II SA/Wa 910/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji na wniosek z dnia [...] grudnia 2013 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. K. kwotę 268 (słownie: dwieście sześćdziesiąt osiem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. K. wnioskiem z [...] grudnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w S. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie m.in. przekazania informacji dotyczących funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Instytutu Koordynacji Badań i Funduszy Pomocowych Wyższej Szkoły Policji w S., w przedmiocie: imienia, nazwiska, stopnia, zakresu obowiązków na zajmowanym stanowisku, dodatkowego wynagrodzenia otrzymywanego przez ww. z uwagi na zadania wykonywane w projektach rozwojowych (w tym kopii zgód na dodatkowe zarobkowanie dla funkcjonariuszy Policji). Informacja powyższa miała obejmować okres od powstania Instytutu do dnia udzielenia odpowiedzi i miała być rozbita na poszczególne lata i osoby z podaniem tego, za co ww. otrzymują dodatkowe wynagrodzenie. Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w S. pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. poinformował wnioskodawcę o tym, że ww. żądanie dotyczy informacji przetworzonej i wezwał stronę do wykazania tego, iż jej udostępnienie jest szczególnie istotnie dla interesu publicznego. Następnie, Komendant - Rektor Wyższej Szkoły Policji w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji, z uwagi na fakt, że wnioskodawca nie wykazał tego, aby udostępnienie żądanej informacji było szczególnie istotnie dla interesu publicznego. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z [...] marca 2014 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie odnoszącym się do funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Instytutu Koordynacji Badań i Funduszy Pomocowych Wyższej Szkoły Policji w S. niepełniących funkcji publicznych i orzekł, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej, oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie odnoszącym się do funkcjonariuszy oraz pracowników cywilnych Instytutu Koordynacji Badań i Funduszy Pomocowych Wyższej Szkoły Policji w S. pełniących funkcje publiczne. W uzasadnieniu powołał art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wywodząc z niego wniosek, iż informacje odnoszące się do pracowników instytutu, którzy nie pełnią funkcji publicznych, nie stanowią informacji publicznej. Podzielił natomiast pogląd organu pierwszej instancji, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, gdyż jej udzielenie wymagałoby podjęcia czynności mających na celu uzyskanie właściwej dokumentacji, a następnie przygotowania nowego dokumentu, zawierającego dane, o których mowa we wniosku. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł J. K., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, ze żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, bowiem organ ma obowiązek prowadzić na bieżąco rozliczenia wszelkich kosztów realizacji projektów. Zanegował też konkluzje organu, jakoby wnioskowane informacje miały naruszać prywatność osób, których dotyczą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu w jego realiach faktycznych sprowadzała się do wykładni przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198). Zgodnie z brzmieniem wyżej powołanej normy prawnej: "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Analizując powołaną regulację, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że dotyczy ona materii informacji publicznej. Konkluzje takie wynikają wprost z brzmienia badanego przepisu. Ustawodawca użył bowiem jednoznacznego sformułowania "prawo do informacji publicznej ...". Regulacja ta znajdzie więc zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej uzna, że informacje będąca przedmiotem wniosku, istotnie posiada taki walor. Skorzystanie przez organ z możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznej nie pozbawi natomiast tej informacji tego przymiotu. Zdanie drugie omawianego przepisu zawiera zaś w sobie doprecyzowanie materii ograniczenia dostępu do informacji publicznej, w sytuacji gdy dotyczy ona osób pełniących funkcję publiczne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy, tutejszy Sąd dopatrzył się rozbieżności pomiędzy treścią skarżonej decyzji, a przepisem prawa, powołanym w uzasadnieniu decyzji, jako jej podstawa. W sentencji decyzji organ przesądził bowiem, że informacja dotycząca osób niepełniących funkcji publicznych nie stanowi informacji publicznej. Jak zaś wynika z uzasadnienia decyzji, powyższą konkluzję organ wywiódł z treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew natomiast wnioskom organu, wyżej powołany przepis zawiera regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, a nie informacji, która nie posiada takiego przymiotu. Sam zaś fakt, że dane informacje dotyczą osób niepełniących funkcji publicznych, nie sprawia tego, aby informacja ta traciła przymiot informacji publicznej. Przedmiotowa okoliczność może jedynie uzasadniać ograniczenie dostępu do takiej informacji z uwagi na ochronę dóbr osobistych osób nie pełniących funkcji publicznych. W takiej natomiast sytuacji, gdyby organ dopatrzył się konieczności ochrony prywatności osób niepełniących funkcji publicznych, winien w drodze decyzji odmówić dostępu do takiej informacji. Informacja ta nadal pozostawałaby jednak informacją publiczną. Tutejszy Sąd nie analizował zaś problematyki istnienia informacji o charakterze przetworzonym. Na obecnym etapie postępowania byłoby to przedwczesne. Nie jest bowiem jeszcze wiadomym, czy ponownie rozpoznając sprawę organ zechce skorzystać z możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na prywatność osób fizycznych, a tym samym nie jest wiadomym, jaki zakres przedmiotowy wniosku będzie podlegał ocenie pod kątem istnienia informacji o charakterze przetworzonym. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do wszechstronnej oceny wniosku strony, z uwzględnieniem wykładni art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokonanej przez tutejszy Sąd.