II SA/Wa 924/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Kołodziej, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu – odmowy prawa zamieszkiwania oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. z dnia [...] marca 2008 r., wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29, art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.), odmawiającą J. M. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...], przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu podał, że J. M. – ówcześnie żołnierz zawodowy, w 1989 r. na podstawie skierowania Dowódcy Garnizonu O., został zakwaterowany tymczasowo wraz z rodziną w tym lokalu. [...] został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej, nie nabywając prawa do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego. Od dnia następnego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, tj. od dnia [...], J. M. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. przebywa bez tytułu prawnego. Wnioskiem z dnia 21 września 2006 r. J. M. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w O. o wydanie, w trybie art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, decyzji o prawie zamieszkiwania w zajmowanym przez niego lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w O. zasadnie odmówił, bowiem nie stwierdził, aby przedstawiona przez tego wnioskodawcę jego sytuacja mieszkaniowa miała charakter sytuacji wyjątkowej o jakiej mowa w powołanym art. 29 ustawy. Ponadto obecna sytuacja mieszkaniowa w Garnizonie O. jest bardzo trudna, bowiem na dzień odmowy przyznania J. M. prawa do zamieszkiwania w tym lokalu w miejscowości O. oraz miejscowościach pobliskich na przydział mieszkania oczekiwało 57 żołnierzy służby stałej i terminowej z rodzinami oraz 13 samotnych. Sytuacja ta wyklucza możliwość wydania decyzji o prawie zamieszkiwania o sobie innej niż żołnierz zawodowy. Organ I instancji, w ocenie Prezesa WAM, odmawiając J. M. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w dotychczas zajmowanym przez niego lokalu mieszkalnym, zachował szczególną staranność w procesie racjonalnego gospodarowania powierzonym mieniem. Odmawiając wydania takiej decyzji, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w O. słusznie kierował się interesem żołnierzy zawodowych uprawnionych, stosownie do postanowień powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, do otrzymania mieszkania i potrzeby tej grupy zawodowej górują nad interesem jednostki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a., przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jakich przyczyn organ uznał, że sytuacja skarżącego i jego rodziny nie jest sytuacją wyjątkową w rozumieniu art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę J. M. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, żeby Prezes WAM oraz Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w O., podejmując zaskarżone decyzje, dopuścili się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w O., stanowił przepis art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z użytego w tym przepisie sformułowania "może wydać" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ administracyjny posiada swobodę działania lub możliwości wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Do oceny organu należało zatem podjęcie decyzji o odmowie bądź wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzje nie noszą cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie Sądu, decyzjom Prezesa WAM i Dyrektora Oddziału regionalnego WAM w O. nie można zarzucić przekroczenia uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że J. M. został w 1989 r. zakwaterowany tymczasowo w lokalu nr [...] przy ul. [...] nr [...] w O., na podstawie skierowania ówczesnego Dowódcy Garnizonu O. Ustalił także, że został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej w 1992 r. – po 7 latach służby – nie nabywając prawa do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego. Skierowanie do zakwaterowania w tym lokalu uprawniało skarżącego do mieszkania jedynie na czas pełnienia zawodowej służby wojskowej. Organ ustalił także, że Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2007 r., oddalił powództwo J. M. o ustalenie, że pomiędzy nim a Wojskową Agencją Mieszkaniową istnieje stosunek najmu zajmowanego przez niego lokalu, a Sąd Okręgowy w O. Wydział [...] Cywilny Odwoławczy, wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r., oddalił jego apelację. Nie budzi zastrzeżeń wyjaśnienie organu, że decydujące znaczenie na sposób rozstrzygnięcia niniejszego wniosku skarżącego ma stan zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy w Garnizonie O. oraz faktycznie brak wolnych mieszkań. Według stanu na dzień wydania decyzji o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] nr [...] w O., na przyznanie kwatery w Garnizonie O. oczekiwało 57 żołnierzy służby stałej i terminowej wraz z rodzinami oraz 13 samotnych. Zasadnym więc było przyjęcie, że taka sytuacja wykluczała możliwość wyrażenia zgody na zamieszkiwanie przez skarżącego w tym lokalu. Organ, podejmując zaskarżoną decyzję, ustalił również obecną sytuację rodzinną skarżącego oraz jego stan zdrowia, które to okoliczności w ustalonym stanie faktycznym nie przesądzają o spełnieniu ustawowej przesłanki "sytuacji wyjątkowej", o której mowa w art. 29 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Sąd uznał, że wbrew zarzutom zgłoszonym w skardze, zaskarżone decyzje i ich uzasadnienia spełniają warunki określone w art. 107 § 1 oraz § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonych decyzjach prawidłowo oznaczono organ, datę ich wydania, oznaczenie strony, powołano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Decyzje zawierają uzasadnienia faktyczne i prawne, podpis z powołaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnione do ich wydania. Decyzje zawierały także prawidłowe pouczenie o dopuszczalności ich zaskarżenia. Uzasadnienie zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny, ustala jego znaczenie według obowiązującej normy prawnej, a następnie wyjaśnienia zastosowania tej normy prawnej. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.