II SA/Wa 921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. D.– redaktor naczelnej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M.D. kwotę 200 zł (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. Redakcja Dziennika [...]zwróciła się do kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1. podanie poziomu wykształcenia, uzyskanego tytułu, zawodu, specjalności, egzaminu maturalnego oraz nazwy i adresu ukończonej szkoły (uczelni) Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], 2. podanie wysokości wypłaconych nagród poszczególnym pracownikom Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w latach 2008 – 2014 oraz wskazania, za jakie zasługi i osiągnięcia nagrody zostały wypłacone. Wnioskodawca wniósł o podanie tych informacji indywidualnie dla każdego pracownika z podaniem imienia i nazwiska. W odpowiedzi na powyższy wniosek Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] pismem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformował wnioskodawcę, że U. B. ukończyła Liceum Ekonomiczne w [...], uzyskała tytuł "technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych", Medyczne Studium Zawodowe w [...], Wydział Pracowników Socjalnych oraz Szkołę Policealną Pracowników Służb Społecznych w [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Opieki Społecznej w [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej o wysokości faktycznie wypłaconych nagród poszczególnych pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w latach 2012 – 2014. Od powyższej decyzji redaktor M. D. reprezentująca Redakcję Dziennika [...] wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r, odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Po rozpoznaniu złożonego przez M. D. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzja z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej o wysokości wypłaconych nagród poszczególnym pracownikom Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w latach 2008 – 2014. Jako podstawę odmowy organ przywołał art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej oraz art. 23 kodeksu cywilnego, w myśl którego dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego, a zgodnie z Uchwałą 7 sędziów SN z dnia 16 lipca 1993 r. (I PZP 28/93) ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego. Dodatkowo organ I instancji podał, że pracownicy, których dotyczy wniosek, nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne ani nie mają związku z pełnieniem tych funkcji. Nie posiadają upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych ani innych kompetencji decyzyjnych, a także uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Organ na potwierdzenie tego przywołał treść Regulaminu organizacyjnego GOPS w [...] wprowadzonego Zarządzeniem nr [...]Kierownika Ośrodka, z którego wynika, iż pracownikom GOPS, z wyjątkiem kierownika, nawet w wąskim zakresie nie przysługują kompetencje decyzyjne. Od powyższej decyzji M. D. złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest, czy pracownicy, o których mowa we wniosku o udzielenie informacji publicznej są osobami, które – w świetle art. 5 ust. 2 – mogą być uznane za osoby "pełniące funkcje publiczną lub mające związek z pełnieniem funkcji publicznych" – przesłanka ta bowiem wyłącza możliwość odmowy udzielenia informacji publicznej, z powołaniem się na kwestię prywatności osoby fizycznej. W ocenie Kolegium osoby wskazane we wniosku skarżącej nie mogą być uznane za osoby pełniące funkcje publiczne – wynika to zarówno z zawartego w art. 119 ustawy o pomocy społecznej zakresu obowiązków pracownika socjalnego oraz z ustaleń Regulaminu organizacyjnego GOPS w [...]. Skoro wymienione we wniosku osoby nie spełniają zadań publicznych, to w ich przypadku dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony z uwagi na ochronę ich prywatności. Prywatność związana jest bowiem z uprawnieniem jednostki do kształtowania prywatnej sfery życia tak, by była ona wolna od ingerencji oraz niedostępna dla innych podmiotów. Bez wątpienia dane o wysokości zarobków (niezależnie od tego, czy chodzi o wynagrodzenie zasadnicze, czy też przyznawane przez pracodawcę nagrody, premie) przesądzając o statusie materialnym określonej osoby fizycznej są informacjami z zakresu sfery jej prywatności. W sytuacji, gdy możliwe jest przypisanie wysokości dochodów z tytułu nagród, o ujawnienie których wnioskuje skarżąca, konkretnemu wymienionego z imienia i nazwiska pracownikowi GOPS w [...], w ocenie Kolegium zachodzi przesłanka do ograniczenia prawa do żądanej informacji publicznej ze względu na prywatność takich pracowników. Przyjmuje się, że w takim przypadku załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej winno być poprzedzone zwróceniem się do danego pracownika o złożenie oświadczenia w przedmiocie ewentualnego wyrażenia zgody bądź odmowy wyrażenia zgody na ujawnienie takich danych, a wyrażenie takiej zgody umożliwia udzielenie informacji ustawodawca bowiem w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zastrzegł, że ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, kiedy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Z akt sprawy wynika jednak, iż w listopadzie 2015r. osoby objęte wnioskiem złożyły pisemne oświadczenia, iż nie wyrażają zgody na ujawnienie wysokości otrzymanych w latach 2008-2014 nagród. W takiej sytuacji zdaniem Kolegium uzasadniona jest odmowa udostępnienia żądanej informacji przez organ I instancji. Organ podkreślił, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Nie jest zatem dopuszczalna ingerencja w prawo do prywatności szeregowych pracowników urzędów i podmiotów gospodarujących, mieniem publicznym, którzy podejmując zatrudnienie w instytucjach dysponujących środkami publicznymi i wykonując w tych instytucjach szeroko rozumiane czynności pomocnicze, nie wyrażali a priori zgody na upublicznianie ich danych, które co do zasady objęte są ochroną. Nie sposób takiego wniosku wysnuć z samego faktu podjęcia zatrudnienia w instytucji dysponującej środkami publicznymi, skoro szeregowi pracownicy nie posiadają żadnego wpływu na procesy decyzyjne, w szczególności dotyczące działalności instytucji, w tym wydatkowania publicznych środków. Określenie wysokości wynagrodzenia jak i dodatków do wynagrodzenia, w tym również przyznanych nagród ma ścisły związek z rodzajem wykonywanej pracy, jak również pewnymi osobistymi przymiotami pracownika (obowiązkowością, sumiennością, kreatywnością), które pracodawca może wziąć pod uwagę kształtując wysokość wynagrodzenia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28.01.2016 r. II SA/Sz 1199/15). Organ wskazał również, że w przypadku udostępnienia informacji o wysokości nagrody przyznanej pracownikowi, bez podania jego personaliów i zajmowanego stanowiska służbowego, nie dochodzi do naruszenia prywatności, czy dóbr osobistych danego pracownika, bowiem nie jest możliwa identyfikacja tej osoby. i Z uwagi jednak na fakt, iż skarżąca w swoim wniosku wskazała wyraźnie , że wnosi o udostępnienie informacji publicznej o wysokości wypłacanych nagród poszczególnym pracownikom GOPS w [...] w latach 2008-2014 z podaniem imienia i nazwiska, organ – będąc związany wnioskiem strony – zasadnie odmówił udostępnienia żądanej informacji. Gdyby Wnioskodawczyni wystąpiła natomiast o podanie ogólnej kwoty nagród dla pracowników, w ocenie składu orzekającego Kolegium, organ wówczas winien udostępnić jej żądane informacje. W skardze na powyższą decyzję M. D. redaktor naczelny Dziennika [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez uznanie, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje wiedzy o wydatkach publicznych i wynagrodzeniu za szczególne osiągnięcia osób zatrudnionych w administracji oraz art. 33 ust. 1 i art. 35 ustawy o finansach publicznych oraz art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez przyjęcie, iż wyłączeniu jawności podlegają kwestie związane z wynagrodzeniem za szczególne osiągnięcia w pracy. Niezasadnie zdaniem strony organ prowadził postępowanie w ten sposób, że wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść wyłączenia prawa do informacji publicznej, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji oraz stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8 Kpa. Zdaniem skarżącej pracownicy GOPS-u zgodnie z regulaminem organizacyjnym biorą udział w realizacji obowiązków nakładanych na nich przez organy administracji rządowej i samorządowej a sposób nawiązania stosunku pracy nie wskazuje na pełnienie czynności wyłącznie usługowych. Kierownik GOPS-u ponadto wykonuje obowiązki nałożone ustawą o dostępie do informacji publicznej a obowiązki te wykonywane są także poprzez odmowę udzielenia informacji dla której ustawa zastrzega formę decyzji administracyjnej i z tego względu Kierownik GOPS posiada co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej, co jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub chociaż uprawnienia do przygotowania decyzji wywierającej takie skutki, na co zwrócił uwagę Trybunał konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn.. K 17/05. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Wskazać należy, iż prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r., która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstępne posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwości rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Zasady oraz tryby udostępniania informacji publicznej uregulowane został w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Art. 6 u.d.i.p określa zakres przedmiotowy stosowania przepisów tej ustawy, przy czym zaznaczyć należy, że zamieszczone tam wyliczenie spraw zaliczanych do kategorii uznanych za sprawy publiczne ma charakter przykładowy. Bez wątpienia gospodarki finansami publicznymi zaliczona musi zostać do kategorii informacji publicznej, a to z uwagi na treść art. 33 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 r. (t. j. Dz.U. z 2013r. poz. 885) o finansach publicznych, statuującego zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi. Pomimo powyżej poczynionych wskazań zaznaczyć trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej nie m charakteru bezwzględnego i podlegać może ograniczeniu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto ograniczenia takie ograniczenia wynikają też, z przepisów ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Rozstrzygając kwestię charakteru żądanej przez skarżącą informacji, wskazać należy, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawach publicznych, tym samym również kwota wydatkowanych przez organ administracji środków publicznych, z których z kolei wypłacane są wynagrodzenia pracowników tego organu. Informacją publiczną jest więc też informacja dotycząca wydanych kwot z przeznaczeniem na nagrody dla pracowników. Ponadto w ocenie Sądu informację publiczną stanowią również kwoty wypłaconych nagród, konkretnie wymienionych z imienia i nazwiska pracowników organu, z tym zastrzeżeniem, że muszą oni spełnić funkcje publiczne. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. NSA we wskazanym powyżej wyroku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. K 17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), w którym to Trybunał podejmując się wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", wskazał, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W tym kontekście Trybunał zaznaczył, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK ostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Z kolei w doktrynie wskazuje się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis 2012, Lex/el.). Powyżej zaprezentowane poglądy zbieżne są ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Jednakże wskazać należy, iż organ wydaje decyzję administracyjną związany jest regułami postępowania administracyjnego określającymi jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W szczególności winien on przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 Kpa), a więc podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Musi nadto w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77, 80 Kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. W rozpoznawanej sprawie organ uchybił wskazanym regułom postępowania i to w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przedmiotem wniosku skarżącej złożonego do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. było podanie wysokości wypłaconych nagród poszczególnym pracownikom tego ośrodka w latach 2008 – 2014 indywidulanie dla każdego pracownika z podaniem imienia i nazwiska. Z okoliczności sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...] marca 2016 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej o wysokości wypłaconych nagród poszczególnym pracownikom Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w latach 2008 – 2014. Wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wprowadzonym zarządzeniem Nr [...] Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] pracownikom ośrodka z wyjątkiem kierownika nawet w wąskim zakresie nie przysługują kompetencje decyzyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazać natomiast należy, ze skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze do Sądu podnosi, iż Kierownik GOPS jest osobą pełniącą funkcje publiczne, bowiem wydaje decyzje administracyjne z upoważnienia organu. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie wyjaśnił czy wniosek skarżącej dotyczy wszystkich pracowników w tym Kierownika GOPS, czy też dotyczy jedynie pracowników GOPS-u (z wyłączeniem jego Kierownika). Tym samym zdaniem Sądu wydana przez organ decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jest co najmniej przedwczesna. Wskazać należy, iż w odpowiedzi na skargę organ wskazuje, iż nie kwestionuje faktu, iż Kierownik GOPS jest osobą pełniącą funkcje publiczne i w jego przypadku prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jednakże odpowiedź na skargę nie może stanowić uzasadnienia decyzji. Nadto tym bardziej niezasadnym było utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy zaskarżonej decyzji. Brak jest również jakiejkolwiek informacji, aby w zakresie nagród wypłaconych Kierownikowi GOPS w latach 2008 – 2014 informacja publiczna była skarżącej udzielona. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ppsa.