II SA/Wa 918/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Maria Werpachowska Andrzej Góraj Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art. 8 ust. 8, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), a także art. 71 ust. 1 i 6 oraz art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 87 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm., Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.) oraz decyzji Komisji Administracyjnej Systemów Zabezpieczenia Społecznego nr H 1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej zasady przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (EW) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz. Urz. UE C 106 z dnia 24 kwietnia 2010 r.), art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b(ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118) w zw. z art. 2 i art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) (Dz. Urz. WE L 74 z dnia 27 marca 1972 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie Specjalne, rozdz. 5. t. 1 ze zm.), a także decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 seria E 300//2005/204/WE (Dz. Urz. UE L 73 z dnia 18 marca 2005 r.), po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] znak [...], w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz utracie przez A. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r., a także odmowie przyznania A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że A. G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. (PUP) w dniu [...] kwietnia 2006 r. Tego samego dnia zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] Filia w J. (WUP) z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej świadczeń z tytułu bezrobocia w oparciu o zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W toku postępowania do akt sprawy dołączono formularz E-301 potwierdzający okresy ubezpieczenia i zatrudnienia A. G. na terytorium [...]. Starosta J. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] uznał A. G. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...] o przyznaniu A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2006 r. w wysokości 639,50 zł brutto miesięcznie (...) na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał decyzję znak: [...] o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Przywołana wyżej decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. została utrzymana w mocy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w dniu [...] czerwca 2008 r. W dniu [...] lipca 2006 r. Marszałek Województwa [...] wydał kolejną decyzję nr [...] o przyznaniu A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2006 r. w wysokości 639,50 zł brutto miesięcznie (...) na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. W dniu [...] maja 2008 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał ostateczną decyzję znak: [...] o stwierdzeniu nieważności również ww. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Dnia [...] lutego 2007 r., tj. przed stwierdzeniem przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej nieważności obu ww. decyzji Marszałka Województwa [...] dotyczących przyznania A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Starosta J. wydał decyzję nr [...] o utracie przez wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2007 r. oraz o utracie przez niego zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2007 r. W dniu [...] czerwca 2007 r. Wojewoda [...] decyzją znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty J. z dnia [...] lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał wyrok o sygn. akt [...], którym stwierdził nieważność zarówno decyzji Starosty J. z dnia [...] lutego 2007 r., jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organem właściwym do orzekania w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz utraty zasiłku dla bezrobotnych jest Marszałek Województwa [...]. Starosta J. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uznał A. G. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] m.in. stwierdził nieważność decyzji Starosty J. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o uznaniu A. G. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku oraz decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2008 r. o uznaniu wymienionego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] marca 2009 r. decyzję nr [...] o utracie przez A. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2007 r. oraz o utracie przez niego zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2007 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2009 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł o utracie przez A. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r., a także o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji w części dotyczącej utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w obrocie prawnym nie istnieje decyzja o przyznaniu odwołującemu się prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro A. G. nie przyznano skutecznie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to postępowanie w sprawie utraty tego zasiłku jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji należało decyzję Marszałka Województwa [...] w części dotyczącej utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchylić, a prowadzone w tym zakresie postępowanie przed organem pierwszej instancji umorzyć. Organ odwoławczy zalecił, aby w powstałej sytuacji Marszałek Województwa [...] w pierwszej kolejności wydał decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W odniesieniu zaś do kwestii utraty statusu osoby bezrobotnej wskazał, że na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2007 r. A. G. nabył od dnia [...] czerwca 2006 r. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy co, w związku z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skutkuje brakiem możliwości uznania go za osobę bezrobotną od dnia [...] czerwca 2006 r. Zwrócono uwagę, że w myśl art. 78 ust. 4 tej ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje za okres, za który przyznano tę rentę. W konsekwencji organ uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] w części dotyczącej utraty statusu bezrobotnego z dniem [...] stycznia 2007 r. i orzekł o jego utracie z dniem [...] czerwca 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. zakwestionował decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], uznając ją za stronniczą. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że utrata przez niego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych nastąpiła w dniu [...] czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 885/09 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz decyzję organu I instancji w tym zakresie, oraz oddalił skargę w zakresie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych i wskazał że organ w zaskarżonej decyzji dając zalecenia organowi I instancji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania A. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego przeoczył, że w obrocie prawnym nie było decyzji ustalającej skarżącemu status bezrobotnego. Dopiero przyznanie statusu bezrobotnego osobie zgłaszającej się do rejestracji w urzędzie pracy otwiera możliwość orzekania przez organ w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W warunkach rozpoznawanej sprawy, w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie było w obiegu prawnym decyzji przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej. W takiej sytuacji wydanie przez Marszałka Województwa [...] decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej utraty statusu bezrobotnego z dniem [...] stycznia 2007 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Minister zaś, rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji I instancji i orzeczenie o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem [...] czerwca 2006 r. Natomiast skarga w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego utraty zasiłku dla bezrobotnych okazała się nieuzasadniona, ponieważ organ uchylając decyzję w tej części i umarzając postępowanie przed organem I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie naruszył obowiązującego prawa. W związku z tym, że wskazany przepis nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji, Sąd uznał, że należy przyjąć, iż w tym zakresie będzie miał zastosowanie przepis art. 105 k.p.a. stanowiący, że w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Może to nastąpić w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron. Wywiera inny skutek prawny, przyjmuje bowiem, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy i kończy zawisłość sprawy w danej instancji. Skutki decyzji umarzającej mają zatem charakter procesowy. Ze względu na określone przeszkody, niepozwalające na ukształtowanie stosunku materialnoprawnego, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skutkiem decyzji umarzającej postępowanie jest zniweczenie dotychczas toczącego się postępowania. Umorzenie postępowania nie stoi na przeszkodzie wszczęciu nowej sprawy, oczywiście jeśli na podstawie prawa materialnego będzie to możliwe (Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Komentarz LEX 2007). W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że okoliczności rozstrzyganej sprawy wskazują na niewątpliwą bezprzedmiotowość postępowania w zakresie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dacie wydania zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji I instancji brak było podstaw do orzekania w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych, skoro w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja przyznająca skarżącemu status bezrobotnego jak też prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd stwierdził, że pozbawienie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy może nastąpić jedynie wobec osoby posiadającej zarówno status bezrobotnego jak i prawo do zasiłku dla bezrobotnych (art. 78 ust. 4 powoływanej ustawy). Wyżej wskazana bezprzedmiotowość postępowania, skutkowała tym, iż nie można było w dacie wydania zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji rozstrzygnąć sprawy co do istoty. Dnia [...] czerwca 2009 r. Marszałek Województwa [...] wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na rzecz ww. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. rozpoznania przez Sad skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2009 r. Dnia [...] czerwca 2009 r. Starosta J. wydał decyzje [...] o uznaniu A. G. za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2006 r. W dniu [...] lipca 2010 r. WUP wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w J. z prośbą o poświadczenie przyznania i pobierania świadczeń rentowych przez ww. W odpowiedzi w dniu [...] września 2010 r. wpłynęła odpowiedź, z której wynikało, że w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] kwietnia 2012 r. przyznano mu świadczenie rentowe. Dnia [...] stycznia 2011 r. Marszałek Województwa [...] wydał postanowienie o podjęciu postępowania administracyjnego zawieszonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Następnie Marszałek Województwa [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekł o pozbawieniu A. G. statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych Od decyzji A. G. wniósł odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za bezrobotnego nie można uznać osoby, która nabyła prawo do renty tytułu niezdolności do pracy. Na mocy decyzji ZUS, A. G. nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w trzech okresach trwających nieprzerwanie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r., a więc nie spełnia określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) warunku uznania go za osobę bezrobotną, gdyż nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy Zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje na okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy, wobec powyższego A. G. powinien być pozbawiony statusu osoby bezrobotnej za okres, za który przyznano mu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, tj. od dnia [...] czerwca 2006 r. Wobec tego, że przepisy prawa nie przewidują możliwości pozbawienia statusu bezrobotnego na okres przyszły, należało uchylić decyzję Marszałka Województwa [...] w części dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej i orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r. W przedmiotowej sprawie Marszałek Województwa [...] w dniu orzekania był w posiadaniu formularzy E-301, potwierdzających zatrudnienie A. G. na terytorium [...] i [...], a wiec był organem właściwym do rozpoznania sprawy, a więc niedopuszczalne było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 67 rozporządzenia 1408/71 bezrobotny ubiegający się o świadczenie z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich Unii Europejskiej, pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konferencji Szwajcarskiej (Szwajcarii). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia 1408/71, bezrobotny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa członkowskiego, w którym mieszka, lub który powraca na terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z postanowieniami ustawodawstwa tego państwa, tak jakby był tam ostatnio zatrudniony. Świadczenia te udzielane są przez instytucję miejsca zamieszkania i na jego koszt. Zainteresowany przedstawia instytucji właściwej zaświadczenie wymieniające okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia przebyte poza granicami państwa właściwego. Zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia 574/72 w zw. z art. 2 rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administrowanej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących Nr 199/205/204/WE, obowiązek udokumentowania tych okresów na formularzu E-301 spoczywa w pierwszej kolejności na bezrobotnym. Jednak aby uzyskać prawo do zasiłku, na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bezrobotny musi spełniać warunki określone w polskim ustawodawstwie. Zgodnie z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W przedmiotowej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji ww. rozpoczyna się od dnia [...] października 2004 r. i kończy w dniu [...] kwietnia 2006 r. W tym okresie A. G. był zatrudniony na terytorium Polski od dnia [...] października 2004 r. do dnia [...] lutego 2005 r., tj. przez 127 dni, natomiast z formularza E-301 wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP był ubezpieczony na terytorium [...] od dnia [...] kwietnia 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2006 r., tj. przez 365 dni, czyli łączny okres 492 dni, a wiec należało przyznać mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje od dnia udokumentowania tego prawa, jednak w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej. Formularz E-301 wpłynął do WUP dopiero w dniu [...] czerwca 2006 r., tj. po dniu utraty przez A. G. statusu osoby bezrobotnej. W konkluzji organ podkreślił, że przepis art. 71 ust. 6 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, oraz przedstawił dowody na potwierdzenie swoich okresów zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Skarga A. G. analizowana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.), bezrobotny ubiegający się o świadczenie z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE, pozostałych państw EOG i Szwajcarii. Organ prawidłowo wskazał, że obowiązek udokumentowania na formularzu E 301 okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia nabytych w innych państwach członkowskich spoczywa w pierwszej kolejności na bezrobotnym zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) (Dz. Urz. WE L 74 z dnia 27 marca 1972 r.) w związku z art. 2 tego rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 (2005/2004/WE) Podkreślenia wymaga, że okres zatrudnienia, uprawniający do uzyskania zasiłku, może być liczony przez organy wyłącznie w oparciu o wystawiony przez właściwą zagraniczną instytucję formularz E 301. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom bezrobotnym, które w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy były zatrudnione lub ubezpieczone na wypadek bezrobocia z innego tytułu łącznie przez co najmniej 365 dni. Na mocy art. 71 ust. 7 pkt 2 lit. a-c powołanej ustawy, do okresów tych zalicza się również okresy zatrudnienia w państwach o których mowa w art. 1 ust. 3 na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Niezależnie od powyższego, w myśl art. 71 ust. 6 przedmiotowej ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa innymi słowy, prawo do zasiłku przysługuje w przypadku zatrudnienia co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania i od dnia udokumentowania zatrudnienia, jednakże tylko w czasie posiadania statusu bezrobotnego. W przedmiotowej sprawie Marszałek Województwa [...], w dniu [...] stycznia 2011 r. postanowieniem podjął postępowanie zawieszone dnia [...] czerwca 2009 r. i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., pozbawił A. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz o umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Słusznie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za bezrobotnego nie można uznać osoby, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W rozpatrywanej sprawie A. G. na mocy decyzji ZUS nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w trzech okresach trwających nieprzerwanie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r., czyli w konsekwencji należy uznać, że nie spełnia określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), warunku uznania go za osobę bezrobotną, gdyż nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. W opisanej sytuacji ww. powinien być pozbawiony statusu osoby bezrobotnej za okres, za który przyznano mu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, tj. od dnia [...] czerwca 2006 r. Organ słusznie uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej utraty przez A. G. statusu osoby bezrobotnej do dnia [...] kwietnia 2012 r., bowiem nie można pozbawić statusu osoby bezrobotnej na przyszłość i prawidłowo orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2006 r. Zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje od dnia udokumentowania tego prawa, jednak w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej. W przedmiotowej sprawie formularz E 301 potwierdzający okresy ubezpieczenia przez A. G. na terytorium [...] wpłynął do WUP w dniu [...] czerwca 2006 r., tj. po dniu utraty przez ww. statusu osoby bezrobotnej. Jak już wskazano cytowany przepis art. 71 ust. 6 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.