II SA/Wa 926/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Żołnierz służby kontraktowej M. P., pełniący ją w miejscowości S., złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniosek o przydział kwatery, wskazując że posiada członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni podstawowej, tj. syna F.. W reakcji na powyższy wniosek, organ zaproponował żołnierzowi kwaterę w S.. W odpowiedzi na powyższe żołnierz powiadomił organ, że wraz z narzeczoną i synem mieszkają w Z., gdzie dziecko uczęszcza do szkoły, a jego matka ma zatrudnienie. Uwzględniając zmianę stanu faktycznego organ zaproponował żołnierzowi kwaterę w Z.. W odpowiedzi na powyższe strona powiadomiła organ, że jej sytuacja życiowa uległa zmianie i że nie prowadzi już wspólnego gospodarstwa z narzeczoną. Wskazała również, iż syn nie będzie z nim mieszkał, w związku z czym zawnioskował o przydział lokalu odpowiadającego jednej normie. Działając w zmienionym stanie faktycznym organ zaproponował żołnierzowi lokal położony w S., posiadający podstawowej powierzchni użytkowej 15,26 m2. W odpowiedzi na powyższą propozycję strona oświadczyła, że nie wyraża zgody na przyjęcie tego lokalu. Wobec powyższego organ poinformował stronę o treści art. 21 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a orzeczeniem z [...] lutego 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. umorzył postępowanie w sprawie przydziału kwatery. Rozpatrując sprawę wskutek wniesionego odwołania, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 21 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, i podniósł, że odmowa przyjęcia zaproponowanego ostatecznie lokalu spowodowała utratę przez stronę prawa do zakwaterowania, tj. zarówno prawa do kwatery, jak też prawa do wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. P.. Podkreślił w jej uzasadnieniu, że lokal jaki mu ostatecznie organ zaproponował, ma metraż mniejszy od minimalnej powierzchni, jaka mu przysługuje zgodnie z normą mieszkaniową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy odmowa przyjęcia przez stronę ostatnio zaproponowanego jej lokalu, mogła spowodować skutek w postaci utraty przez żołnierza prawa do zakwaterowania. Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367), żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się na jego wniosek w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, zaś w myśl ust. 5 omawianego przepisu, w przypadku odmowy przyjęcia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, żołnierz służby kontraktowej z dniem złożenia oświadczenia, traci prawo do zakwaterowania. W myśl natomiast przepisu art. 26 ust. 1 przedmiotowego aktu prawnego, norma powierzchni użytkowej podstawowej w przypadku gospodarstwa jednoosobowego wynosi nie mniej niż 16 m2. W ocenie tutejszego Sądu, regulacje zawarte w wyżej powołanych normach prawnych należy czytać łącznie. To zaś prowadzi do konkluzji, iż prawo żołnierza do zakwaterowania zostanie zachowane tylko wtedy, gdy przedmiotem przydziału będzie lokal spełniający minimalne wymogi, jeśli chodzi o wielkość powierzchni podstawowej użytkowej przysługującej żołnierzowi odpowiednio do jego sytuacji rodzinnej. Skoro bowiem ustawodawca w przepisie art. 26 ust. 1 omawianej ustawy, określił podstawowe parametry kwatery, to konsekwentnie należy przyjąć, że tylko lokale spełniające te minimalne wymogi, posiadają przymiot kwatery lub innego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 21 ust. 2 badanej ustawy. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną było to, że lokal zaproponowany ostatnio skarżącemu posiadał powierzchnię użytkową podstawową w wysokości 15,26 m2. Okolicznością niewymagającą dowodu było również to, że powierzchnia ww. lokalu była niższa od minimalnej normy mieszkaniowej przysługującej żołnierzowi prowadzącemu jednoosobowe gospodarstwo domowe. Takie zaś gospodarstwo prowadził skarżący, w świetle jego ostatniego (a więc wiążącego dla organu) oświadczenia. Pamiętać przy tym należy o tym, że organ rozpoznaje sprawę w oparciu o aktualny stan faktyczny, a więc w oparciu o dane wynikające z najświeższego oświadczenia uprawnionego. Lokal proponowany żołnierzowi powinien więc odpowiadać normom stosownym do stanu rodzinnego, ujawnionego ostatnio przez stronę. W świetle powyższego, uznać należało, iż organ nie zaproponował stronie kwatery, lub innego lokalu mieszkalnego w rozumieniu omawianej ustawy. Jak już to bowiem wcześniej wyjaśniono, przymiot kwatery czy innego lokalu mieszkalnego, oznaczonych w art. 21 ustawy, przysługuje jedynie lokalowi spełniającemu minimalne parametry ustalone w art. 26 ustawy. To zaś prowadzi do wniosku, że odmowa przyjęcia przez stronę zaproponowanego ostatnio lokalu, nie mogła wywołać skutku w postaci utraty przez żołnierza prawa do zakwaterowania. Prawo to może bowiem być zrealizowane przez przydział kwatery odpowiadającej normom określonym w art. 26 ustawy, a nie jakiegokolwiek lokalu. Stąd, jako zasadna jawi się konkluzja, iż żołnierz nie utracił prawa do zakwaterowania. Stąd więc brak było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle przedmiotowego wyroku, organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając wykładnię przepisów art. 21 i 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dokonaną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, rozpoznać wniosek strony, odnosząc się do aktualnego stanu faktycznego sprawy.