II SA/Wa 928/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w sprawie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego oraz zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu [...], wydaną na podstawie § 24 ust. 1, § 12 w związku z § 4 pkt 1 oraz § 22 ust. 5 w związku z § 22 ust. 2 pkt 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), dalej jako: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009", rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu S. D. na liście osób oczekujących na najem lokalu. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały Zarząd Dzielnicy wyjaśnił, że S. D. wystąpił w dniu [...] listopada 2016r. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z zasobu [...]. Organ podał, że sprawa zainteresowanego została rozpatrzona w oparciu o przepisy uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Organ podał też, że na podstawie zebranych dokumentów ustalono, iż od [...] czerwca 2006 r. do [...] czerwca 2015 r. S. D. posiadał zameldowanie na pobyt stały pod adresem przy ul. [...] w lokalu nr [...] w [...]. Zgodnie z umową najmu z dnia [...] kwietnia 2006 r. tytuł prawny do ww. lokalu posiada M. Z. S. D., jako konkubent M. Z. był osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania z najemcą lokalu. Następnie organ podał, że od [...] lipca 2014 r. do [...] października 2014 r. wnioskodawca odbywał karę pozbawienia wolności. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego, wnioskodawca wskazał, że M. Z. nie wyraziła zgody na wspólne zamieszkiwanie w lokalu. Na wniosek A. R. – najemcy lokalu nr [...] przy ulicy [...] Zarząd Dzielnicy [...] października 2015 r. wyraził zgodę na oddanie S. D. do bezpłatnego używania części lokalu nr [...] przy ulicy [...] na okres 1 roku, tj. do dnia [...] października 2016r. S. D. podał, że nadal zamieszkuje w ww. lokalu. Po upływie ww. zgody najemca lokalu – A. R. – nie występował o ponowną zgodę na dalsze zamieszkiwanie S. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Następnie organ podał, że w przedmiotowym lokalu na jedną osobę przypada 9,4 m2 powierzchni mieszkalnej. Organ wskazał też, wnioskodawca posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - umiarkowanym, które obowiązuje do dnia [...] czerwca 2021r. Rodzaj zaś schorzenia nie powoduje uzasadnionej potrzeby zastosowania § 5 ust. 2 pkt 3 ww. Uchwały tj. odstąpienia od spełnienia przez wnioskodawcę kryterium metrażowego, wymaganego § 12 w związku z § 4 pkt 1 uchwały. Następnie organ podał, że pracownicy Wydziału Zasobów Lokalowych w 2016 r. dwukrotnie przeprowadzili wizję w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...], podczas których nigdy nie zastano wnioskodawcy. W lokalu zastano zaś J. Z. (zamieszkałą pod adresem – ul. [...]) – babkę córki S. D. – O. D. J. Z. oświadczyła, że jest przyjaciółką najemcy lokalu nr [...], przy ulicy [...] – A. R., któremu pomaga w obowiązkach domowych. Reasumując organ stwierdził, że wniosek S. D. został przeanalizowany i zweryfikowany przez Wydział Zasobów Lokalowych oraz Komisję Mieszkaniową Zarządu Dzielnicy, biorąc pod uwagę przekroczenie kryterium metrażowego w miejscu zamieszkania, jak i zamieszkiwanie bez zgody właściciela. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku podjął uchwałę o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu ww. na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego. M. D., nie zgadzając się z treścią ww. uchwały Nr [...] z dnia [...] marca 2017r. odwołał się od odmowy przyznania mu lokalu socjalnego. Odpowiedź podtrzymującą negatywne stanowisko Zarządu Dzielnicy [...], przesłano wnioskodawcy pismem z dnia [...] maja 2017r. Pismem z dnia 29 maja 2016 r., M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości ewentualnie o stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa. Skarżący wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący zaznaczył również, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. wystosował wezwanie do usunięcia prawa do organu, jednakże w dniu [...] maja 2017 roku organ nie przychylił się do w/w. wezwania i nie zmienił swojej uchwały z dnia [...] marca 2017 r. Zaskarżonej uchwale skarżacy zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym: § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały numer LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. urz. z 2009r. nr 132 poz. 3937 ze zm.), poprzez niezastosowanie przedmiotowego przepisu, mimo iż jest osobą niepełnosprawną umiarkowanie, ponadto zdiagnozowano u skarżacego reumatoidalne zapalenie stawów, choroby zwyrodnieniowe wielostawowe, nadciśnienie tętnicze, dnę moczanową, zaburzenie adaptacyjne i z tych względów zgodnie ze wskazaniami lekarzy konieczne jest posiadanie przez skarżacego dobrych warunków lokalowych, co uzasadniania wpisanie go na listę osób oczekujących na najem lokalu, pomimo niespełnienia przeze niego przesłanki z § 4 ust. 1 uchwały: zarzucił też naruszenie § 22 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pow. uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez brak dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku zgody A. R. na dalsze zamieszkiwanie przeze niego w lokalu przy ulicy [...] w [...], co powoduje iz metraż lokalowy określony dla przedmiotowego lokalu nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowym przypadku. W motywach skargi M. D. przypomniał stan sprawy a następnie zarzucił, że organ jedynie lakonicznie wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., iż rodzaj schorzenia nie powoduje uzasadnionej potrzeby zastosowania § 5 ust. 2 pkt J uchwały. Skarżacy podkreślił, że jest osobą bardzo schorowaną, posiada stopień niepełnosprawności - umiarkowany, który został potwierdzony orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] maja 2016 r. W piśmie tym wskazano, iż powodem wydania takiej decyzji, jest stwierdzenie u niego chorób psychicznych. Skarżacy podał też, że nie radzi sobie z trudami egzystencji i przytłacza go brak mieszkania. Między innymi z tych względów próbował kilkukrotnie popełnić samobójstwo. Obecnie znajduje się po opieką specjalistów Poradni Zdrowia Psychicznego, gdzie systematycznie stawia się na wizyty lekarskie. W ostatnim czasie lekarze stwierdzili u niego pogorszenie funkcjonowania, które jest związane z przeżywanym niepokojem i stanem obniżonego nastroju związanego z odmową udzielenia odmowy udzielenia mieszkania komunalnego. Lekarze wskazali, iz pomimo zastosowania leczenia farmakologicznego jeo stan się nie poprawia, co zostało potwierdzone w zaświadczeniu dla pacjenta z dnia [...] maja 201 7 r. Ponadto skarżacy podał, że cierpi na liczne schorzenia przewlekłe i postępujące, które nie rokują poprawy, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnienia wielostawowego,nadciśnienie tętnicze i dna moczanowa Skarżacy podał, że z tych względów, według wskazań lekarzy, potrzebuje on dobrych warunków lokalowych. Skarżacy uznał działanie organu za wysoce niewłaściwe, bowiem wobec niego zachodzi przesłanka uzasadniająca odstąpienie od spełnienia kryterium metrażowego, która została określona w § 4 ust. 1 ustawy. Jest bowiem osobą schorowaną, która potrzebuje dobrych warunków mieszkalnych, nie stać go na najem lokalu, nie posiada tez żadnego prawa własności nieruchomości. Skarżacy podał też, że jego kolega pozwolił mu zamieszkać u siebie tymczasowo, póki nie zostanie mi przyznany lokal socjalny, niestety z powodu kilkukrotnej odmowy organu, czas w którym mógł mieszkać się powoli kończy i będzie musiał trafić na ulicę. A. R. ma problemy rodzinne i nie może nadal go gościć. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uchwale z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Zgodnie natomiast z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl) określił, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 466 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym o bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W przedmiotowej sprawie, w następstwie podjęcia przez Zarząd Dzielnicy [...] uchwały z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wystosował wezwanie do usunięcia prawa do organu. W odpowiedzi na ww. wezwanie organ pismem z dnia [...] maja 2017 r. nie przychylił się do ww. wezwania i nie zmienił swojej uchwały z dnia [...] marca 2017 r. Ponadto skarżący wniósł skargę z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Spełnione zostały zatem formalne wymogi wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy z dnia [...] marca 2017 r. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. M. D. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy o najem lokalu socjalnego. Organ w dniu [...] marca 2017 r. wydał uchwałę nr [...], wydaną na podstawie § 24 ust. 1, § 12 w związku z § 4 pkt 1 oraz § 22 ust. 5 w związku z § 22 ust. 2 pkt 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), dalej jako: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009", w której nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego i rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu. Wskazać należy, że zgodnie z § 12 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009, umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, może być zawarta z osobą, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu i spełnia warunki określone w § 4 pkt 1, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2 oraz znajduje się w niedostatku. Zgodnie z § 4 pkt 1 ww. uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) określenie "osoba bezdomna" oznacza osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Podkreślić należy, że organ uzasadniając swoją uchwałę wskazał, że S. D., jako konkubent M. Z. był osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania z najemcą lokalu, jednakże po opuszczeniu Aresztu Śledczego, M. Z. nie wyraziła zgody na wspólne zamieszkiwanie w lokalu. Na wniosek A. R. – najemcy lokalu nr [...] przy ulicy [...] Zarząd Dzielnicy [...] października 2015 r. wyraził zgodę na oddanie S. D. do bezpłatnego używania części lokalu nr [...] przy ulicy [...] na okres 1 roku, tj. do dnia [...] października 2016r. następnie organ stwierdził, że skarżacy nadal zamieszkuje w tym lokalu bez zgody najemcy lokalu. Jako zaś przyczynę odmowy umieszczenia skarżacego na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego organ podał, że w lokalu lokalu, w którym skarżacy zamieszkuje wprawdzie bez zgody najemcy, na jedną osobę przypada 9,4 m2 powierzchni mieszkalnej, a to powoduje, że przekroczona zostało kryterium metrażowe w miejscu zamieszkania. Tak więc organ wprawdzie pośerdnio przyznał, że skarżący nie posiada zameldowania na pobyt stały, co oznacza, że jest osobą bezdomną, jednakże jednocześnie uznał, że to zamieszkiwanie w lokalu nr [...] przy [...] w [...], powoduje że przekroczona jest norma metrażowa, o której mowa w § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009. Z powyższą konstatacją organu nie sposób się zgodzić. Należy bowiem mieć na względzie, że skarżący jest osobą bezdomną, bez stałego miejsca zamieszkania oraz bez zameldowania. Nie ma stałego meldunku, a lokal, w którym obecnie przebywa należy do jego znajomego, który obecnie sam ma problemy rodzinne i skarżący nie może dłużej u niego mieszkać, o czym świadczy chociażby fakt, że po upływie ww. zgody najemca lokalu – A. R. – najemca lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] nie występował już o ponowną zgodę na dalsze zamieszkiwanie S. D. w tym lokalu. Podkreślić należy, że to, że skarżący stara się uniknąć bezdomności, czy też pomieszkuje u znajomego", nie oznacza, że ma faktycznie "miejsce zamieszkania", z którego - jak wskazał organ - "ubiega się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]". Skarżący w toku postępowania podkreślał, że wskazywane przez niego miejsce pobytu może ulec zmianie, ponieważ jego sytuacja mieszkaniowa nie jest w żadnym stopniu ustabilizowana. Zgodnie z § 22 ust. 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, przy rozpatrywaniu wniosków o najem lokali z mieszkaniowego zasobu należy poddać wnikliwej analizie: (pkt 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu (...); (pkt 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; (pkt 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 12: (a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, (b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych (...) i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Odmowa złożenia dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, jak również informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5). Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały nakaz poddania wnikliwej analizie wskazanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której zobowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego por red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobligowany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty jej obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Jest to również istotne z tego powodu, że informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w § 22 ust. 2 uchwały, mogą, ale nie muszą, stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Z uwagi na uznaniowy charakter uchwały w przedmiocie kwalifikacji wniosku i możliwość jej sądowej kontroli, uzasadnienie uchwały powinno pozwalać sądowi na poznanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia oraz ocenę, czy organ uwzględnił i rozważył wszystkie okoliczności faktyczne danej sprawy. Procedując w sprawie organ był zobligowany do przeprowadzenia wnikliwej analizy sytuacji mieszkaniowej i bytowej skarżącego przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. W ocenie Sądu, organ tego obowiązku nie dopełnił, pomimo, że zobowiązany był do wnikliwej analizy i indywidualnej oceny sytuacji skarżącego. Wskazać przy tym należy, że powołując się na przesłankę zamieszkiwania przez skarżącego w ww. lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] bez zgody właściciela, a jednocześnie twierdząc, że skarżący ma w tym właśnie lokalu zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe (spełnia kryterium metrażowe określone w § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009), organ popadł w wewnętrzną sprzeczność. Organ powinien rozważyć, czy skarżący w istocie nie spełnia kryterium bezdomności w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej w sytuacji, gdy nie posiada miejsca stałego zameldowania i jedynie tymczasowo przebywa w wymienionym lokalu, i w tym kontekście dokonać oceny wniosku o najem lokalu socjalnego na podstawie § 12 ww. uchwały. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem § 12, § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 ww. uchwały. Ponadto stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 i ust. 5 ww. uchwały. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną powyżej ocenę prawną. Mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009, podda wnikliwej analizie sytuację mieszkaniową i materialną skarżącej przy uwzględnieniu całokształtu indywidualnych okoliczności sprawy i ustali, czy spełnia ona przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu [...]. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ należycie wyjaśni swoje stanowisko odnosząc się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania. Stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku minął rok, zachodzi zatem przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w ww. przepisie. Powyższe ustalenia nakazują stwierdzić, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.