II SA/Wa 912/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia 1. oddalić wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla J. M. radcę prawnego. Na podstawie informacji przedstawionych przez J. M. w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Wnioskodawca uzyskuje zasiłek stały z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 444 zł. Dodatkowo uzyskuje 106 zł dofinansowania do miejsca w ośrodku dla osób bezdomnych. Strona nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności. W odniesieniu do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że strona nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a do takich należy wymieniona sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest zatem od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania (w tym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym). Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Wnioskodawca wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna strony jest aktualnie niezwykle trudna. Skarżący przebywa w schronisku dla osób bezdomnych, utrzymuje się wyłącznie z zasiłku stałego. Uzyskuje również niewielkie dofinansowanie do miejsca w schronisku. Strona nie ma żadnych oszczędności Biorąc pod uwagę, że przy wnoszeniu środka odwoławczego od wyroku Sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, skarżącemu należało przyznać prawo pomocy. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.