II SA/Wa 936/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 96 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie trybu przydzielania lokalu mieszkalnego policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 215, poz. 2119) w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], którą zobowiązał R. C. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa jego reprezentującymi do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. W. w O. i przekazania go dysponentowi – Komendantowi Głównemu Policji. Organ w uzasadnieniu decyzji przytoczył m.in. treść art. 96 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 2 i 3 i § 4 ust. 1 i 4 określonego w podstawie prawnej rozporządzenia. W ocenie organu ww. nie dopełnił jednego z obowiązków wynikających z art. 96 ust. 1 ustawy o Policji, tzn. po przydzieleniu mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego domu w poprzednim miejscu pełnienia służby, co powinien uczynić w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego w nowym miejscu pełnienia służby (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Warunek drugi określony w art. 96 ust. 2 ustawy, tj. zwrot pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu został spełniony zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 rozporządzenia. Organ stwierdził, że w związku z ustalonym stanem faktycznym i stanem prawnym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa należało utrzymać w mocy. R. C., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] zarzucając organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 88 i art. 96 ustawy o Policji oraz naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 10 i art. 40 § 1 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami, czy też powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty wobec zaskarżonej decyzji są zasadne. Na wstępie należy stwierdzić, że funkcjonariuszowi Policji przysługuje pomoc mieszkaniowa co do zasady wówczas, gdy jego potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone. Potrzeby takie są natomiast zaspokojone nie wtedy, gdy funkcjonariusz posiada jakikolwiek lokal mieszkalny, lecz wtedy, gdy lokal ten w efektywny sposób pozwala te potrzeby zaspokoić, tj. gdy odpowiada on co najmniej minimalnej normie zaludnienia. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli: 1) zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom, 2) zwróci pomoc finansową przyznaną: (...). Jak wynika z akt sprawy, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. przydzielił skarżącemu tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. W. w O. Powyższa decyzja za zgodą skarżącego została zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. powyżej określonego organu w ten sposób, że przydzielona mu kwatera tymczasowa uzyskała status lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z tego samego dnia, Komendant Główny Policji przydzielił skarżącemu powyżej określony lokal mieszkalny, jednocześnie zobowiązując go do "rozliczenia się z dotychczas zajmowanego domu jednorodzinnego przy ul. L. w K., a także zwrotu przed upływem 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, pomocy finansowej z której strona skorzystała w poprzednim miejscu pełnienia służby (...)". W tym miejscu należy stwierdzić, że wprowadzenie w decyzji powyżej określonych warunków jest niczym nieuzasadnione, gdyż wynikają one wprost z art. 96 ust. 1 ustawy o Policji. Organ administracji publicznej działając na podstawie i w granicach przepisów prawa procesowego, obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa), co oznacza konieczność uwzględnienia zasady prawdy materialnej wskazanej w art. 7 Kpa, która to zasada nakazuje organowi z urzędu gromadzić, a następnie rozpatrzyć dowody istotne w sprawie. Sąd administracyjny natomiast, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka wyłącznie na podstawie materiału faktycznego/dowodowego sprawy, zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym; w szczególności sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wykonaniu obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i czynić własnych ustaleń, skoro do jego kompetencji należy jedynie kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Aby ocenić/skontrolować decyzję organu, Sąd musi więc dysponować ustaleniami i stanowiskiem organu co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy. Inaczej kontrola sądowoadministracyjna jest niemożliwa, a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Organ wydając zaskarżoną decyzję w żaden sposób nie wyjaśnił, jaki status posiada dom jednorodzinny, w którym zamieszkiwał skarżący pełniąc służbę przed przeniesieniem do Komendy Głównej Policji. Z samego faktu, że w poprzednim miejscu pełnienia służby otrzymał pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych można wnioskować, że dom ten nie spełniał niezbędnych warunków, aby uznać go za lokal mieszkalny, który zaspokaja potrzeby lokalowe policjanta w miejscu pełnienia służby. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest w szczególności ustalić, czy skarżący jest zobowiązany zwolnić dom jednorodzinny, który stanowi współwłasność, a wcześniej nie był traktowany przez organ jako zaspokajający potrzeby mieszkaniowe policjanta i jego rodziny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.