II SA/Wa 910/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia - odrzucić skargę. Prodziekan do Spraw Studenckich Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu [...], działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. skreślił M. C. z dniem [...] listopada 2010 r. z listy studentów dziewiątego semestru studiów: [...], jednolite magisterskie, stacjonarne, [...], z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce i nieuzyskania zaliczenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. M. C. złożył odwołanie od ww. decyzji do Rektora Uniwersytetu [...]. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Rektor Uniwersytetu [...], działając na podstawie art. 190 ust. 3 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pouczeniu do ww. rozstrzygnięcia organ wskazał, że na przedmiotową decyzję służy stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, przy czym skargę należy wnieść za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu [...]. Pismem z dnia 28 marca 2011 r. (data prezentaty Rektora Uniwersytetu [...] – 04 kwietnia 2011 r.) M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Rektora Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia[...] stycznia 2011 r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie skargi z przekroczeniem terminu. Jednocześnie wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wysłana za potwierdzeniem odbioru na adres skarżącego wskazany w odwołaniu. Przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniu 11 lutego 2011 r. oraz w dniu 21 lutego 2011 r., a następnie zwrócona nadawcy w dniu 01 marca 2011 r., z powodu nie odebrania przesyłki w terminie. Następnie pismem z dnia 05 lipca 2011 r. pełnomocnik organu uzupełnił odpowiedź na skargę, wnosząc o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 ww. art.). Natomiast w myśl art. 54 § 1 powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie stronie decyzji otwiera bowiem bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 44 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 kpa). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 kpa). W ocenie Sądu, powyższe przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Oznacza to, iż warunkiem uznania pisma za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 kpa, jest spełnienie wszystkich wymogów płynących z powołanego artykułu. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została awizowane dwukrotnie i zwrócona do organu po upływie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia, tj. 01 marca 2011 r., z zestawienia daty pierwszego awiza – 11 lutego 2011 r. z datą drugiego awiza – 21 lutego 2011 r., wynika, iż powtórne zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia, było prawidłowe. Należy przyjąć, iż poczta dopełniła obowiązku wynikającego z art. 44 § 3 kpa i pozostawiła powtórne zawiadomienie po upływie 7 dni – 21 lutego 2011 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż stosownie do art. 57 § 1 kpa, do zakreślonego terminu 7 dni nie wlicza się dnia, w którym dokonano pierwszego zawiadomienia. Powyższe dowodzi, iż zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 25 lutego 2011 r., a tym samym wprowadzone do obrotu prawnego. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji (25 lutego 2011 r.) z datą złożenia skargi (04 kwietnia 2011 r.), należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ww. ustawy. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 28 marca 2011 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga M. C. została złożona z uchybieniem terminu, a tym samym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zaś skarżący nie występował z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do daty otrzymania zaskarżonej decyzji, podanej przez stronę skarżącą w skardze, tj. 08 marca 2011 r., wskazać należy, iż, jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w dniu 08 marca 2011 r. doszło do ponownego doręczona zaskarżonej decyzji skarżącemu. Nie zmienia to jednak faktu, iż do doręczenia zaskarżonej decyzji doszło w dniu 25 lutego 2011 r. w trybie art. 44 § 4 kpa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2