] lutego 2017 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (umowa zlecenie) - okres ten pokrywa się z okresem zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. w [...] w pełnym wymiarze czasu pracy; 2) [...] stycznia 2009 r. do [...] lutego 2009 r. [...] w [...] (umowa zlecenie), ponieważ podstawa składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 3) [...] kwietnia 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (umowa zlecenie), ponieważ podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 4) [...] kwietnia 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (umowa zlecenie), ponieważ została opłacona jedynie składka zdrowotna; 5) [...] lipca 2007 r. do [...] września 2007 r. [...] Sp. z o.o. (umowa zlecenie) z uwagi na to, że podstawa składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę; 6) [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...] Sp. z o. o. (1/4 etatu) brak informacji o wynagrodzeniu; 7) [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...] w [...] (umowa zlecenie) brak informacji o podstawie wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy; 8) [...] sierpnia 1998 r. do [...] sierpnia 1998 r. "[...]" (1/4 etatu) brak informacji o wynagrodzeniu. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego co do braku konieczności udokumentowania przez skarżącego wysokości wynagrodzenia w okresie od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...] Sp. z o.o. i od [...] sierpnia 1998 r. do [...] sierpnia 1998 r., a także podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...] w [...], bowiem te okresy nie miały wpływu na wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda [...] prawidłowo także wskazał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz lat szkoły zawodowej. Wyjaśnił, że A.B. nie wskazywał takiego zatrudnienia i nie przedstawił żadnego dokumentu, na podstawie którego można było ustalić, że był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników. Reasumując należy stwierdzić, że w sytuacji gdy osoba bezrobotna posiada co najmniej 20 lat okresu uprawniającego do zasiłku, zasiłek przysługuje w wysokości 120% zasiłku podstawowego. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują zasiłku dla bezrobotnych w wysokości wyższej niż 120%, a zatem zasiłek dla bezrobotnych mógł zostać przyznany skarżącemu w maksymalnej wysokości, tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego. Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i tym samym nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.).