II SA/Wa 935/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej: - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiającej S. S. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Zainteresowany, motywując wniosek o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, wskazał, iż zagrożone jest zdrowie i życie jego i jego bliskich. Ponadto odpadła jedyna przesłanka, która stanowiła przeszkodę do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku, tzn. z mocy prawa uległ zatarciu wyrok skazujący go za czyn opisany w art. 263 § 2 kk. Organ I instancji uznał, iż powyższe okoliczności nie przekonują o konieczności przyznania broni, ponieważ nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia strony. S. S. w odwołaniu nie zgodził się z taką oceną. Podniósł, iż Komisja Instytutu Pamięci Narodowej w P. prowadzi śledztwa w sprawie zamordowania jego bliskich, a on jest jedynym świadkiem tych zdarzeń. Zaznaczył, iż w latach siedemdziesiątych zrezygnował z posiadania broni bojowej, gdyż nie była mu wtedy potrzebna, ale do 2010 r. posiadał broń gazową, która została jemu w podstępny sposób zabrana w wyniku prowokacji wysokich rangą oficerów Wojska Polskiego. W jego ocenie, posiadanie broni palnej jest w jego przypadku nieodzowne i wręcz może stanowić jedyny argument w przypadku próby uprowadzenia czy innego zagrożenia życia. Na marginesie strona wskazała, iż posiadanie broni poprawiłoby również jej bezpieczeństwo podczas dokonywania obrotu gotówkowego znacznymi kwotami, ale zaznaczyła, że to jest argument drugorzędny. Do odwołania dołączono kserokopie części dokumentów zgromadzonych przez IPN. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji podzielił zasadność decyzji organu I instancji, wskazując jednakże na błąd organu I instancji polegający na niepełnym wskazaniu podstawy prawnej decyzji, bowiem organ ten przywołał art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy prawidłową podstawę decyzji winien stanowić przepis art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 tej ustawy. W ocenie organu błąd ten nie miał istotnego wpływu na treść decyzji, zaś stan faktyczny sprawy wprost odnosił się do przepisu art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy. Komendant Główny Policji podkreślił, iż w rozumieniu powyższych przepisów za ważną przyczynę posiadania broni uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Przedstawione przez S. S. okoliczności nie potwierdzają, aby jego życie i zdrowie znajdowały się obecnie w stałym i realnym zagrożeniu. Podnieść bowiem należy, iż jakkolwiek posiada on status osoby pokrzywdzonej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, to jednak tylko z tego tytułu nie można uznać, iż posiadanie przez niego broni jest konieczne. Konieczności takiej nie dowodzą również wskazane przez niego zdarzenia - niewyjaśniona śmierć siostry i brata w roku 1986 i 1988, otrzymywane do 2009 r. pogróżki czy wydarzenia określone przez niego jako próby porwania, które miały miejsce w 1992 i 2008 roku. Zauważyć bowiem należy, iż od czasu ich zaistnienia minęło kilka lat i w czasie tym nie wydarzyło się nic, co mogłoby potwierdzać zasadność jego obaw o zdrowie lub życie. S. S. nie znalazł się bowiem w sytuacji, w której zagrożone byłoby jego życie czy zdrowie, a także mienie czy pieniądze pozostające pod jego opieką. Ponadto jak wynika z dokumentacji jednostki Policji w P., od 2011 roku zainteresowany nie składał zawiadomień o popełnieniu na jego szkodę przestępstw, a rejon jego zamieszkania nie należy do miejsc szczególnie zagrożonych przestępczością. Organ II instancji wskazał, że o ile strona subiektywnie stale odczuwa zagrożenie, to dla zwiększenia poczucia bezpieczeństwa może nabyć takie środki ochrony, na których posiadanie nie jest wymagane pozwolenie organu Policji, a są równie skuteczne i spełniają rolę prewencyjną (np. ręczne miotacze gazu czy paralizatory elektryczne o określonych parametrach). S. S. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji. Zarzucił obu organom dowolne i wybiórcze ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego, stanowiące naruszenie art. 80 i 75 § 1 Kpa. Uchybienie to, w jego ocenie, skutkowało naruszeniem art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 7 oraz art. 11 i art. 8 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga nie jest zasadna. O ocenie zagrożenia życia lub zdrowia osoby starającej się z tej przyczyny uzyskać pozwolenie na broń bojową do ochrony osobistej, nie decydują jej subiektywne oceny rozmiaru tego zagrożenia, ale obiektywne czynniki weryfikowalne przez organy Policji. Na podstawie takich czynników organ Policji, w drodze uznania administracyjnego, podejmuje decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania pozwolenia na określoną broń bojową do ochrony osobistej. Zaznaczyć tu należy, iż w prawie polskim nie przewiduje się prawa obywatela do posiadania broni. Uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie organ trafnie wskazał na treść przepisów art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Stan faktyczny przedstawiony przez skarżącego także w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie przemawia za uznaniem, iż jego życie i zdrowie znajdują się obecnie w stałym i realnym zagrożeniu. Wskazywane przez niego zdarzenia - niewyjaśniona śmierć siostry i brata w latach 1986 i 1988, otrzymywane do 2009 roku pogróżki, czy wydarzenia określone przez skarżącego jako próby porwania go, które miały miejsce w latach 1992 i 2008, są zdarzeniami odległymi w czasie. Zdarzenia te, co jest w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzasadnione, powodują u skarżącego subiektywne odczucie zagrożenia. Odczucie to może być zniwelowane przez zakup środków ochrony, na których posiadanie nie jest wymagane pozwolenie organu Policji, o czym wspomniano w uzasadnieniu decyzji wydanej przez Komendanta Głównego Policji. Obecnie Komenda Policji właściwa dla miejsca zamieszkania skarżącego nie odnotowała zawiadomień o popełnieniu na szkodę skarżącego przestępstw, także rejon jego zamieszkania nie należy do miejsc szczególnie zagrożonych przestępczością. Zatem brak aktualnie weryfikowalnych zagrożeń wobec osoby skarżącego, które uzasadniałyby przyznanie broni do ochrony osobistej. Także okoliczność posiadania w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu statusu osoby pokrzywdzonej nie uzasadnia przyznania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W tym materiale dowodowym sprawy trudno jest podzielić prawidłowości zarzutu skargi o dowolnym i wybiórczym ustosunkowaniu się organów Policji do zebranego materiału dowodowego i naruszenia art. 80 i 75 § 1 Kpa. Oba organy Policji prawidłowo zbadały sprawę i poczyniły prawidłowe ustalenia, co do jej istoty, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, gdzie wskazano przyczyny odmowy. W tym stanie rzeczy dalsze zarzuty skargi – naruszenie art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 7 oraz art. 11 i art. 8 Kpa są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłyby stanowić o stwierdzeniu nieważności lub uchyleniu ich i dlatego, na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.