II SA/Wa 935/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji utrzymującej w mocy decyzję cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 K.p.a. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmawiającą uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] cofającą M. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] cofnął M. P. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawą prawną tej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. P. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego dla L. w L. za przestępstwa umyślne oraz za umyślne przestępstwo skarbowe. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. M. P. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Jako podstawę prawną swojego żądania podał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podniósł, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wskazał, że Komendant Główny Policji nie zapewnił mu, jako stronie postepowania, prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, a przed wydaniem decyzji ostatecznej nie umożliwił mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podniósł, że Komendant Główny Policji prowadził postępowanie dowodowe, co wynika z uzasadnienia decyzji, jednakże nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do tych dowodów. Zarzucił także, że w uzasadnieniu decyzji organ nie wyjaśnił przyczyn odstąpienia od zasady wysłuchania stron. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendant Główny Policji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. W ramach wznowionego postępowania decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 150 § 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 K.p.a. dające podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że hipotezą normy prawnej zawartej w art. 145 5 1 pkt 4 K.p.a. objęta jest sytuacja polegająca na niezawinionym przez stronę braku jej udziału (uczestnictwa) w całym postępowaniu lub w jednej z jego faz, co odnieść należy do niezapewnienia jej (zarówno biernego, jak i czynnego) udziału w prowadzonym postępowaniu oraz w istotnych jego czynnościach. Wyrażać się to może na przykład w braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub na wniosek innej strony, zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i jednoczesnym braku wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego albo w niezapewnieniu, wbrew przepisom prawa, aktywnego udziału w czynnościach procesowych, odrzucaniu wniosków dowodowych strony i uniemożliwieniu jej wypowiedzenia się w sprawie, czy też w niezawiadomieniu o wniesieniu odwołania i przeprowadzeniu postępowania bez udziału strony. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw aby wywodzić, że strona pozbawiona była, bez własnej winy, prawa do udziału w kwestionowanym postępowaniu poprzez niezawiadomienie jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów materiałów oraz zgłoszonych żądań Organ wskazał, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Komendant Główny Policji podał, że M. P. zaskarżając decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2015 r. cofającą mu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich jednocześnie wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Organ wyjaśnił, że w tej sytuacji w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., szczegółowo wyjaśnił stronie dwuinstancyjny tryb rozpatrywania spraw przez organy administracji publicznej oraz wezwał ją do sprecyzowania, w jakim trybie należy rozpatrzeć jej pismo z dnia 10 grudnia 2015 r. W odpowiedzi strona wskazała, że jej zdaniem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i postępowanie odwoławcze są odrębne i od siebie niezależne. Wskazała też, że decyzja organu I instancji winna być wyeliminowana z obrotu prawnego częściowo w trybie nieważności i częściowo w trybie odwoławczym. Dalej organ podał, że mając na uwadze wyjaśnienia strony, w celu uaktualnienia informacji otrzymanych z Sądu Rejonowego dla L. w L. datowanych na dzień [...] sierpnia 2015 r., a dotyczących ewentualnego zatarcia skazań strony, skierował w dniu 18 marca 2016 r. pismo do tego Sądu, o czym poinformował stronę w postanowieniu nr [...]. W odpowiedzi w dniu [...] kwietnia 2016 r. otrzymał potwierdzenie, że orzeczona wobec M. P. kara nie uległa zatarciu oraz odpis wyroku z dnia [...] września 2012 r., który znajdował się już w aktach sprawy. W tej sytuacji Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] kwietnia 2016 r. decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że, jego zdaniem, nie można mówić w tej sytuacji o uchybieniu przepisom postępowania określonym w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., które miałyby wpływ na wynik sprawy, ponieważ czynności podjęte przez organ odwoławczy nie uniemożliwiły stronie udziału w postępowaniu odwoławczym m. in. składania stosownych pism procesowych. Na etapie postępowania przed organem II instancji, strona, która sama wniosła odwołanie, miała, w ocenie organu, możliwość korzystania z prawa wglądu do akt sprawy. Ponadto, była ona informowana o stanie prawnym i faktycznym sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy od momentu wydania decyzji przez organ I instancji praktycznie nie uległ zmianom. Uzyskano tylko aktualne potwierdzenie wcześniejszych informacji, które były już stronie znane. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy operował na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, a strona na etapie postępowania odwoławczego nie wnioskowała o przeprowadzenie innych jeszcze dowodów, niż te które pierwotnie przedstawiła, brak jest podstaw, aby stanowisko prezentowane we wniosku o wznowienie postępowania oraz zawartą w nim ocenę o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa skutkującym uchyleniem kwestionowanej decyzji, uznać za prawidłowe. Dodatkowo organ zauważył, że strona nie wskazała na czym dokładnie naruszenie przepisu art. 10 § 1 K.p.a. miałoby polegać, tj. z uniemożliwieniem podjęcia przez nią jakiej konkretnie czynności procesowej naruszenie to należałoby wiązać i jaki był jego wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo organ podniósł, że w sprawie nie zachodzi też żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 8 K.p.a., co oznacza, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej także z innych przyczyn w przepisie tym określonych. Od decyzji tej M. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie nowej decyzji ostatecznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Podniósł, że Komendant Głowy Policji winien przeprowadzić ponowne postępowanie w jego sprawie, ponieważ istnieją podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Policji, a mianowicie w toku postępowania nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego, automatycznie powodująca zmianę jej stanu prawnego w zakresie prawa materialnego, tj. zatarcie z dniem [...] października 2016 r. wszystkich orzeczonych wobec niego skazań. Do wniosku M. P. dołączył kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla L. w L. z dnia [...] marca 2016r., sygn. akt [...]. Zdaniem strony powoduje to bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania i zobowiązuje organ Policji do wydania decyzji o jego umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. M. P. podniósł również, że organ dokonał błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] września 2016 r. Ponadto podniósł, że pozwolenie na broń zostało cofnięte M. P. wyłącznie z uwagi na ustalenie, że był on skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a których zatarcie jeszcze wówczas nie nastąpiło. Obligowało to organy Policji do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o treść art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art, 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustalony na dzień wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. stan faktyczny sprawy bezsprzecznie wypełniał dyspozycję wskazane wyżej przepisu prawa materialnego. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie ma znaczenia, iż w chwili obecnej strona nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Okoliczności te zaistniały bowiem już po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem nie spełniają żadnej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., w szczególności przesłanki z pkt 8 tego przepisu. Dodatkowo organ wyjaśnił, że takie rozstrzygnięcie nie uniemożliwia M. P. uzyskania pozwolenia na broń palną do celów łowieckich w zwykłym trybie, tj. w drodze złożenia stosownego wniosku do Komendanta Wojewódzkiego Policji, co pozwoli na przeprowadzenie przez ten organ postępowania administracyjnego w pełnym zakresie, w celu ustalenia, czy spełnia on wszystkie aktualne wymogi formalne ustanowione przez ustawodawcę. M. P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał na naruszenie przez organ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie mu możliwości czynnego udziału w tym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, że skarżący miał zagwarantowany czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji wskazał także, że pouczenie o możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądania znalazło się expressis verbis w postanowieniu nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem organu nie było zatem potrzeby, by takie pouczenie zostało powtarzane przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2016 r. w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym "wznowieniowym" wszczętym przez organ na wniosek skarżącego w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzące do wydania decyzji było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a podstawy wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 K.p.a. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02, opubl. ONSA 2003/3/86). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mając na uwadze dyspozycję powołanego przepisu oraz stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organu, iż nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. zapadła w postępowaniu dotkniętym wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania zarzucił, że został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Komendanta Głównego Policji. W kontekście powyższego zarzutu należy zwrócić uwagę, że postępowanie odwoławcze przed Komendantem Głównym Policji zostało zainicjowane przez M. P. Z uwagi na niejednoznaczność stanowiska odwołującego się co do charakteru wniesionego środka odwoławczego od decyzji organu I instancji Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. zwrócił się do M. P. o sprecyzowanie jego stanowiska. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. poinformował go o przedłużeniu terminu rozpatrzenia odwołania do [...] kwietnia 2016 r. z uwagi na to, iż uznał za zasadne skierowanie do Sądu Rejonowego dla L. w L. pytania w kwestii zatarcia skazania strony w związku z postępowaniem karnym sygn. akt. [...]. Po otrzymaniu odpowiedzi z Sądu Rejonowego dla L. w kwestii zatarcia skazania Komendant Główny w Policji w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2015 r. cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Z faktu, iż Komendant Główny w Policji, przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczy, nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów nie można wywodzić, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to zostało bowiem zainicjowane przez skarżącego oraz był on informowany o czynnościach podejmowanych przez organ w ramach tego postępowania. Informacje jakie Komendant Główny w Policji uzyskał na etapie postępowania odwoławczego z Sądu Rejonowego dla L. w L. w kwestii zatarcia skazania potwierdziły natomiast jedynie ustalenia faktyczne poczynione już wcześniej przez organ I instancji. Ma zatem rację organ, iż nie było podstaw do uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2015 r. z uwagi na przesłankę wznowieniową określoną art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wpływu na byt prawny decyzji ostatecznej Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, w kontekście przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., nie mógł mieć również podniesiony przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy fakt zatarcia skazania, które nastąpiło z dniem [...] października 2016 r. Odnosząc się do powołanego faktu zatarcia skazania należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Warunkiem wznowienia postępowania na podstawie tego przepisu jest zatem istnienie tych nowych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli natomiast okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie mogą stanowić podstawy wznowienia, lecz co najwyżej stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wymieniony wyżej warunek jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie został spełniony, gdyż zatarcie skazania nastąpiło po wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zatarcie skazania może zatem stanowić jedynie przesłankę do wystąpienia z nowym wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 10 § 1 K.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału we wznowionym postępowaniu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak przesłanek wskazujących na naruszenie przez Komendanta Głównego Policji uprawnień procesowych skarżącego w ramach wznowionego postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r . o wznowieniu postępowania zawarł pouczenie o treści art. 10 § 1 K.p.a. oraz o uprawnieniach przysługujących stronie w tym postępowaniu. Postanowienie to zostało doręczone M. P. w dniu [...] lipca 2016 r. Po otrzymaniu powyższego postanowienia M. P. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. zwrócił się do organu o umożliwienie mu zapoznania się z całością zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów po dniu 1 września 2016 r. z uwagi na to, iż aktualnie przebywa na urlopie wypoczynkowym. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie organ w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. pouczył stronę, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonym ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz, że postępowanie to opiera się na aktach poprzedniej sprawy tj. nie doszły do niego żadne inne dokumenty nieznane stronie. Jednocześnie, uwzględniając prośbę zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. organ poinformował M. P., iż decyzję w tej sprawie wyda do dnia [...] września 2016 r. oraz, że do tego dnia może on skorzystać z przysługujących mu jako stronie postępowania uprawnień. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się też notatka urzędowa z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z M. P. w dniu [...] września 2016 r. przez referendarza [...]. W czasie tej rozmowy M. P. poinformował, iż będzie starał się skorzystać z przysługujących mu jako stronie postępowania uprawnień do dnia [...] września 2016 r., a jeśli w tym terminie nie będzie mógł tego uczynić, to będzie składał wnioski po otrzymaniu decyzji. Do dnia [...] września 2016 r. skarżący nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień i w tym dniu organ wydał decyzję w sprawie. Następnie skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym powołał się na fakt zatarcia skazania, które nastąpiło z dniem [...] października 2016 r. Komendant Główny Policji na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zrealizował wprawdzie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a., zauważyć jednak należy, że organ na tym etapie nie prowadził żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego. Skarżący podnosząc zarzut pozbawienia go czynnego udziału na tym etapie postępowania, nie przedstawił natomiast jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2016 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.