II SA/Wa 924/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia składników uposażenia oraz zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w dniu [...] kwietnia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania M. D. (zwanego dalej funkcjonariuszem lub skarżącym), wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia na dzień [...] lutego 2017 r. składników uposażenia oraz zwolnienia z dniem [...] marca 2017 r. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w związku z przewidywanym zwolnieniem ze służby. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Ten sam organ decyzją z dnia [...] września 2014 r. przedłużył okres zawieszenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w S. [...] warunkowo umorzył postępowanie karne. Powołując treść § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie zawieszania w czynnościach służbowych funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1028), który stanowi, że zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania karnego, organ odwoławczy wskazał, że w okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach zmianom uległo wiele przepisów kształtujących uposażenie funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zmianie również uległą struktura organizacyjna [...] Oddziału Straży Granicznej, zatem nastąpiła konieczność ustalenia nowych składników uposażenia funkcjonariusza. Wobec powyższego rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r. organ pierwszej instancji ustalił funkcjonariuszowi na dzień [...] lutego 2017 r. składniki uposażenia odpowiadające stanowisku przez niego zajmowanym przed dniem zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto ww. rozkazem organ pierwszej instancji zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniósł z dniem [...] marca 2017 r. do własnej dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem ze służby. W ocenie organu odwoławczego wszystkie składniki uposażenia funkcjonariusza zostały ustalone prawidłowo. Funkcjonariusz w dniu zawieszenia w czynnościach służbowych zajmował stanowisko służbowe [...] Grupy Służby Granicznej Placówki SG w L., etat [...]w 08 (ósmej) grupie uposażenia zasadniczego w I kat. z mnożnikiem 1,76 kwoty bazowej, dodatek za wysługę lat w wysokości 15%, dodatek za stopnień z mnożnikiem 0,847 kwoty bazowej, dodatek funkcyjny w IX kat. z mnożnikiem 0,54 kwoty bazowej. Ustalenie nowych składników nastąpiło na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148 z późn. zm.), które było wielokrotnie zmieniane. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisów, które obowiązywały w dacie jej wydania. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 września 2008 r. w sprawie sposobu i trybu zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku za wysługę lat funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 178, poz. 1101), do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek z tytułu choroby, a także okresów zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, zwanej dalej "ustawą". Natomiast art. 128 ust. 2 i 4 powołanej ustawy stanowi, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich. W ocenie organu odwoławczego wbrew temu co twierdzi funkcjonariusz, w jego sprawie nie zaistniały przesłanki określone w powyżej przytoczonych przepisach, bowiem nie został on uniewinniony, a warunkowe umorzenie jest stwierdzeniem winy i nie jest tożsame z umorzeniem, o którym mowa w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kpk. Zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusza zwolnionego lub odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść do dyspozycji właściwego przełożonego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu uprawnienia wynikającego z przytoczonego powyżej przepisu. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2017 r. wnosząc o jej uchylenie i wyznaczenie go na stanowisko do dalszego wykonywania czynności służbowych po ustaniu zawieszenia w tych czynnościach i ustaleniu na nowo składników wynagrodzenia i wysługi. Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2088, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydane zgodnie z prawem. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżący pozostawał w zawieszeniu w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2014 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Zawieszenie w czynnościach służbowych ustało z mocy prawa w dniu [...] lutego 2017 r., w związku z prawomocnym warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Minister Spraw Wewnętrzny i Administracji na podstawie art. 105 i art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej w dniu 8 lutego 2008 r. wydał rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148). Rozporządzenie to było wielokrotnie zmieniane. Wyjaśnić zatem należy, że Sąd podziela stanowisko organu, że w związku ze zmianą przepisów zachodziła konieczność ustalenia skarżącemu na nowo grupy uposażenia zasadniczego, kategorii uposażenia zasadniczego w grupie tego uposażenia oraz odpowiadające im wysokości uposażenia zasadniczego, ustalone z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, zaszeregowaniem stanowiska służbowego do grup uposażenia zasadniczego i stopnia etatowego oraz warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość. Wszystkie te elementu zostały zawarte w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji utrzymanym w mocy zaskarżoną decyzją. Dodać należy, że uzasadnienie decyzji spełnia warunki określonego w art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu podać należy, że zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie organizacji i etatów jednostek organizacyjnych Straży Granicznej z dniem 1 marca 2015 r. zmianie uległa struktura organizacyjna [...] Oddziału Straży Granicznej, w wyniku której zniesiona została jednostka organizacyjna Straży Granicznej, w której skarżący pełnił służbę przed zawieszeniem w czynnościach służbowych, a zajmowane przez niego stanowisko służbowe uległo likwidacji. Skoro skarżący powrócił do służby, to na organie ciążył również obowiązek określenia jego statusu jako funkcjonariusza. Zgodnie z art. 39a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1643, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą, funkcjonariusza zwolnionego lub odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść do dyspozycji właściwego przełożonego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok. W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz nie wykonuje obowiązków służbowych, zachowując prawo do uposażenia i innych świadczeń przysługujących na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Jednakże podkreślić należy, że możliwość, jaką stwarza przytoczony przepis, nie oznacza, że organ Straży Granicznej uprawniony jest w sposób dowolny decydować w sprawach osobowych. Dla zastosowania powyższego trybu konieczne jest wskazanie przez organ administracji istniejących, obiektywnych powodów decyzji personalnej. Organ wskazał, że przewiduje możliwość zwolnienia skarżącego ze służby w związku z zaistnieniem fakultatywnej przesłanki z art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze Sąd ocenia je jako nietrafne. Jak zasadnie podał organ, podejmowanie rozstrzygnięć w sprawie skarżącego możliwe było dopiero w dniu [...] lutego 2017 r., kiedy ustała przesłanka zawieszenia w czynnościach służbowych. Nie ma racji skarżący, że skoro doszło do likwidacji jego stanowiska służbowego, to organ miał obowiązek ustalenia mu równorzędnego stanowiska. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że w tym czasie był zawieszony w czynnościach służbowych i trudno wymagać, aby organ wyznaczył go na inne stanowisko, na którym służby by nie pełnił. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z wyrokiem Sądu Okręgowego w S. [...] również nie miały znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 128 ust. 2 ustawy, okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Stosownie natomiast do art. 128 ust. 4 ustawy, w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3 (czyli: funkcjonariusz nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby bądź postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby) okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich. Tymczasem wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w S. [...] umorzył postępowanie karne wobec skarżącego jedynie warunkowo, wyznaczając jednocześnie okres próby na rok. Podkreślić zatem należy, że umorzenie warunkowe postępowania nie jest tożsame z umorzeniem postępowania z przyczyn określonych w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, wbrew stanowisku skarżącego zatem organy Straży Granicznej orzekające w sprawie nie miały podstawo do zaliczenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do okresu służby, ponieważ postępowanie karne nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym , ani też umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego. Natomiast orzekając, że skarżący popełnił czyn wypełniający znamiona występku z art. 273 Kodeksu karnego, jako podstawę prawną warunkowego umorzenia postępowania z wyznaczeniem rocznego okresu próby Sąd Okręgowy w S. wskazał przepisy art. 66 § 1 i art. 67 § 1 Kodeksu karnego. Należy również wyjaśnić skarżącemu, że Sąd nie jest władny wyznaczyć skarżącego na stanowisko służbowe, jak też dokonać związanego z tym ustalenia na nowo składników uposażenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), skargę oddalił.