II SA/Wa 933/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę II SA/Wa 933/04 UZASADNIENIE Decyzją nr [...]z dnia [...] marca 2004 r. Starosta R. orzekł o odmowie przyznania J.Z. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W wyniku odwołania J. Z., Wojewoda [...] rozpatrując niniejszą sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał wspomnianą wyżej decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Z. wnosił o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wyliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r., nr 54, poz. 310) poprzez niezastosowanie tych przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy oraz zarzucając naruszenie art. 37 k ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514) przez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżącego organ wadliwie wyliczył jego okres pracy, pomijając okres pracy, świadczonej po ukończeniu przez niego 16 lat, w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa od dnia [...]stycznia 1964 r. do dnia [...] lipca 1967 r., który to okres pracy został potwierdzony stosownym zaświadczeniem Urzędu Gminy w J.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska przyznał, że nie zaliczenie powyższego okresu stanowiło jedyną przesłankę skutkującą o odmowie przyznania świadczenia przez oba organy. Jednakże odmowa ta jest uzasadniona. W ocenie organu pracownik Urzędu Gminy J. nie powinien wydać zaświadczenia znak: [...], na które powołuje się skarżący pomimo potwierdzenia w zeznaniach świadków, iż J. Z. pracował w tym gospodarstwie od dnia[...] stycznia 1964 r. do dnia [...] lipca 1967 r. Zeznania świadków, a zatem i treść opartego na nich zaświadczenia pozostają w rozbieżności z treścią poświadczenia zameldowania z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] wydanym przez Zastępcę Kierownika USC w J., które stwierdza zamieszkanie przez skarżącego w okresie od [...] kwietnia 1955 r. od dnia [...] czerwca 1968 r. w J., przy ul. [...] wraz z rodzicami F. i M. Z.. Rozbieżny z treścią zaświadczenia i zeznaniami świadków o pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa pozostaje także protokół z dnia [...] lutego 1975 roku oraz Akt Własności Ziemi z dnia [...] lutego 1975 r., które potwierdzają pracę J. Z. w tym gospodarstwie, ale dopiero od 1967 roku. Nadto zaświadczenie znak: [...], na które powołuje się skarżący zostało wydane dopiero [...] maja 2004 r, na podstawie zeznań świadków z dnia [...] lutego 2004 r. Zdaniem Wojewody [...], w oparciu o tak zgromadzone dowody, praca J. Z.w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa przed 1967 rokiem nie jest wiarygodna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona – to jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest zasadna, zaś oba organy administracji prawidłowo rozpatrzyły sprawę. Zgodnie z treścią art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 ze zm.) świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat dla kobiet i 63 lat dla mężczyzn i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1 poz. 1 ze zm.), 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury, spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. J. Z. urodził się [...] stycznia 1948 roku. W dniu[...]lutego 2004 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w R.. Od dnia[...]lutego 2004 r. przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych, zaś w dniu 16 lutego skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Zatem na dzień rejestracji ukończył 56 lat i legitymował się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym łącznie 34 lata i 3 dni. Ostatni stosunek pracy został z nim rozwiązany z dniem [...] stycznia 2004 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ale nie z powodu niewypłacalności pracodawcy. Z powyższego wynika, że J. Z. ze względu na wiek oraz okres zatrudnienia nie spełniał przesłanek wymienionych w pkt 1, 2 i 3 cytowanego wyżej przepisu, a ponieważ do rozwiązania ostatniego stosunku pracy nie doszło z powodu niewypłacalności pracodawcy, jak też nie nastąpiło zakończenie subsydiowanej formy zatrudnienia (art. 19 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), nie zachodzą tu także przesłanki określone w pkt. 4 i 5. Skarżący kwestionuje wskazany wyżej okres pracy 34 lat i 3 dni, wskazując, że po ukończeniu 16 lat w okresie od wujostwa od dnia [...] stycznia 1964 r. do dnia [...] lipca 1967 r. pracował w rodzinnym gospodarstwie swojej babci i wujostwa (stanowiącym własność rodziców matki) w A. gmina J. na którą to okoliczność do skargi załączył zaświadczenie Urzędu Gminy z dnia [...] maja 2004 r., wydanym na podstawie zeznań świadków z dnia [...] lutego 2004 r. Należy tu zaznaczyć, że zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym skarżący uzyskał dopiero w dniu [...] maja 2004 r., a więc po rozpatrzeniu sprawy przez Wojewodę [...]. Fakt tej pracy był kwestionowany przez organy w obu instancjach, a samo zaświadczenie zostało zakwestionowane przez Wojewodę [...] w odpowiedzi na skargę. Niżej przedstawiono omawiane dokumenty: Z zaświadczenia Starostwa Powiatowego w R. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. wynika, że w latach 1964 – 1968 w rejestrach ewidencji gruntów założonych dla obrębu A., gm. J. figurują dwa gospodarstwa. Pierwsze pod nr [...] o powierzchni 2,03 ha składające się z działek o nr [...],[...],[...],[...] zapisane na M. S. córkę J. i drugie pod nr [...] o powierzchni 5,92 ha składające się z działek o nr [...],[...],[...],[...],[...] zapisane na W.G. syna J. i K.. Z zeznań świadków z dnia [...] lutego 2004 r. wynika, że właśnie w tych gospodarstwach w A. w okresie od dnia [...] stycznia 1964 r. do dnia [...] lipca 1967 r. pracował skarżący, nadto tam też przebywał pomimo zameldowania w J.. Na podstawie tych zeznań Urząd Gminy J. wydał w dniu [...] maja 2004 r. zaświadczenie znak: [...]na które powołuje się skarżący. Z poświadczeń zameldowania wydanych przez Urząd gminy J. w dniu [...] lutego 2004 r. Nr [...] wynika, że J. Z.w okresie od dnia [...] kwietnia 1956 r. zamieszkiwał w J. przy ul. R. w domu nr [...], zaś dopiero od [...] czerwca 1968 r. do chwili wydania zaświadczenia zamieszkiwał w A. gm. J. w domu nr [...]. Z danych dotyczących postępowania administracyjnego toczącego się w 1975 r. w ramach ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250) wynika, że jak zeznali świadkowie w dniu [...] lutego 1975 r. J. Z. użytkował grunty M. S. od 1967 r. i na podstawie tych zeznań w dniu [...] lutego 1975 r. otrzymał Akt Własności Ziemi nr [...] we wsi A.(działki nr [...],[...],[...],[...]). Analizując powyższe dokumenty, należy podkreślić, że organy administracji słusznie nie ograniczyły się jedynie do danych przedstawianych przez skarżącego, ale same także gromadziły w niniejszej sprawie dowody. Zgromadzona w ten sposób dokumentacja jest w miarę wszechstronna i pozwala na przeprowadzenie obiektywnych ustaleń stanów faktycznych. Takie działanie organu ze wszech miar jest zgodne z dyspozycją przepisów rozdziału 4 - "Dowody"- ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), które nakazują dopuszczenie wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75), a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77). W szczególności gdy dokumenty urzędowe budzą wątpliwości możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści takich dokumentów (art.76 par. 1 – 3). Ja już wyżej wspomniano na organie administracyjnym spoczywa także obowiązek oceny zebranego materiału dowodowego i określenie jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności. W uzasadnieniach obu instancji organy uzasadniły dlaczego odmówiły wiary twierdzeniom J. Z. o pracy w gospodarstwie rolnym babci i wujostwa od dnia [...] stycznia 1964 r. do dnia [...] lipca 1967 r., świadczonej po ukończeniu przez niego 16 lat. Z tych samych względów organ zakwestionował w odpowiedzi na skargę złożone przez J. Z. zaświadczenie wydane przez Urząd Gminy J. z dnia [...] maja 2004 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ administracji ma prawo, a nawet obowiązek ustosunkowywać się do oceny dowodów w danej sprawie kierując się w tej materii własnym doświadczeniem i wiedzą. Tak podjęta decyzja jest uznaniowa, jednakże uznanie to znajduje swoje podstawy w motywach obu decyzji opierających się na innych obiektywnych faktach. Są to przede wszystkim niezwiązane z bytem przedmiotowej sprawy zeznania świadków z postępowania administracyjnego toczącego się w 1975 r. w ramach ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, wydany wówczas Akt Własności Ziemi i poświadczenia o zameldowaniu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie żadnych uchybień i dlatego mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.