II SA/Wa 912/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzji nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. P. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia W. P. pozwolenia na broń palną [...]. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. W. P. uzyskał pozwolenie na broń [...] decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 1990 r. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant [...] Policji cofnął powyższe pozwolenie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż pozyskał informację, z której wynika, że W. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). W związku z tym organ uznał, iż zachodzi uzasadniona obawa, iż strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. zarzucił organowi dokonanie zbyt szerokiej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ popełnione przez stronę przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie zostało przez ustawodawcę wymienione w tym przepisie prawa. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, iż nietrafny jest zarzut strony dotyczący naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ponieważ dotyczy on nie tylko osób, które popełniły przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wymienione zaś kategorie przestępstw mają jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje konstrukcja tego przepisu i zawarte w nim sformułowanie "w szczególności". Organ wyjaśnił, iż popełnione przez stronę przestępstwo daje podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika bowiem, iż strona umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, skutkiem czego było nieumyślne spowodowanie obrażeń ciała jadącej z nim osoby. Zdaniem organu, okoliczności te świadczą, iż pośrednio zachowanie strony ugodziło w życie i zdrowie pasażera. W związku z tym zachodzą w stosunku do strony przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pomimo faktu, iż został skazany za przestępstwo niewymienione wprost w ww. przepisie. Skoro strona wykazała się brakiem rozwagi, przezorności, należytej staranności i umiejętności przewidywania skutków własnych działań, to należy przyjąć, iż nie daje ona gwarancji bezpieczeństwa posiadania i używania broni [...], a zatem takiego pozwolenia nie powinna posiadać. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Skarżący stwierdził, iż przepis prawa na podstawie, którego cofnięto mu pozwolenie na broń ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ zobowiązany jest do szczegółowego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ nie dokonał oceny stanu faktycznego w sprawie, w oparciu o indywidualne cechy i właściwości sprawcy czynu. Oparł natomiast swoje stanowisko w sprawie na orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w innych sprawach. Skarżący wyjaśnił, iż posiada prawo jazdy od [...] lat i nigdy nie naruszył zasad określonych w przepisach o ruchu drogowym skutkujących wszczęciem postępowania karnego, a kary porządkowe w postaci mandatów były sporadyczne. Ponadto wyjaśnił, iż skazanie go za spowodowany wypadek drogowy było wyrazem jego postawy wynikającej z wykonywanego zawodu [...] i ekonomiki procesowej, co zdaniem skarżącego, winno być oceniane na jego korzyść. Wskazał również, iż z racji wykonywanego zawodu zdarza się reprezentować mocno zwaśnione strony lub wywodzące się z różnych grup i środowisk, co w konsekwencji może skutkować potrzebą obrony własnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, utrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że organ drugiej instancji opiera swoje rozstrzygnięcie na stwierdzeniu podobieństwa zarzucanego mu czynu z przestępstwami przeciwko życiu i zdrowiu określonymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Należy tu wskazać, że rozumowanie Komendanta Głównego Policji w zakresie podobieństwa czynu zarzucanego skarżącemu, a przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, jest błędne. Wskazać bowiem należy, że doktryna i judykatura prawa karnego wyróżniły pojęcie "rodzajowego przedmiotu ochrony". Powstanie tego pojęcia wiąże się z obserwacją struktury kodeksów karnych. Zauważono bowiem, że przestępstwa zawierające poszczególne przedmioty ochrony łączą się w rozdziały. Analiza kolejnych przepisów w rozdziałach o zbiorczo ujętym tytule wskazała, że dwa lub więcej przestępstwa chronią podobne, zbliżone do siebie dobra prawne. Tak więc, poza ogólnym i szczególnym przedmiotem ochrony istnieje również rodzajowy przedmiot ochrony będący swego rodzaju "syntezą norm, które chronią analogiczne dobra pod względem rodzajowym" (A. Marek "Prawo karne zagadnienia teorii i praktyki" Warszawa 1997 s 123). Chronione są zarówno w ujęciu socjologicznym jak i logicznym zbliżone do siebie. Rodzajowy przedmiot ochrony stanowi o podobieństwie czynów, a nie użyte w ich opisie wyrażenia. Przestępstwo opisane w art. 177 § 1 kk jest umieszczone w rozdziale XXI kk "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji". Przedmiotem ochrony wymienionych w tej części Kodeksu karnego przestępstw jest dobro prawne, w postaci prawidłowego i bezpiecznego poruszania się po drogach lądowych, wodnych i powietrznych. Natomiast celem ochrony, wymienionych w rozdziale XIX Kodeksu karnego przepisów, jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego. Nie można zatem z faktu, iż w opisie czynu z art. 177 § 1 kk są wskazane obrażenia ciała opisane w art. 157 § 1 kk przyjąć, że jest to przestępstwo przeciwko zdrowiu, bowiem w tego rodzaju przestępstwach podstawowym celem działania sprawcy jest doprowadzenie u pokrzywdzonego uszkodzeń ciała opisanych w przepisie. Przedmiotem ochrony w przypadku przestępstwa za które skarżący był skazany jest natomiast naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, którego skutkiem jest ciężkie naruszenie czynności ciała lub rozstrój zdrowia. Tak więc, analizując sprawę organ drugiej instancji powinien wziąć pod uwagę, czy istotnie zostały spełnione przez skarżącego przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. A więc czy w kontekście całego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż posiadanie przez skarżącego broni także w kontekście jej rodzaju i przeznaczenia wskazuje, że istnieje obawa, że może być ona użyta w celu sprzecznym z bezpieczeństwem publicznym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.