II SA/Wa 924/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę Pismem z [...] stycznia 2015 r. S. D. wystąpił do Narodowego Funduszu Zdrowia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji w przedmiocie struktury bazy danych serwisu [...]. Strona wniosła o przesłanie opisu struktury użytych baz danych serwisu, prosząc, aby odpowiedź zawierała polecenia tworzące używane tabele (w formie SQL) wraz z krótkim opisem jakie informacje przechowywane są w poszczególnych tabelach. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej: "k.p.a.", decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmówił udostępnienia żądanej informacji, z uwagi na to, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismem z [...] lutego 2015 r. S. D. złożył do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż formalny opis struktury bazy danych nie posiada wartości gospodarczej, jego przygotowanie nie wymaga posiadania szczególnego "know-how" i szczególnych umiejętności. Opis struktury baz danych mówi jedynie o tym, w jaki sposób przechowywane dane są uporządkowane, przy czym opracowanie tego opisu wymaga jedynie ogólnej wiedzy informatycznej. W związku z tym ujawnienie takiej informacji nie naruszyłoby interesów żadnego przedsiębiorcy. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując rozstrzygnięcie Prezes NFZ wyjaśnił, że informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi każda informacja o sprawach publicznych, pozostająca w dyspozycji podmiotów określonych w art. 4 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera wskazanie kategorii informacji, które podlegają udostępnieniu w trybie określonym jej postanowieniami. W przepisie tym ustawodawca dokonał wyliczenia informacji publicznej, ujmując je jako informacje związane z funkcjonowaniem samego podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, w tym o prowadzonych przez ten podmiot rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobie i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Informacje te można określić jako informacje o działalności podmiotu. Istotną grupę stanowi również kategoria danych publicznych. Ustawa jako dane publiczne wymienia przykładowo: treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej oraz funkcjonariuszy publicznych, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Są to informacje pozostające w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej wytworzone przez ten podmiot. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji oraz przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej: u.z.n.k., zostało zdefiniowane pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, zgodnie z którym przez tę tajemnicę rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Organ zaznaczył, że [...] stanowi rozbudowę systemu informatycznego wspomagania działalności Narodowego Funduszu Zdrowia o funkcjonalność informowania świadczeniobiorcy o udzielonych mu świadczeniach opieki zdrowotnej oraz kwocie środków finansowych wydatkowanych na sfinansowanie tych świadczeń. Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest właścicielem systemu informatycznego, w ramach którego funkcjonuje [...], posiada jedynie licencję na jego użytkowanie. Uruchomienie [...] nastąpiło w ramach umów nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zawartych z konsorcjum firm [...] S.A. i [...] S.A. oraz umów nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. i nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zawartych z firmą [...] S.A. o świadczenie usług subskrypcji [...] Narodowego Funduszu Zdrowia. Zgodnie z postanowieniami § 13 Poufność ust. 3 powyższych umów, NFZ zobowiązał wykonawcę do nieujawniania osobom trzecim struktur baz danych w sposób umożliwiający tym osobom uzyskanie wiedzy pozwalającej na dokonanie włamania do systemu lub naruszenia poufności danych, z uwagi na konieczność zabezpieczenia poufności danych przetworzonych w systemie informatycznym. Zgodnie zaś z § 13 Poufność ust. 5 umów, NFZ jest zobowiązany do zapewnienia poufności udostępnianej dokumentacji technicznej oprogramowania (co obejmuje również struktury bazy danych), z wyłączeniem dokumentacji zewnętrznych interfejsów wymiany danych. W ocenie organu, udostępnienie wnioskodawcy opisu struktury użytych baz danych serwisu [...] wraz z poleceniami tworzącymi używane tabele i krótkim opisem, jakie informacje przechowywane są w poszczególnych tabelach, może naruszyć bezpieczeństwo systemów informatycznych NFZ, w tym bezpieczeństwo przetwarzanych danych, do których ochrony NFZ jest zobowiązany. Pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sprecyzowanym pismem z dnia 26 czerwca 2015 r., S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], zarzucając, iż zaskarżona decyzja wydana została "w sposób nierzetelny i niezgodny z prawem". Zaznaczył, że ostateczna przyczyna odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji (możliwość naruszenia bezpieczeństwa systemów informatycznych NFZ) nie jest zgodna z tym, co u.d.i.p. przewiduje jako podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek S. D. z dnia [...] stycznia 2015 r. podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wymienione w pkt 1 – 5, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3). Z kolei przedmiot ustawy o dostępie do informacji publicznej wyznacza pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną (art. 96 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.), natomiast art. 102 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że działalnością Funduszu kieruje Prezes Funduszu, który reprezentuje Fundusz na zewnątrz. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia jest zatem podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., która znajduje się w jego posiadaniu, co z kolei wynika z ust. 3 powołanego przepisu. Żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczył udostępnienia opisu struktury użytych baz danych serwisu [...], przy czym odpowiedź miała zawierać polecenia tworzące używane tabele (w formie SQL) wraz z krótkim opisem jakie informacje przechowywane są w poszczególnych tabelach. Obejmował zatem informacje o szeroko pojętym przedmiocie działalności podmiotu obowiązanego oraz o zasadach jego funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 3 u.d.i.p.). Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. uznał, że dostęp do żądanej przez skarżącego informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Wobec braku definicji "tajemnicy przedsiębiorcy" w ustawie o dostępie do informacji publicznej znaczenie tego pojęcia wyprowadza się z "tajemnicy przedsiębiorstwa" zdefiniowanej w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z treści powołanego przepisu wynika, iż aby objąć prawną ochroną pewien zakres informacji istotnej dla przedsiębiorcy niezbędne jest jej wyłączenie z jawności publicznej, poprzez podjęcie niezbędnych działań zmierzających do zachowania poufności tej informacji. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do danego podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie, albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że omawiane pojęcia w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej niż tajemnica przedsiębiorstwa. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący uczynił przedmiotem wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. informacje dotyczące struktury bazy danych serwisu [...]. Jak wyjaśnił Prezes NFZ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, "[...]" stanowi rozbudowę systemu informatycznego wspomagania działalności Narodowego Funduszu Zdrowia o funkcjonalność informowania świadczeniobiorcy o udzielonych mu świadczeniach opieki zdrowotnej oraz kwocie środków finansowych wydatkowanych na sfinansowanie tych świadczeń. Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest właścicielem systemu informatycznego, w ramach którego funkcjonuje [...], posiada jedynie licencję na jego użytkowanie. Uruchomienie serwisu nastąpiło w ramach umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zawartych z konsorcjum firm [...] S.A. z siedzibą w [...] i [...] S.A. z siedzibą w [...], a także umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zawartych z firmą [...] S.A. z siedzibą w [...] o świadczenie usług subskrypcji [...] Narodowego Funduszu Zdrowia. Zgodnie z postanowieniami § 13 ust. 5 (Poufność) powyższych umów, Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązał wykonawcę do nieujawniania osobom trzecim struktur baz danych w sposób umożliwiający tym osobom uzyskanie wiedzy pozwalającej na dokonanie włamania do systemu lub naruszenia poufności danych, z uwagi na konieczność zabezpieczenia poufności danych przetworzonych w systemie informatycznym. Natomiast w myśl § 13 ust. 5 ww. umów, NFZ jest zobowiązany do zapewnienia poufności udostępnianej dokumentacji technicznej oprogramowania, z wyłączeniem dokumentacji zewnętrznych interfejsów wymiany danych. W uzasadnionych potrzebami projektowymi przypadkach, po uprzednim uzgodnieniu pomiędzy Koordynatorami Umów, NFZ może udostępnić ustalony zakres dokumentacji osobom trzecim. Z treści § 1 pkt 4 lit. c (Definicje) ww. umów wynika, że dokumentacja techniczna, stanowiąca część kompletnej dokumentacji oprogramowania, zawiera m.in. (1) specyfikację struktury baz danych, z uwzględnieniem informacji o tabelach, polach, zakresach dopuszczalnych wartości, więzach integralności, indeksach, (2) szczegółowy opis interfejsów wymiany danych oraz standardów komunikacji, w tym struktury komunikatów i ich odzwierciedlenia w strukturach baz danych. Z powyższego wynika, że dostępność dokumentacji technicznej oprogramowania, w tym dokumentacja dotycząca struktury baz danych, z uwzględnieniem informacji o tabelach, została objęta poufnością stosownie do postanowień ww. umów i wyłączona z jawności publicznej. Nie ulega wątpliwości, że dokumentacja techniczna oprogramowania związana jest z prowadzoną przez podmioty, będące stronami ww. umów, działalnością gospodarczą. Jak zauważył obecny na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. pełnomocnik NFZ, informacje, których udostępnienia żąda skarżący, stanowią element dokumentacji technicznej oprogramowania. W istocie obejmują specyfikację struktury baz danych, o których mowa w § 1 pkt 4 lit. c wymienionych powyżej umów. Udostępnienie opisu struktury baz danych nawet na poziomie ogólnym, jak tego oczekuje skarżący, stanowiłoby ujawnienie części dokumentacji technicznej objętej poufnością. W sytuacji, gdyby Prezes NFZ udostępnił skarżącemu dane dotyczące używanych tabel (tj. dotyczące m.in. tego, jak informacje ułożone są w systemie), udostępniłby w istocie informacje na temat budowy całego systemu. Informacje te są bowiem kluczem do całego systemu. Mając powyższe na względzie, Prezes NFZ zasadnie uznał, że informacje objęte wnioskiem skarżącego stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – są bowiem związane z prowadzoną przez kontrahentów wymienionych powyżej umów działalnością gospodarczą, stanowią dla nich określoną wartość gospodarczą, a nadto, jak wynika z cytowanych powyżej zapisów umów, przedsiębiorcy podjęli niezbędne działania w celu zachowania poufności tych informacji i nieujawniania ich do wiadomości publicznej. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że zaskarżona decyzja wydana została "w sposób nierzetelny i niezgodny z prawem". W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wymogi, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w szczególności zawiera należyte uzasadnienie prawne i faktyczne. Nadto, stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zawiera imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, zaś w treści uzasadnienia oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję. Wprawdzie uzasadnienie (poprzedzającej) decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] stycznia 2015 r. jest stosunkowo ograniczone, gdy chodzi o wyjaśnienie z jakich powodów wnioskowana informacja publiczna została uznana za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jednakże uchybienie to zostało konwalidowane w zaskarżonej decyzji, w której w sposób adekwatny wyjaśniono przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, że ostateczna przyczyna odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej jest niezgodna z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wskazać należy, że wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes NFZ zauważył, że udostępnienie opisu struktury użytych baz danych serwisu [...] może naruszyć bezpieczeństwo systemów informatycznych NFZ, w tym bezpieczeństwo przetwarzanych danych, do których ochrony NFZ jest zobowiązany, jednak miało to charakter dodatkowego wyjaśnienia, niezależnego od zasadniczych – wskazanych powyżej – powodów, dla których wniosek skarżącego został załatwiony odmownie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.