II SA/Wa 922/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stypendium za wybitne osiągnięcia - oddala skargę - II SA/Wa 922/15 UZASADNIENIE Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania A. S., studentce VI roku jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim Uniwersytetu [...] w [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015. W sprawie ustalono stan faktyczny. W dniu [...] października 2014 r. Minister Zdrowia przekazał wraz ze swoją opinią wniosek Rektora Uniwersytetu [...] w [...] zaopiniowany przez Radę [...] Wydziału [...] z Oddziałem Anglojęzycznym o przyznanie A. S. stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015. Rektor uzasadnił wniosek studentki wysoką średnią ocen i osiągnięciami naukowymi. W dniu [...] grudnia 2014 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją nr [...] odmówił przyznania studentce stypendium, wskazując, że przedstawione przez nią osiągnięcia naukowe i uzyskana liczba punktów na tle innych studentów ubiegających się o stypendium Ministra w roku akademickim 2014/2015 były niewystarczające do otrzymania stypendium. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1270) za wybitne osiągnięcia naukowe uważane są: publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej krajowym lub publikacje naukowe w formie książki, udział w projektach badawczych prowadzonych przez uczelnię lub we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, autorstwo lub współautorstwo patentu lub wzoru użytkowego, wystąpienia na konferencjach naukowych oraz nagrody i wyróżnienia w konkursach o zasięgu międzynarodowym. Dalej organ wyjaśnił, ze zgodnie z wytycznymi Zespołu do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia (organ pomocniczy powołany przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego) wniosek mógł uzyskać maksymalnie 100 pkt, z tego: 5 pkt - za średnią ocen i 95 pkt - za wybitne osiągnięcia. Liczba punktów za średnią ocen zależała od pozycji na liście wniosków z danej uczelni z danego kierunku uszeregowanej według średniej ocen. Za 1 miejsce Zespół przyznawał 5 pkt, za 2 miejsce - 4 pkt, za 3 miejsce - 3 pkt, za 4 miejsce - 2 pkt, a za 5 i dalsze miejsca - 1 pkt. Przy tej ocenie brana była pod uwagę średnia ocen uzyskanych w ostatnim zaliczonym roku studiów, która klasyfikowała studenta w grupie 5% najlepszych studentów danego kierunku. Natomiast liczba punktów za osiągnięcia naukowe zależała od liczby wybitnych osiągnięć oraz ich rangi. Organ wyjaśnił też, że przy ocenie wniosku nie były uwzględniane osiągnięcia uzyskane przed studiami, osiągnięcia niewynikające ze studiowania na danym kierunku oraz osiągnięcia niezdefiniowane w rozporządzeniu jako wybitne, np. publikacje w nierecenzowanych czasopismach naukowych lub czasopismach naukowych o zasięgu mniejszym niż krajowy, publikacje w toku (tj. artykuły, które nie zostały wydane drukiem, a w przypadku artykułów zamieszczonych w internetowych wersjach czasopism naukowych - nie zostały opublikowane w internecie), udział w projektach badawczych nieprowadzonych przez uczelnie (a np. przez koła naukowe, fundacje, stowarzyszenia), zgłoszenia patentowe, bierny udział w konferencjach naukowych (tj. bez referatu lub prezentacji) czy nagrody i wyróżnienia w konkursach o zasięgu uczelnianym lub ogólnopolskim, eliminacjach krajowych do konkursów międzynarodowych oraz w konkursach referatowych na konferencjach. Organ stwierdził, że Zespół oceniając wniosek studentki o przyznanie jej stypendium spośród 114 przedstawionych osiągnięć uwzględnił 9, za które przyznał 18,00 pkt w kategorii "wystąpienia na konferencjach naukowych" (za 9 referatów). Pozostałe osiągnięcia nie stanowiły - zdaniem Zespołu - osiągnięć określonych w § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia. Przy ocenie wniosku Zespół nie uwzględnił 64 publikacji, 39 wystąpień na konferencjach oraz 2 nagród w konkursach z uwagi na niską rangę wydawnictw i konferencji oraz brak międzynarodowego zasięgu konkursów. Dalej wyjaśnił, że po przeliczeniu i zaokrągleniu w dół do pełnej jedności rzeczywistej liczby punktów za osiągnięcia naukowe proporcjonalnie według obszarów wiedzy do 95 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej (tj. 128 pkt) oraz po uwzględnieniu 1 pkt za 5 lub dalszą pozycję na liście wniosków z danego kierunku studiów uszeregowanej według średniej ocen (za średnią 4.73) wniosek uzyskał ostatecznie 14 pkt. W rankingu Zespołu uszeregowanym według liczby punktów wniosek został sklasyfikowany na 1227 pozycji. Tymczasem, zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, liczba przyznanych stypendiów w danym roku kalendarzowym wynosi nie więcej niż 1000. Na podstawie przedstawionego przez Zespół rankingu wniosków Minister ustalił, iż stypendium będzie przyznane 926 studentom, których wniosek po ww. przeliczeniu uzyskał co najmniej 21 pkt. Dlatego też wniosek studentki, który uzyskał ostatecznie 14 pkt nie mógł być uwzględniony. W dniu [...] stycznia 2015 r. do Ministra wpłynął wniosek studentki o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej ocenie, Zespół niesłusznie nie uznał 105 z 114 osiągnięć. Dalej podała, że konferencje, na których wygłaszała referaty były o ogólnopolskim zasięgu, dlatego też, ważność przedstawionych osiągnięć została niesłusznie pomniejszona. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzji organu I instancji Minister stwierdził, że Zespół ponownie oceniając wniosek studentki o przyznanie jej stypendium spośród przedstawionych osiągnięć uwzględnił 4 wystąpienia na konferencjach naukowych (spośród przedstawionych 48 wystąpień), za które przyznał 3,50 pkt. Pozostałe osiągnięcia nie stanowiły — zdaniem Zespołu - wybitnych osiągnięć określonych w § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia. Zespół nie uwzględnił ich z uwagi na niską rangę wydawnictw, niską rangę konferencji oraz brak międzynarodowego zasięgu konkursów. Zespół nie uznał też zarzutów zgłoszonych prze studentkę. Wskazał, że przedstawione przez studentkę publikacje na portalach internetowych nie mają cech artykułu naukowego. Ponadto część publikacji to materiały pokonferencyjne niskiej rangi, a nagrody przyznane w konkursie były w rzeczywistości nagrodami w konkursie referatowym. Po przeliczeniu i zaokrągleniu w dół do pełnej jedności rzeczywistej liczby punktów za osiągnięcia naukowe proporcjonalnie według obszarów wiedzy do 95 pkt względem średniej arytmetycznej z pięciu wniosków z najwyższą liczbą punktów w obszarze nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej (tj. 128 pkt) oraz po uwzględnieniu 1 pkt za 5 lub dalszą pozycję na liście wniosków z danego kierunku studiów uszeregowanej według średniej ocen (za średnią 4,73) wniosek uzyskał ostatecznie 3 pkt. Minister zgodził się z punktacją wniosku oraz opinią Zespołu wyrażoną w protokole ponownej oceny wniosku o przyznanie A. S. stypendium ministra. Liczba uzyskanych punktów, w stosunku do oceny wniosku w pierwszej instancji, uległa zmniejszeniu z 14 pkt do 3 pkt. Natomiast w roku akademickim 2014/2015 stypendium ministra za wybitne osiągnięcia otrzymali studenci, których wniosek uzyskał co najmniej 21 pkt, stąd też Minister nie miał podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 139 w zw. z art. 127 §3 kpa, przez wydanie decyzji na niekorzyść strony, która wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy - obniżenie punktacji wniosku o przyznanie stypendium, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 8 kpa przez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej - a to przez obniżenie punktacji przyznanej wnioskowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w szczególności bez wyjaśnienia, którym osiągnięciom uznanym za wybitne przy pierwszym rozpatrzeniu sprawy, odmówiono tego waloru i z jakich przyczyn, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 107 § 3 kpa przez brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności niewskazanie przez organ dowodów, na których się oparł, braku zindywidualizowania uzasadnienia, niewyczerpującym odniesieniu się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału, w szczególności dotyczącego zasięgu oraz rangi konferencji, na których występowałam, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła też zaskarżonym decyzjom naruszenie prawa materialnego, tj. art. 178 oraz 181 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 2 1 pkt 2 oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zgłoszone przeze nią osiągnięcia - wystąpienia na konferencjach, nie stanowią wybitnego osiągnięcia naukowego w rozumieniu tychże przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy ze względu na zaniżenie punktacji jej wniosku o przyznanie stypendium - a w konsekwencji doprowadziło do niesłusznej odmowy jego przyznania. Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) stypendia ministra za wybitne osiągnięcia przyznaje studentom minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego na wniosek rektora uczelni zaopiniowany przez radę podstawowej jednostki organizacyjnej, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - przez senat uczelni (ust 1). Wniosek o przyznanie stypendium, o którym mowa w ust. 1, dla studentów uczelni wojskowych, służb państwowych, artystycznych, medycznych oraz morskich wymaga opinii odpowiednio ministra wskazanego w art. 33 ust. 2 (ust 2). Stosownie do art. 181 ust 2 cytowanej ustawy stypendium ministra za wybitne osiągnięcia może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce lub posiadającemu wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe. Szczegółowe warunki przyznania przedmiotowego stypendium zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz.U. Nr 214, poz.1270). Zgodnie z § 2 ust 1 tego rozporządzenia stypendium na dany rok akademicki może być przyznane studentowi, który zaliczył rok studiów w poprzednim roku akademickim oraz: 1) szczególnie wyróżniał się w nauce, uzyskując w ostatnim zaliczonym roku średnią arytmetyczną ocen z egzaminów i zaliczeń przewidzianych w planie studiów klasyfikującą studenta w grupie 5% najlepszych studentów danego kierunku, lub 2) uzyskał wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe w okresie studiów na danym kierunku, a w przypadku studiów prowadzonych w trybie indywidualnym lub studiów międzykierunkowych - w okresie tych studiów. Za wybitne osiągnięcia naukowe, stosownie do § 2 ust 4 cytowanego rozporządzenia, uważa się publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej krajowym lub publikacje naukowe w formie książki; udział w projektach badawczych prowadzonych przez uczelnię lub we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi; autorstwo lub współautorstwo patentu lub wzoru użytkowego; wystąpienia na konferencjach naukowych; nagrody i wyróżnienia w konkursach o zasięgu międzynarodowym. Student przedstawia wniosek o przyznanie stypendium wraz z załącznikami dokumentującymi osiągnięcia studenta, kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej - rektorowi uczelni. Wnioski studentów są przedstawiane do zaopiniowania radzie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, a w przypadku uczelni nieposiadającej państwowej jednostki organizacyjnej - senatowi uczelni. Opinia nie może uwzględniać innych kryteriów niż określone w § 2. Następnie rektorzy uczelni, w terminie od dnia 1 lipca do dnia 1 października, przekazują wnioski pozytywnie zaopiniowane przez organ wskazany w ust. 2, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego (§ 3 ust. 1 - 3 rozporządzenia). Oceny wniosków dokonuje zespół powołany przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, którego skład tworzą eksperci z dziedziny nauki, sztuki i sportu w liczbie określonej przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, w którego pracach mogą uczestniczyć bez prawa głosu podmioty wymieniowe w ust. 3. Zespół ocenia wnioski metodą punktową. Punkty przyznawane są za poszczególne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe oraz za średnią ocen. Przy ocenie wniosków nie są uwzględniane osiągniecia, które były uprzednio podstawą przyznania stypendium. Po zakończeniu oceny wniosków zespół przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego ranking wniosków uszeregowany według największej liczby punktów (§ 4 ust. 1 - 6 rozporządzenia). Liczba przyznanych stypendiów w danym roku kalendarzowym wynosi nie więcej niż 1000, zaś wysokość stypendium nie może przekroczyć 15000 zł (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W dniu [...] października 2012 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego powołał organ pomocniczy - Zespół do spraw oceny wniosków o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, w skład którego weszli eksperci reprezentujący osiem obszarów nauki i sztukę. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2014 r. Zespół podjął uchwałę w sprawie sposobu oceny wniosków o stypendium ministra za wybitne osiągnięcia dla studentów na rok akademicki 2014/2015. Uchwała ta zawiera wytyczne dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne, mając na celu zapewnienie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. Zgodnie z treścią załącznika nr 2 do ww. uchwały, Zespół ocenia wnioski metodą punktową (pkt 1). Punkty przyznawane są za wybitne osiągnięcia oraz za średnią ocen. Wniosek może uzyskać maksymalnie 100 pkt, z tego: 95 za wybitne osiągnięcia, 5 pkt za średnią ocen (pkt 2). Za średnią ocen Zespół może przyznać od 1 do 5 pkt, w zależności od pozycji na liście wniosków z danej uczelni z danego kierunku uszeregowanej według średniej ocen w następujący sposób: 1 miejsce - 5 pkt, 2 miejsce - 4 pkt, 3 miejsce - 3 pkt, 4 miejsce - 2 pkt, 5 i dalsze miejsca - 1 pkt. Przy ocenie wniosków brana jest pod uwagę średnia ocen uzyskanych w ostatnim zaliczonym roku studiów, która klasyfikowała studenta w grupie 5% najlepszych studentów danego kierunku (pkt 3). Za wybitne osiągnięcia Zespół może przyznać od 0 do 95 pkt. W ramach każdej z kategorii osiągnięć naukowych, artystycznych lub sportowych wymienionych w § 2 ust. 4 - 6 rozporządzenia, Zespół może przyznać w zależności od rangi od 0 do 5 za każde osiągnięcie z tej kategorii. Każdej kategorii osiągnięć są przypisane określone wagi ustalone przez Zespół. Liczbę punktów w danej kategorii stanowi iloczyn liczby punktów przyznanych za dane osiągnięcie i wagi danego rodzaju osiągnięcia. Ogólna liczna punktów za wybitne osiągnięcia stanowi sumę punktów w poszczególnych kategoriach, z tym że jeśli przekracza ona 95 pkt, jest korygowana w dół do 95 pkt. W przypadku, gdy liczba wniosków studentów z liczbą punktów za osiągnięcia większą niż 95 pkt przekroczy liczbę 1000 (liczba stypendiów możliwych do przyznania), punkty za osiągnięcia zostaną przeliczone proporcjonalnie według obszarów do 95 punktów w określony w uchwale sposób (pkt 4). Przy ocenie osiągnięć Zespół kieruje się rangą danego osiągnięcia i jego wybitnymi cechami, mając na uwadze prestiżowy charakter stypendium. Każde osiągnięcie Zespół ocenia na podstawie cech danego osiągnięcia w skali od 0 do 5 (pkt 5). W rozpoznawanej sprawie wniosek A. S. został rozpoznany właśnie według powyższych kryteriów. Z przedstawionych przez skarżącą osiągnięć zespół uwzględnił 4 wystąpienia na konferencjach naukowych, za które przyznał 3,50 pkt, co po przeliczeniu i zaokrągleniu dało ostatecznie 3 pkt. Tymczasem z na podstawie przedstawionego przez Zespół rankingu wniosków Minister ustalił, iż stypendium będzie przyznane 926 studentom, których wniosek po ww. przeliczeniu uzyskał co najmniej 21 pkt. Dlatego też organ słusznie wskazał, że wniosek skarżącej, który uzyskał ostatecznie 3 pkt nie mógł być uwzględniony. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił i zgodził się z wnioskami Zespołu co do złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie stypendium, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił. Nie zasługuje zatem na uznanie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ wyjaśnił bowiem stronie zasadność przesłanek, którymi się kierował. Natomiast subiektywna ocena strony co do wagi jej osiągnięć naukowych nie oznacza, że ocena organu w tym zakresie nie jest właściwa. Należy bowiem podkreślić, że to, ile punktów przyznano skarżącej za poszczególne osiągnięcia wynika wprost z powoływanych wcześniej wytycznych dla ekspertów, co zostało omówione w decyzji. Wytyczne te były udostępnione na stronie internetowej urzędu Ministra. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji posiada wszystkie wymagane prawem elementy i pozwala na dokonanie kontroli jej zgodności z prawem. Minister jednoznacznie wskazał, jakie osiągnięcia zostały uwzględnione, a które nie i z jakich powodów. Nie ma zatem wątpliwości, co organ wziął pod uwagę wydając rozstrzygnięcie. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący wydania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzji na niekorzyść skarżącej. Zgodnie z art. 139 kpa organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W doktrynie wskazuje się, że zakaz reformationis in peius nie oznacza niedopuszczalności orzekania przez organ odwoławczy "na niekorzyść strony odwołującej się". W rezultacie zakazem tym objęta byłaby bowiem każda decyzja organu odwoławczego nieuwzględniająca odwołania, w szczególności decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy negatywną dla strony decyzję organu pierwszej instancji. Zakres tego zakazu jest niewątpliwie węższy i wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać - określonej decyzją organu pierwszej instancji - sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś wypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia (por. A. Wróbel Komentarz aktualizowany do art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", publ. LEX nr 481675). W rozpoznawanej sprawie do pogorszenia sytuacji skarżącej nie doszło, ponieważ zarówno pierwotnie przyznane 14 punktów, jak i ostatecznie 3 punkty uzyskane za ocenę wniosku nie kwalifikowały skarżącej do przyznania jej przedmiotowego stypendium. Konkludując, w ocenie Sądu organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie wydał decyzje odpowiadające prawu. Dlatego też skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.