II SA/Wa 920/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie ustalenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Przedmiotem skargi W. K. jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie ustalenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na trudną sytuację materialną. Wskazał, że dochody jego oraz żony zaspokajają potrzeby socjalne 4-osobowej rodziny w stopniu jedynie podstawowym. Podał, że pomniejszenie kwoty wypłacanego wynagrodzenia zakłóci w sposób istotny funkcjonowanie gospodarstwa domowego, w szczególności ograniczy wydatki związane z edukacją i rozwojem zainteresowań dzieci. Na wezwanie Sądu z dnia 10 maja 2011 r., doręczone stronie w dniu 24 maja 2011 r., wzywające do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący nie udzielił odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Sądu, skarżący w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołane przez skarżącego w skardze ogólne stwierdzenia dotyczące trudnej sytuacji materialnej nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Okoliczności uprawdopodabniającej zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie stanowi twierdzenie skarżącego, iż nastąpi zakłócenie w sposób istotny funkcjonowania gospodarstwa domowego. Również podane przez skarżącego ewentualne skutki zmiany sytuacji finansowej, w tym w szczególności przewidywane ograniczenie wydatków związanych z edukacją i rozwojem zainteresowań dzieci nie może być utożsamiane z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zmiana sytuacji finansowej strony nie jest równoznaczna z zaistnieniem wymienionych przesłanek. Nie można bowiem za nieodwracalny skutek w rozumieniu powołanego wyżej przepisu uznać wskazywanego przez stronę pogorszenia sytuacji materialnej rodziny. O nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W związku z tym, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Sąd wskazuje przy tym, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.