II SA/Wa 921/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. O. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [....] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...] stycznia 2013; 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]nr [...] z [...] stycznia 2013 r. P. O. (dalej jako skarżący) został uznany za niezdolnego do służby – Kategoria N – zał. 1 grupa 1. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że rozpoznanie 1 (§ 75 pkt 3), stwierdzone na podstawie wykonanych badań, powoduje niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie wykazu stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 80). W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący podał, że orzeczenie jest negatywne z powodu przebytego w roku 2004 leczenia operacyjnego złamania [...] powikłane wytworzeniem [...]. Tymczasem od czasu zakończenia leczenia skarżący nie skarżył się na żadne dolegliwości, nie było też podejmowane żadne dalsze leczenie. Skarżący zwrócił również uwagę, że od [...] września 2013 r. do [...] grudnia 2012 r. przebywał na szkoleniu do Narodowych Sił Zbrojnych i nie miał żadnego problemu z przebytym urazem. Podkreślił nadto, że amatorsko uprawia sport i nie ma żadnych dolegliwości z tym związanych. Orzeczeniem Nr [...] z [...] lutego 2013 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W jego uzasadnieniu podała, że z analizy akt orzeczniczo-lekarskich wynika, że u skarżącego występuje [...] po dawno przebytym złamaniu [...], co zostało potwierdzone w badaniu radiologicznym [...] oraz w konsultacji ortopedycznej. W związku z tym zasadne było uznanie skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Warunki wojskowej i konieczność odbywania długotrwałych marszów, biegów z obciążeniem do 40kg mogłyby spowodować pogłębienie występujących u skarżącego następstw wypadku. W skardze na powyższe orzeczenie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego i obiektywnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, tj: - błędną kwalifikację i zastosowanie § 75 pkt 3 z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), przy utrzymaniu w mocy orzeczenia lekarskiego wydanego przez RWKL w S., opartego na nieprawidłowo wykonanym przez lekarza i personel RWKL badaniu i zdiagnozowaniu przypadku, w sytuacji gdy zdrowie skarżącego, w tym stan nogi lewej po złamaniu kości [...], powikłane wytworzeniem [...], pozwala skarżącemu na pełnienie zawodowej służby wojskowej bez jakichkolwiek przeciwwskazań. Skarżący zwrócił uwagę, że § 75 pkt 3 ww. załącznika odnosi się do zniekształcenia [...] upośledzające sprawność ruchową, co nie ma miejsca w przypadku skarżącego; - naruszenie przepisów postępowania mające ostateczny wpływ na treść orzeczenia; - naruszenie art. 7 K.p.a. z powodu zakończenia postępowania administracyjnego mimo niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym szczególności zaniechania przeprowadzenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską szczegółowych badań lekarskich oraz opinii biegłego na okoliczność wykazania braku jakichkolwiek przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej, mimo iż skarżący ukończył szkolenie zawodowe z wynikiem bardzo dobrym, zaliczył WF, a zdarzenie powodujące uraz kończyny miało miejsce [...] stycznia 2004 roku; - naruszenie art. 7 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze stanem zdrowia skarżącego; - naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., które objawiło się brakiem zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w sprawie, w tym w szczególności przez brak pouczenia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów materiałów; - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób przyjęty z zasadami określonymi w art. 7 i art. 9 oraz art. 11 K.p.a., co objawiło się uzasadnieniem zdawkowym i urągającym zasadom wydawania i uzasadniania orzeczeń w postępowaniu administracyjnym przez organ prowadzący postępowanie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę orzeczenia Centralnej Komisji Wojskowej z [...] lutego 2013 r. i poprzedzającego go orzeczenia Rejonowej Komisji Wojskowej w [...]nr [...] i uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i orzeczenie faktycznie należnej kategorii zdrowia Z; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Centralnej Komisji Wojskowej do ponownego rozpoznania. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podkreślił, że przyjęte w orzeczeniach schorzenie "przebyte leczone operacyjnie [...] powikłane wytworzeniem [...]" nie odpowiada dosłownej treści § 75 pkt 3 ww. rozporządzenia. Stwierdzone schorzenie – zdaniem skarżącego – winno zostać zakwalifikowane do jednego ze schorzeń wskazanych w tym przepisie, a kwalifikacja ta winna zostać wnikliwie uzasadniona. Skarżący zwrócił także uwagę, że nie było u niego takiego złamania kończyny, powodującego takie jej zniekształcenie, które upośledzałoby sprawność ruchową. Skarżący podał, że podstawowe szkolenie zawodowe, trwające prawie trzy miesiące, ukończył z oceną bardzo dobrą, a warunki szkolenia w ramach służby przygotowawczej polegały między innymi na odbywaniu biegów z obciążeniem do 40kg, odbywaniu długotrwałych marszów, co nie spowodowało żadnych dolegliwości. Wszelkie sprawdziany WF zaliczył na ocenę bardzo dobrą. Zwrócił także uwagę, że od [...] marca 2013 r. do [...] marca 2013 r. odbył wojskowe ćwiczenia rotacyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W okolicznościach przedmiotowej sprawy przeprowadzone badania lekarskie były wystarczające do ustalenia niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 10 lutego 1999 r. sygn. akt I SA 2114/97 – Lex 47973, wyrok NSA z 16 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Gd 1655/95, OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w kodeksie postępowania administracyjnego ogólne zasady postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.), a decyzja powinna zawierać m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 K.p.a.). Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w sprawie orzeczenia, będące w myśl art. 5 ust. 1 zdanie 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) decyzjami administracyjnymi, podjęte zostały z istotnym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z ust. 6 omawianego przepisu prawa ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej: 1) kategoria Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; 2) kategoria Z/O – zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych; 3) kategoria N – trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Przepis ustępu 8 art. 5 ustawy zawiera delegację do określenia przez Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia: 1) wykazu chorób lub ułomności uwzględnianego przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa; 2) wykazu chorób lub ułomności uwzględnianego przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych; 3) wykazu chorób lub ułomności uwzględnionego przy orzekaniu ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych; 4) właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich; 5) trybu kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej; 6) szczegółowych warunków orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej; 7) szczegółowych warunków orzekania o ograniczonej zdolności do zawodowej służby wojskowej; 8) szczegółowych warunków orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa; 9) sposobu ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową. Przepis ustępu 9 art. 5 ustawy określa materię podlegającą regulacji w drodze rozporządzenia, o jakim mowa w ust. 8. Z powołaniem się na powyższą delegację ustawową Minister Obrony Narodowej wydał 8 stycznia 2010 r. rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), na którego przepisy powołały się obydwie orzekające w sprawie wojskowe komisje lekarskie. Rozporządzenie to w załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych, a w załączniku nr 5 określa wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, który to wzór w pkt 12 wskazuje uzasadnienie jako element owego orzeczenia. Do załącznika nr 5 do ww. rozporządzenia odsyła przepis § 24 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14 i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (§ 22 i § 23 ust. 1 rozporządzenia). Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej wydane w pierwszej instancji podlega doręczeniu (§ 28 ust. 1 rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (§ 29 rozporządzenia). Do orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia stosuje się odpowiednio § 28 ( § 30 ust. 4 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, ze kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego kandydata do zawodowej służby wojskowej, w szczególności, czy badania stanu zdrowia były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz, czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Ustalony między innymi na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie sadu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie uzasadnieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 668/98, Lex nr 47109). Uzasadnienie decyzji jest tym jej elementem, który pozwala na dokonanie przez sąd administracyjny kontroli prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Obowiązek uzasadnienia orzeczenia w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej nałożył również prawodawca, umieszczając ten element – jak już wyżej wspomniano – we wzorze orzeczenia stanowiącym załącznik nr 5 do powoływanego rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Ponieważ ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy w tym zakresie stosować przepis art. 107 § 3 K.p.a. Zatem będące decyzją administracyjną uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskiej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, przy czym uzasadnienie prawne decyzji nie może ograniczać się do wskazania przepisu prawa i przytoczenia jego treści, ale powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego i rozważania tych ustaleń w kontekście przesłanek zastosowanej normy prawa materialnego. Z tego punktu widzenia zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca zawierają wady nakazujące wyeliminowanie obu rozstrzygnięć z obrotu prawnego i to pomimo tego, iż nie budzi wątpliwości przyjęta przez organy obu instancji podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach). Obie decyzje powołują odwołują się do schorzenia wymienionego w § 75 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia – zniekształcenia kości [...] upośledzające sprawność ruchową. Organ pierwszej instancji nie wskazuje jakie schorzenie zostało rozpoznane u skarżącego, a w aktach doręczonych Sądowi brak jakiejkolwiek dodatkowej dokumentacji, natomiast Centralna Wojskowa Komisja Lekarska podaje, że u skarżącego rozpoznano przebyte, leczone operacyjnie złamanie [...] powikłane wytworzeniem [...]. Żaden z organów nie wskazuje jednakże, aby stwierdzone wystąpienie u skarżącego stawu rzekomego upośledzało jego sprawność ruchową Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wskazuje jedynie na możliwość pogłębienia występujących następstw wypadku u skarżącego. Dotyczy to jednak stanu przyszłego, który nie wiadomo czy nastąpi i co w sprawie najważniejsze okoliczność ta pozostaje bez wpływu na zaliczenie ułomności skarżącego do konkretnego paragrafu załącznika do zarządzenia. Tymczasem upośledzenie sprawności ruchowej jest warunkiem zakwalifikowania do § 75 pkt 3 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia. Okoliczność ta w realiach rozpoznawanej sprawy jest istotna, albowiem skarżący wskazuje, że zarówno przed badaniami w Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S.F, jak i po badaniach brał udział w 3 miesięcznym szkoleniu do Narodowych Sił Rezerwy i w wojskowych ćwiczeniach rotacyjnych. Charakter tej aktywności wskazuje, że od osób biorących w ruch udział niewątpliwie sprawność ruchowa czy też mówiąc ogólniej fizyczna jest wymagana. Organy obu instancji nie przedstawiły wnikliwego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji, co w istocie oznacza, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzające nie poddają się kontroli. Powtórzyć przy tym należy, na co zwrócono uwagę już wcześniej, że w aktach nadesłanych przez organ brak jest wyników badań lekarskich. Zasadnym wydaje się zwrócenie uwagi, że, jak wynika z § 75 pkt 2 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia, przy zniekształceniu takim jak opisane w pkt 3, ale bez upośledzenia lub nieznacznie upośledzającego sprawność ruchową badany może być zaliczony do kategorii niezdolny lub do kategorii zdolny do zawodowej służby wojskowej. A zatem kwestia sprawności ruchowej jest istotna z punktu widzenia zaliczenia po pierwsze do odpowiedniego paragrafu załącznika do rozporządzenia, a następnie do odpowiedniej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Wskazane uchybienie procesowe daje podstawę do przyjęcia, że orzeczenia wydane przez organy obydwu instancji naruszają w sposób istotny art. 107 § 3 K.p.a. Powyższa wada procesowa wydanych w sprawie orzeczeń nie pozwala na pozostanie motywów, którymi organy kierowały się przy rozpoznaniu sprawy i powoduje, że wydane w sprawie orzeczenia w istocie uchylają się spod kontroli Sądu. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wynikające z powołanych przepisów proceduralnych, w tym zasadę prawdy obiektywnej i prowadzi do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdzone uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje sąd do uchylenia decyzji dotkniętej takimi wadami. Końcowo wskazać należy, że bez wpływu na kontrolę legalności zaskarżonej decyzji pozostawało zaświadczenie wydane przez lekarza M. K.. Lekarz ten, w świetle obowiązujących przepisów, nie jest bowiem powołany do orzekania o zdolności do odbywania zawodowej służby wojskowej. Jest to prerogatywa powołanych stosownymi przepisami prawa wojskowych komisji lekarskich. Zwrócić także trzeba uwagę, że postępowaniu sądowoadministracyjnym "nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom" (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 357 i n.). Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji. Nie jest także dopuszczalne, aby sąd administracyjny mógł orzec o należnej skarżącemu kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, albowiem sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny nie zastępuje administracji publicznej w załatwianiu spraw należących do jej właściwości. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 tejże ustawy uchylono decyzję organu pierwszej instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na zasadzie art. 152 P.p.s.a.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy decyzyjne, po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania w sprawie, jak wymagają tego powołane przepisy prawa, winny wydane przez siebie orzeczenia uzasadnić zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 K.p.a. i wskazać z jakich przyczyn zaliczyły skarżącego do określonej kategorii stanu zdrowia jako kandydata do zawodowej służby wojskowej.