II SA/Wa 914/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., na podstawie art. 134 kpa, po rozpoznaniu wniosku Z. B. z dnia 26 lutego 2008 r. o uchylenie rozkazu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego stwierdził, że odwołanie od rozkazu zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, określonego w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a, art. 114 ust. 5 i 6 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 7 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalnia żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483) zwolnił Z. B. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanej przez żołnierza zawodowego. Rozkaz ten doręczono zainteresowanemu w dniu 8 stycznia 2008 r., co Z. B. potwierdził własnoręcznym podpisem. Zgodnie z zamieszczonym w decyzji pouczeniem, oficerowi przysługiwało w terminie 14 dni od daty doręczenia przedmiotowego rozkazu, tj. do dnia 22 stycznia 2008 r., prawo wniesienia odwołania do Ministra Obrony Narodowej. Oficer nie zachowując ustawowego terminu do wniesienia środka odwoławczego, w dniu 28 lutego 2008 r., skierował do Ministra Obrony Narodowej odwołanie. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1. wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne za poświadczeniem przedłożenia do organu administracji publicznej, 2. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, 3. złożone w polskim urzędzie konsularnym, 4. złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, 5. złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, 6. złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W konkluzji uzasadnienia organ podał, że wobec przekroczenia dopuszczalnego czternastodniowego terminu, pozostawia odwołanie bez rozpoznania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Z. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że rozkaz, który mu doręczono w dniu 8 stycznia 2008 r., nie był doręczony w sposób właściwy i doręczenie to w świetle art. 39 i 49 kpa nie może być skuteczne, bowiem doręczono mu wyciąg z rozkazu organu uprawnionego do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dalej wskazał, że skuteczne doręczenie mu rozkazu nastąpiło dopiero w dniu 15 lutego 2008 r., a więc wniesienie odwołania w dniu 28 lutego 2008 r. zostało dokonane z zachowaniem terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto podkreślił, że przedmiotowy rozkaz został wydany w formie przewidzianej przez prawo, tj. zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, ;oz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa – odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (postanowienia) stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Podkreślić należy, że rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. zawierała prawidłowe pouczenie. Natomiast art. 57 § 5 kpa określa, że termin uważa się zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1. wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne za poświadczeniem przedłożenia , do organu administracji publicznej, 2. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, 3. złożone w polskim urzędzie konsularnym, 4. złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej 5. złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku 6. złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] grudnia 2007 r. został doręczony skarżącemu w dniu 8 stycznia 2008 r., natomiast odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od powołanego rozkazu personalnego zostało wniesione w dniu 28 lutego 2008 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu. W skardze w istocie skarżący kwestionuje datę doręczenia mu rozkazu, twierdząc, że został mu doręczony wyciąg rozkazu, a nie oryginał. W ocenie Sądu z przedstawionym przez skarżącego poglądem nie można się zgodzić. Przedmiotowy rozkaz personalny został wydany w formie przewidzianej przez prawo, tj. na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z jego brzmieniem, przez decyzję należy rozumieć również rozkaz personalny, który wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W myśl § 124 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 1997 Nr 7, poz. 38 ze zm.), dowódca jednostki wojskowej doręcza rozkaz personalny lub wyciąg z tego rozkazu zwolnionemu żołnierzowi zawodowemu. Żołnierz zawodowy potwierdza pismem otrzymanie rozkazu (wyciągu) podając jednocześnie datę jego otrzymania. Jak wynika z § 123 ust. 2 cyt. Rozporządzenia, wyciąg z rozkazu sporządza się wówczas, gdy rozkaz personalny wydany został w formie zbiorczej. W przedmiotowej sprawie, z akt postępowania administracyjnego wynika, że rozkaz sporządzony został w formie zbiorczej. W przypadku sporządzenia decyzji lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji lub rozkazu jest z nim równoznaczny. Wprawdzie skarżącemu rozkaz personalny – również w formie wyciągu został doręczony ponownie 31 stycznia 2008 r., to jednak podkreślić należy, że ponowne doręczenie decyzji (rozkazu personalnego) nie wywołuje takich skutków, iż na nowo otwiera się termin do wniesienia odwołania. Wobec powyższych okoliczności, zgodnie z treścią art. 134 kpa, organ odwoławczy prawidłowo w drodze postanowienia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że artykuł 134 kpa jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że organ w przypadku złożenia odwołania z uchybieniem 14 dniowego terminu nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do dokonania takiej czynności. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.