II SA/Wa 922/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2017 r. brak numeru w przedmiocie przekazania wniosku o wydanie zaświadczenia według właściwości – oddala skargę – Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (oznaczonym nr [...]) Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. zwrócił się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. o "przesłanie do Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dokumentacji medycznej oraz orzeczenia lekarskiego" dotyczących S. P. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. po stwierdzeniu, że nie posiada w swoich zasobach żadnej dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej byłej Garnizonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przy [...] Wojskowym Szpitali Klinicznym w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (oznaczonym nr [...]) przekazała wniosek Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. do Dyrektora Archiwum Wojskowego w O. Pismem datowanym na dzień [...] czerwca 2016 r. S. P. skierował - za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. - do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. zażalenie na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Rozpatrując zażalenie S. P. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. stwierdziła, że zostało one złożone po terminie i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Po rozpatrzeniu skargi S. P. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (z dnia [...] sierpnia 2016 r.), stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 1769/16) uchylił zaskarżone postanowienie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, między innymi, iż "Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ dysponował dowodami potwierdzającymi zasadność skarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga to, że aby organ mógł skutecznie i rzetelnie przyjąć, iż zażalenie zostało wniesione przez stronę z uchybieniem terminu, musi dysponować pewną data doręczenia strome skarżonego aktu i pewną datą złożenia zażalenia. W niniejszej zaś sprawie organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że nie posiada ani dowodu nadania do strony skarżonego aktu, ani dowodu odbioru tej korespondencji przez stronę. To zaś sprawia, że skarżone mniejszą skargą postanowienie jawi się jako przedwczesne. Organ nie dysponując dowodem potwierdzającym w sposób pewny datę doręczenia strome kwestionowanego zażaleniem aktu, nie może w sposób rzetelny stwierdzić, czy zażalenie strona wniosła w terminie, czy też z jego uchybieniem. W postępowaniu administracyjnym nie ma bowiem miejsca na domysły jakie czyni organ w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że materiał zgromadzony w aktach "pozwala na przyjęcie, że skarżący otrzymał je w pierwszych dniach maja". Pomijając już bowiem sam brak dowodu potwierdzającego datę doręczenia skarżonego aktu, określenie jakim posłużył się organ w odpowiedzi na skargę, tj. "w pierwszych dniach maja" nie precyzuje w sposób jednoznaczny daty dokonanego doręczenia." Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby nakazać organowi 1 instancji dokonania skutecznego (w sposób umożliwiający ustalenie pewnej daty dokonanej czynności) doręczenia stronie postanowienia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Po otrzymaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1769/16 z dnia 16 lutego 2017 r.) Centralna Wojskowa Komisja Lekarska podjęła czynności mające na celu wyjaśnienia okoliczności doręczenia S. P. omawianego postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (oznaczone nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.), uzyskując - telefonicznie - informację, iż w aktach sprawy brak jest dowodu nie tylko dowodu doręczenia postanowienia zainteresowanemu, ale także jakichkolwiek informacji dotyczących wysłania tego postanowienia zainteresowanemu. Mając na względzie stanowisko zajęte przez S. P. (w skardze z dnia [...] sierpnia 2016 r.), w którym S. P. stwierdził, iż "skarżący otrzymał do wiadomości postanowienie nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...].04.2016 wraz z stosowną dokumentacją lekarską nie wprost z tej Komisji a z Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. z końcem maja 2016 r." zasadnym było w ocenie organu odwoławczego przyjęcie, że S. P. zachował termin do złożenia zażalenia na postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.). Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. utrzymała w mocy postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Rozpatrując złożone zażalenie podniesiono, iż stosownie do dyspozycji art. 65 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Wniosek S. P., skierowany do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. został przekazany - przy piśmie oznaczonym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. - do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., a następnie - postanowieniem oznaczonym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. - do Dyrektora Archiwum Wojskowego w O. Przywołane wyżej postanowienie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.) jest w ocenie organu odwoławczego zgodne z obowiązującymi przepisami i zawiera jednocześnie wszystkie, wymagane przywołanym wyżej przepisem, elementy. Nie powinno, w ocenie organu, budzić żadnych wątpliwości, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy (brak jakiejkolwiek dokumentacji medycznej w zasobach Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W.) przekazanie - zgodnie z właściwością - wniosku było zasadne i miało na celu załatwienie sprawy. Na powyższe postanowienie S. P. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że postępowanie w sprawie zainicjował wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że przyczyną zwolnienia go z dalszego odbywania służby wojskowej był uraz kręgosłupa doznany podczas odgruzowywania W. Zaświadczeniem tym strona zamierza zaś obalić ustalone przez organy wojskowe podstawy zwolnienia ze służby. Strona podniosła także, iż organ w niniejszej sprawie nie przeprowadził żadnego merytorycznego dochodzenia co do ustalenia rzeczywistych przyczyn zwolnienia skarżącego ze służby. Nadto zawarła stwierdzenia przeczące ustalonym przez organy wojskowe podstawom zwolnienia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa. Rozpoznając niniejszą skargę w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymagało to, iż stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te, co do zasady określa zaś przedmiot skarżonego rozstrzygnięcia organu. Inaczej rzecz ujmując, Sąd rozpoznając skargę na konkretny akt administracyjny może wypowiadać się co do poprawności działania organu, lecz wyłącznie w takim zakresie, jakiego dotyczył ów akt. W świetle powyższego, oraz biorąc pod uwagę fakt, że skarżone postanowienie dotyczyło wyłącznie kwestii natury formalnej, tj. materii właściwości organu do rozpoznania wniosku inicjującego postępowanie, tutejszy Sąd oceniał wyłącznie ww. problematykę. Tym samym nie odnosił się do zarzutów skargi dotyczących braku merytorycznego ustalenia przez organ przyczyn zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej, gdyż tej materii nie dotyczyło skarżone postanowienie. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało jako pozostające w oderwaniu od treści skarżonego rozstrzygnięcia. Co zaś się tyczyło poprawności kwestionowanego postanowienia, to tutejszy Sąd nie znalazł przesłanek mogących prowadzić do jego dyskredytacji. Organ I instancji przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznawania wniosku, postąpił w sposób właściwy badając, czy jest dysponentem dokumentacji, mogącej stanowić podstawę do rozstrzygnięcia meritum sprawy. Oczywistym bowiem jest, iż w sytuacji, gdy nie posiada stosownej dokumentacji, nie mógłby udzielić wnioskodawcy odpowiedzi na interesujące go kwestie. Organ postąpił też prawidłowo, gdy po ustalenia, że nie znajduje się w posiadaniu dokumentów dotyczących merytorycznej treści żądania strony, uznał się niewłaściwym do rozpoznawania wniosku. Jako trafna jawiła się także konkluzja organu pierwszoinstancyjnego, iż posiadaczem stosownej dokumentacji, która umożliwiłaby udzielenie stronie merytorycznej odpowiedzi, może być Dyrektor Archiwum Wojskowego w O., a więc podmiot archiwizujący dokumentację wytworzoną przez organ. Wobec powyższego prawidłowego procedowania w sprawie przez organ I instancji, tutejszy Sąd nie znalazł więc podstaw ku temu, aby zakwestionować skarżone postanowienie organu odwoławczego. Pozostawało ono bowiem zgodne nie tylko ze stanem faktycznym sprawy, ale także nie naruszało stosownych przepisów obowiązującego prawa. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).