II SA/Wa 929/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Miejski Policji w K. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniosek personalny o wdrożenie procedury zmierzającej do zwolnienia ze służby w Policji sierż. szt. M.W.- referenta Zespołu dw. z Przestępczością przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w K. - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 13 listopada 2015 r. do Wydziału Skarg i Wniosków KMP w K. wpłynęły materiały związane z faktem złożenia przez S. W. ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez jej męża sierż. szt. M. W . Z treści sporządzonego protokołu wynika, że w okresie od nieustalonego dnia miesiąca grudnia 2012 r. do dnia 8 listopada 2015 r. w K. na ul. [...] jej mąż sierż. szt. M. W. znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie poprzez wyzywanie jej słowami powszechnie uważanymi za wulgarne. Ponadto wymieniona zeznała, że sprawca stosuje wobec niej przemoc fizyczną polegającą na ciągnięciu i wyrywaniu włosów, uderzaniu jej w twarz oraz podpalania końcówek włosów. S. W. zeznała także, że jej mąż kieruje pod jej adresem groźby pozbawienia życia. Z uwagi na naganne zachowanie się męża S. W. wraz z nieletnią córką W. W. wyprowadziła się z miejsca zamieszkania i przebywa aktualnie w Ośrodku dla osób dotkniętych przemocą w K. przy ul. N.. Sporządzoną w sprawie dokumentację procesową przesłano do Prokuratury Rejonowej w K., która prowadziła już wcześniej postępowanie w sprawie znęcania się i gróźb wobec S. W., jednakże zostało ono ukończone w dniu [...] września 2015 r. wydaniem przez Prokuraturę Rejonową w K. postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, gdyż S. W. miała zostać namówiona przez M. W. do wycofania się z obciążających go zeznań. Zdaniem bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza - Komendanta Miejskiego Policji w K. sierż. szt. M. W. w związku z okolicznościami opisanymi przez zawiadamiającą o przestępstwie oraz zeznaniami złożonymi przez świadków w tej sprawie, nie spełnia już wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Niekwestionowanym jest także fakt, że charakter czynów jakich miał się dopuścić sierż. szt. M. W. wobec żony narusza dobro służby. Dalsze pozostawanie w służbie wymienionego, który nie legitymuje się nieskazitelnością charakteru, narusza jej ważny interes. Wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, chociażby w ocenie pokrzywdzonej oraz ujawnionych świadków w tej sprawie, którzy mają wiedzę o tym, że sprawcą przemocy wobec żony jest policjant. W tym zakresie stwierdzenie to uprawnia do konstatacji, iż przekłada się to na utratę zaufania społecznego do organów Państwa. W dniu [...] listopada 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej K.wydał postanowienie o przedstawieniu sierż. szt. M.W. zarzutu, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia maja 2014 r. do dnia 8 listopada 2015 r. w K. znęcał się nad osobą najbliższą - żoną S. W. fizycznie poprzez używanie wobec S. W. przemocy polegającej na ciągnięciu za włosy, wyrywaniu włosów, przypaleniu włosów za pomocą zapalniczki, popychaniu, uderzaniu ręką w twarz i po nerkach, kopaniu po ciele i po nerkach, przyduszaniu oraz psychicznie poprzez wszczynanie awantur, znieważanie słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, kierowanie wobec pokrzywdzonej gróźb uszkodzenia ciała, grożenie pokrzywdzonej pozbawieniem życia, w tym poprzez przyłożenie pokrzywdzonej noża kuchennego do gardła, grożenie pokrzywdzonej umieszczeniem w zakładzie psychiatrycznym i odebraniem dziecka, zabranianie kontaktu z rodziną S. W., zmuszanie pokrzywdzonej do opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. o czyn z art. 207 § 1 Kk. Treść powyższego postanowienia została sierż. szt. M. W. ogłoszona w dniu [...] listopada 2015 r. Z kolei postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. prokurator zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci oddania pod dozór Policji połączony z zakazem zbliżania się na odległość 20 metrów do pokrzywdzonej S. W. i zakazem osobistego i telefonicznego kontaktowania się z pokrzywdzoną. Wobec powyższego Komendant Miejski Policji w K. w dniu [...] listopada 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu sierż. szt. M. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...]lutego 2016 r. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w K., uwzględniając wniosek Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2015 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia sierż. szt. M. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Pismo w tej sprawie z dnia [...] listopada 2015 r. wraz z pouczeniem o przysługujących stronie uprawnieniach zostało sierż. szt. M. W. doręczone w dniu [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia sierż. szt. M. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęło pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym wskazano, iż "Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] (...) postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia ww. ze służby w Policji". Pismo z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie zgromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym umożliwiającego wydanie decyzji końcowej wraz z kserokopią opinii organizacji związkowej zostało sierż. szt. M. W. doręczone w dniu [...] grudnia 2015 r. W dniach [...] grudnia 2015 r. osoba upoważniona przez pełnomocnika sierż. szt. M. W. zapoznała się z materiałami prowadzonego postępowania i wykonała fotografie wybranych kart z akt sprawy. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik funkcjonariusza wskazał m.in., że sierż. szt. M. W. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów w postępowaniu karnym, a w sprawie niniejszej nie potwierdza prawdziwości zdarzeń objętych zarzutami postawionymi mu w postępowaniu karnym. Pomiędzy małżonkami toczy się obecnie sprawa rozwodowa, a wcześniej toczyły się inne postępowania przed sądami rodzinnymi dotyczące powierzenia pieczy nad dziećmi. Doświadczenie życiowe wskazuje, że rozpad pożycia małżeńskiego i towarzyszące temu sytuacje konfliktowe często generują zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z art. 207 § 1 Kk. W ocenie strony niniejszego postępowania zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany za pełny i wystarczający do wydania decyzji. Ponadto wniósł o dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z zeznań P.I., M.K., J.K., K.L., Ż.W. i A.W. - na okoliczność braku jakichkolwiek zachowań sierż. szt. M.W. kolidujących z interesem służby, w tym takich, które wypełniałyby znamiona czynu z art. 207 § 1 Kk. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony o uzupełnienie postępowania dowodowego o wskazane w jego wniosku dowody. W uzasadnieniu wskazał, że właściwy organ nie ma obowiązku wykazywania winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzenia dowodów na okoliczność potwierdzenia przez policjanta popełnienia zarzucanego mu występku. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] stycznia 2016 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K., po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. zwolnił sierż. szt. M. W. z dniem [...] stycznia 2016 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi strony, który w terminie ustawowym, tj. w dniu [...] lutego 2016 r. wniósł odwołanie. Uzasadniając powyższe skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. naruszenie prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż kwestia zasadności stawianych policjantowi zarzutów pozostawać winna poza zakresem zainteresowania organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego na podstawie powołanego przepisu, a także naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez zebrania istotnych dla sprawy dowodów, przepisu art. 78 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych na skutek błędnego uznania, iż okoliczności będące przedmiotem dowodu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez pominięcie w ramach uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia wskazania jakie okoliczności faktyczne obejmujące zachowanie skarżącego jest szeroko znane, komentowane i negatywnie oceniane. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i orzeczenie o przywróceniu odwołującego się do służby na równorzędnym stanowisku, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego decyzji na zasadzie art. 108 § 1 Kpa. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania niżej wymienionego policjanta, reprezentowanego przez adwokata, od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie zwolnienia M. W. , na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, z późn. zm.), ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Odnosząc się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do argumentów podniesionych w odwołaniu wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zaznaczył, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, w ocenie organu, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02). Stąd też, jeżeli ustawodawca pozostawił kwestię zwolnienia policjanta ze służby uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Dodał, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta, ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest więc według organu wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem, w ocenie organu, do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie sierż. szt. M. W. w służbie narusza jej ważny interes. Organ wskazał, iż w aktach niniejszego postępowania znajdują się m.in. następujące materiały: protokół ustnego przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej, protokóły przesłuchania świadków, notatki urzędowe dotyczące zdarzenia z dnia [...]listopada 2015 r., raport historii działania, kopia pisma Komendanta Komisariatu Policji [...] w K. z dnia [...]października 2015 r., notatki urzędowe z dnia [...] i z dnia [...] września 2015 r., notatki służbowe dotyczące zdarzenia z dnia [...] listopada 2015 r. Organ podkreślił, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Tymczasem w niniejszej sprawie bezspornym jest, że sierż. szt. M. W. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 Kodeksu karnego. To z kolei powoduje, że odbiór społeczny musi być negatywny i to nie tylko co do lokalnych funkcjonariuszy, lecz co do całej formacji policyjnej. Policjantów obowiązują bowiem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Policja jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Organ nadmienił, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też w świetle powyższego stwierdził, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 października 2008 r., I OSK 1738/07 oraz z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1869/14, z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 141/15, z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 305/15 i z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1205/15 ). Powyższe dało organowi odwoławczemu podstawę do stwierdzenia, że Komendant Wojewódzki Policji w K., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 Kpa) rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Organ I instancji niewątpliwie zważył bowiem, stosownie do art. 7 Kpa, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Komendant Główny Policji stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Policja winna bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem i z tego też powodu osoby egzekwujące prawo, same muszą przede wszystkim je przestrzegać i cieszyć powszechnym, społecznym autorytetem, respektując normy zasad współżycia społecznego i dotrzymując roty ślubowania. Innymi słowy mówiąc, muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami naruszania prawa. Według organu II instancji nie można również zapominać i o tym, że sytuacja odwołującego wpływa demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Zatem policjant, wobec którego toczy się postępowanie karne, automatycznie traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza jej ważny interes. W konsekwencji tego rodzaju postawa sierż. szt. M. W. nie może zostać niezauważona w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 237/13). Według organu pozostawienie wymienionego w służbie w zdecydowany sposób wpłynęłoby na pogorszenie wizerunku Policji, która mogłaby być postrzegana jako formacja tolerująca w swoich szeregach ludzi sprzeniewierzających się wartościom, które w sposób bezwzględny powinny być przez tę formację chronione. Wpłynęłoby to także w sposób co najmniej demotywujący, a niekiedy nawet demoralizujący, na innych policjantów, od których wymaga się, aby sprostali stawianym im wysokim wymaganiom etyczno-moralnym. W przedmiotowej sprawie organ zaznaczył też, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nie wniósł uwag wobec zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby, co wskazuje, iż została spełniona przesłanka ważnego interesu, albowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1629/13 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2227/12 i z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1897/12). Mając na względzie treść argumentów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślił, że okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez sierż. szt. M. W., ale przedstawienie mu przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa. Stąd też nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a zatem postępowania ukierunkowanego na ustalenie czy wymieniony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej istotnym jest fakt przedstawienia przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa. Organ przytoczył też treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1853/13: "Samo istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może - w okresie toczącego się, jeszcze niezakończonego postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Organ odwoławczy uznał również, ze organ I instancji niewątpliwie zważył też, stosownie do art. 7 Kpa, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważał nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostawało bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Organ zaznaczył również, że Komendant Wojewódzki Policji w K., stosownie do art. 107 § 3 Kpa, wskazał motywy, jakimi kierował się wydając zaskarżony rozkaz personalny. Według organu II instancji organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego organ wskazał, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Od powyższego rozstrzygnięcia M. W. wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez przyjęcie, że sam fakt postawienia zarzutów w postępowaniu karnym uzasadnia przyjęcie, iż skarżący naruszył interes służby; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez zebrania istotnych dla sprawy dowodów; 2) art. 78 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych na skutek błędnego uznania, iż okoliczności będące przedmiotem dowodu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o: 1) uchylenie na podstawie art. 145 § 1 ppsa opisanego wyżej rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz organu I instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona zwróciła uwagę na to, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż okolicznością uzasadniającą zwolnienie skarżącego ze służby jest sam fakt postawienia mu przez prokuraturę zarzutu popełnienia przestępstwa, natomiast nie ma znaczenia okoliczności, czy zostało ono rzeczywiście popełnione. W ocenie skarżącego wszczęcie postępowania karnego nie może świadczyć o tym, że popełnił czyn, o który jest podejrzany. Faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu ważnego interesu służby nie można ustalać na podstawie czynności postępowania karnego, które nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem (wyrok Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2003 r., III RN 61/02, Legalis nr 61502). Postępowanie karne uzyskuje szczególne znaczenie prawne wtedy tylko, gdy zakończone jest prawomocnym wyrokiem skazującym. Prowadzenie samego postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi nie przesądza o popełnieniu przestępstwa, o które jest podejrzany. W związku z tym organ administracyjny powinien dokonać samodzielnych ustaleń, które pozwolą na przyjęcie, że skarżący popełnił czyn uniemożliwiający jego dalsze pozostawanie w Policji, czy też utracił przymiot nieposzlakowanej opinii wymaganej od funkcjonariusza Policji. Ponadto zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu zabronionego albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie przytoczonego przepisu nie jest uzależnione od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego i wydanego prawomocnego wyroku sądowego (Wyrok WSA w Poznaniu z 3 września 2014r., sygn. akt IV SA/Po 363/14). Skoro więc w ustawie o Policji istnieje osobna przesłanka, która pozwala na zwolnienie funkcjonariusza ze służby niezależnie od wyniku toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, to taka okoliczność nie może stanowić przesłanki zwolnienia w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skarżący podkreślił także, że przytoczony przez organ odwoławczy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1853/13) odnosi się do całkowicie innego stanu faktycznego, gdzie zwolnienie ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 dotyczyło funkcjonariusza, któremu wraz z dwunastoma innymi osobami postawiono zarzut przyjmowania korzyści majątkowych na podstawie śledztwa prowadzonego przez wyspecjalizowaną komórkę prokuratury wysokiego szczebla, a cała sprawa uzyskała wydźwięk w środkach masowego przekazu. Opisany stan faktyczny oraz ciężar zarzucanego czynu jest całkowicie odmienny od zarzutów stawianych skarżącemu i okoliczności, które temu towarzyszą. Strona przyznała, że funkcjonariusz Policji powinien spełniać ustawowe wymogi do pełnienia służby, w tym powinien posiadać nieposzlakowaną opinię, ale trzeba też pamiętać, że na tle obowiązującej ustawy o Policji, zwiększonym obowiązkom funkcjonariuszy odpowiada wzmożona ochrona ich stosunku służbowego. Stąd też wskazana przesłanka "ważnego interesu służby" winna być skonkretyzowana i ustalona w sposób niebudzący wątpliwości, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji funkcjonariusz "można zwolnić" jeżeli wymaga tego ważny interes służby. Sformułowanie wskazanego przepisu oznacza, że zwolnienie na jego podstawie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Skorzystanie z uznania administracyjnego nie oznacza jednak dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku przez organ z przyznanych kompetencji. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ powinien wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego, organ nie przeprowadził takiego postępowania i ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarżący naruszył ważny interes służby, opierając się jedynie na fakcie postawienia skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę Rejonową K.. Organ stosując art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie może, według strony, poprzestać jedynie na wskazaniu okoliczności wszczęcia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji i zastosowaniu w stosunku do niego środka zapobiegawczego w postaci oddania pod dozór Policji połączony z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej, lecz musi wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że dalsza służba funkcjonariusza naruszać będzie dobro służby, a zawieszenie go w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra służby w sposób dostateczny (wyrok WSA w Warszawie z 21 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1443/04). Według skarżącego w niniejszej sprawie nie można tracić z oczu okoliczności w jakich zostało w stosunku do skarżącego wszczęte postępowanie karne. Zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez skarżącego zostało złożone przez jego żonę – S. W . Pomiędzy małżonkami toczy się przed sądem postępowania rozwodowe, a wcześniej prowadzone były sprawy przed sądami rodzinnymi, odnośnie pieczy nad dzieckiem. Co więcej, jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego, pomiędzy małżonkami od dłuższego czasu dochodziło do konfliktów. Doświadczenie życiowe wskazuje, że rozpad pożycia małżeńskiego i towarzyszące temu sytuacje konfliktowe często generują zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 207 § 1 kk. Istnieje zatem prawdopodobieństwo, że skarżący zostanie oczyszczony z zarzutów. W związku z tym wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby jedynie w oparciu o fakt wszczęcia postępowania karnego należy uznać za nieprawidłowe. Organ przeprowadzając postępowanie dowodowe w tak ograniczonym zakresie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów o postępowaniu, które pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Podniesiono również, iż w trakcie postępowania przed organem I instancji skarżący złożył wniosek o dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z zeznań świadków na okoliczności braku po jego stronie jakichkolwiek zachowań, które wypełniałyby znamiona czynu z art. 207 § 1 Kk. Organ I instancji postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2016 r. nie uwzględnił powyższego wniosku dowodowego, ponieważ, w jego ocenie, nie powstał obowiązek wskazywania winy funkcjonariusz. Z kolei organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy został zebrany oraz rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W ocenie skarżącego, powyższe doprowadziło do naruszenia art. 78 kpa, zgodnie z którym organ jest zobowiązany do przeprowadzenia dowodu na żądanie strony jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności przyczyn wszczęcia postępowania karnego przeciwko skarżącemu, przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków wskazanym w piśmie z [...] stycznia 2016 r. pozwoliłoby na osiągnięcie obiektywnego obrazu całej sytuacji. Jak wskazano wyżej sama okoliczność, że w stosunku do skarżącego wszczęto postępowanie karne nie stanowi podstawy do jego zwolnienie ze względu na ważny interes służby. Powinno to zostać poprzedzone wnikliwym oraz wszechstronnym postępowaniem wyjaśniającym, które powinno także uwzględnić wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę. W ocenie strony, materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji jest niewystarczający. W aktach sprawy znajdują się oprócz zeznań pokrzywdzonej – S. W. zeznania jedynie dwóch osób. Na ocenę zeznań pokrzywdzonej musi wpływać fakt, że pomiędzy nią, a skarżącym toczy się sprawa rozwodowa oraz istniejący pomiędzy nimi konflikt. Natomiast analiza zeznań pozostałych osób prowadzi do stwierdzenia, że nigdy nie byli bezpośrednimi świadkami zachowań Skarżącego, które uzasadniałyby jego odpowiedzialność karną, natomiast bazują one na relacji otrzymanej od pokrzywdzonej. Notatki z [...] oraz [...] wrześni 2015 r. oparte są o oświadczenie złożone przez S. W . Również notatka służbowa z [...] listopada 2015 r. nie zawiera informacji wskazujących na zasadność zarzucanych mu czynów. Co więcej, organ administracyjny pominął notatkę z [...] października 2015 r., gdzie kilka osób oświadczyło, że S. W. i jej mąż M. W. stanowią normalne małżeństwo, nigdy nie słyszeli między nimi kłótni, czy tym bardziej nie widzieli śladów bicia na ciele S. W . Z tego względu według skarżącego, konieczne było uzyskanie zeznań innych osób, które pozwoliłoby na uzyskanie pełnego obrazu całej sytuacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż rozstrzygnięcie to winno się ostać w obrocie prawnym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tą okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji. W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzegania prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również negatywny wydźwięk z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi ustawowa zasada domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań, jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie, sprawia, że opisana w skardze zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Na marginesie wskazać należy, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że do skarżącego, przed postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa, jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji. Stad więc organ nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia przebiegu dotychczasowej służby. Okoliczności te pozostawały bowiem bez wpływu na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę z urzędu wszelkie możliwe aspekty badanej sprawy tutejszy Sąd doszedł do przekonania, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest również przesłanek dla uznania, iż w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. Nadto wpływałoby na jej dezorganizację, oraz wiązać by się mogło z demoralizującym wpływem na pozostałych funkcjonariuszy pozostających w służbie. Brak jest też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych, i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować. Należało także zwrócić uwagę na to, że możliwość wydania skarżonego rozstrzygnięcia nie była uzależniona od uprzedniego zakończenia postępowania karnego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec funkcjonariusza. Kwestię tę przesądził jednoznacznie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdzając, iż "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". W świetle powyższego jako poprawne jawiło się postępowanie organu polegające m.in. na zaniechaniu dokonywania samodzielnej oceny zasadności zarzutu postawionego funkcjonariuszowi. Pomijając już bowiem fakt, że organ nie był uprawniony do takich czynności, to kwestia oceny powyższej problematyki nie zmieniała tego, że policjantowi postawiony został zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, co samo przez się, pozbawiało funkcjonariusza przymiotu nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawia, że organ postąpił prawidłowo nie uwzględniając wniosków dowodowych skarżącego. Podstawą wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia nie był bowiem fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa, a fakt postawienia mu zarzutu jego popełnienia. Nawiązując do powyższych konkluzji dodać należało, że brak też było podstaw do uwzględnienia postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego. Nie doszło bowiem ani do wykazania, ani nawet do uprawdopodobnienia przesłanek opisanych w art.145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Istnienia takich przesłanek w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również tutejszy Sąd. Co się zaś tyczy nawiązywania w skardze do przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, to argumentacja związana z tą normą prawną pozostawała w oderwaniu od istoty i materii niniejszej sprawy. Skarżone rozstrzygnięcia organów nie były bowiem oparte na powyższym przepisie. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w badanej skardze, oraz uznając, iż skarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).