II SA/Wa 936/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni oddala skargę Komendant Główny Policji (KGP) decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej "Kpa.") oraz art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej "ubia."), po rozpatrzeniu odwołania Pana P. K. (wnioskodawca, skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (Komendant) z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] odmawiającej dopuszczenia do posiadania broni palnej, utrzymał w mocy decyzję Komendanta. Jak wynika z akt sprawy skarżący wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Komendanta o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej, w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gazowej lub alarmowej. Wskazał, że chciałby podjąć pracę w podmiocie świadczącym usługi z zakresu ochrony osób i mienia. Nadmienił, że posiada pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej i przechodzi okresowe badania lekarskie i psychologiczne, zgodnie z ustawą o broni i amunicji, a także kontrole w miejscu zamieszkania. W latach 1992 - 2008 był funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w [...], w 1997 r. ukończył Studium Oficerskie w Wyższej Szkole Policji w [...] i został mianowany na pierwszy stopień oficerski. Posiada wykształcenie wyższe i nienaganną opinię w miejscu zamieszkania. W dniu [...] stycznia 2019 r. został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - zaświadczenie nr [...], co potwierdzają dołączone do wniosku dokumenty. W dniu [...] września 2019 r. wnioskodawca przedłożył orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] z dnia [...] września 2019 r. potwierdzające, że może dysponować bronią oraz kserokopię legitymacji posiadacza pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej. W toku postępowania organ Policji ustalił, że wnioskodawca nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego oraz posiada pozytywną opinię miejscowej jednostki Policji. Komendant pismem z [...] września 2019 r. wezwał wnioskodawcę na egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ubia., wyznaczając jego termin na dzień [...] października 2019 r. oraz informując o konieczności uiszczenia opłaty za jego przeprowadzenie. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że jego znajomość przepisów dotyczących posiadania i używania broni została sprawdzona w drodze egzaminu w dniu [...] czerwca 2009 r., w wyniku którego uzyskał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Ponadto w dniu [...] października 1991 r. otrzymał pozwolenie na broń palną gazową, dlatego, jak stwierdził, zwrócił się z prośbą o wydanie legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni w zakresie posiadanych uprawnień. Z uwagi na powyższe wniósł o pozytywne załatwienie jego sprawy. W piśmie z [...] października 2019 r. Komendant wyjaśnił wnioskodawcy, że okoliczność zdania przez niego egzaminu w sprawie wydania pozwolenia na broń palną w 2009 r., nie zwalnia z obowiązku zdania egzaminu w przypadku ubiegania się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni i przytoczył na poparcie powyższego stosowne przepisy prawa. Ponownie poinformował wnioskodawcę o konieczności przystąpienia do egzaminu, którego termin został wyznaczony na dzień [...] października 2019 r. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, wnioskodawca pomimo prawidłowego doręczenia mu wezwania do stawiennictwa na egzamin, do egzaminu nie przystąpił. Komendant pismem z [...] listopada 2019 r. poinformował wnioskodawcę o zakończeniu postępowania oraz o przysługujących mu w związku z tym prawach, w tym wynikających z art. 10 § 1 Kpa., jednocześnie w myśl art. 79a Kpa. informując, iż w przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na egzaminie ma prawo do ewentualnego złożenia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia niniejszego pisma, informacji o chęci przystąpienia do egzaminu. Pomimo, że wnioskodawca ww. pismo Komendanta odebrał w dniu [...] grudnia 2019 r., z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 10 Kpa., nie skorzystał. Nie wniósł również o wyznaczenie nowego terminu egzaminu. Komendant decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], odmówił wydania wnioskodawcy dopuszczenia do posiadania broni, wskazując w podstawie prawnej art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ubia. i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Komendant w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał między innymi, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ubia. osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie odmowa wydania dopuszczenia do posiadania broni związana jest z niespełnieniem zasady, o której mowa w art. 16 ust 1 ubia., tj. niewywiązania się z obowiązku wykazania się w drodze egzaminu znajomością przepisów cytowanej ustawy oraz umiejętnością posługiwania się bronią palną. Od ww. decyzji Komendanta wnioskodawca wniósł odwołanie, podnosząc, że jego znajomość przepisów dotyczących posiadania i używania broni została sprawdzona w drodze egzaminu w dniu [...] czerwca 2009 r. Na tej podstawie otrzymał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, posiada także pozwolenie na broń palną gazową. Podniósł, że ustawodawca w żadnej nowelizacji ustawy o broni i amunicji nie zamieścił przepisów, które unieważniałyby otrzymane dotychczas uprawnienia, czy zdane egzaminy. Nie nakazał również, by osoby posiadające pozwolenia na broń, miały ponownie zdawać egzamin lub egzamin uzupełniający. Podkreślił, że nigdy nie twierdził, iż jest zwolniony z egzaminu na podstawie art. 16 ust. 2 ubia., nie widzi jednak w przepisach ww. ustawy podstaw prawnych, by zdawać egzamin ponownie. Jego zdaniem stanowisko organu I instancji o konieczności ponownego poddania się egzaminowi, w trybie art. 16 ust. 1 ubia., jest niezrozumiałe, odniósł się na poparcie swojego twierdzenia do wyroków sądów administracyjnych. Podkreślił, że legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni jest jej natomiast niezbędna do podjęcia pracy w podmiocie świadczącym usługi z zakresu ochrony osób i mienia, tj. w Służbie Ochrony Lotniska. Z uwagi na powyższe, wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosku. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji KGP wyjaśnił, że obowiązki organu II instancji nie polegają tylko na kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, ale również – z racji działań merytoryczno-reformacyjnych – na ponownym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego i usunięciu ewentualnych wad zaskarżonej decyzji, jeśli nie miały one wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podniósł, że działając w tym zakresie wyeliminował błąd organu I instancji polegający na niewłaściwym wskazaniu w sentencji decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz.U. z 2017 r. poz. 1756). Wskazał, że podstawą do wydania (odmowy wydania) dopuszczenia do posiadania broni są przepisy materialne, tj. ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz przepisy proceduralne, tj. ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Kwestia dotycząca warunków przeprowadzania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, jest natomiast rozstrzygana w toku postępowania administracyjnego i winna być szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu danej decyzji wraz z powołaniem przepisów szczególnych określających te kwestie (dotyczy to również przepisu art. 16 ust. 2 ubia.). KGP podkreślił, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny prawa administracyjnego, wydanie przez organ decyzji bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej, która faktycznie istnieje, a jedynie w wyniku uchybienia organu nie została zamieszczona lub powołanie w podstawie prawnej decyzji tylko części przepisów bądź błędne ich wskazanie, nie stanowi przesłanki do uchylenia takiego rozstrzygnięcia (vide Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104 - 269, wyd. Lex a Wolters Kluwer business, LEX 2010, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96, LEX nr 29336). Dalej KGP wskazał, że instytucję dopuszczenia do posiadania broni przez osoby fizyczne, zatrudnione przez podmioty wymienione w art. 29 ust. 1 tej ustawy, którym niezbędna jest ona przy wykonywaniu zadań służbowych, reguluje art. 30 ubia., zgodnie z którym osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 - 5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Z kolei art. 30 ust. 1a tej ustawy stanowi, że wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych. Natomiast w myśl art. 30 ust. 1b ubia. osoby, o których mowa w ust. 1a, są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1, jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem KGP tych kryteriów wnioskodawca nie spełnił, dlatego nie może być i nie jest zwolniony z egzaminu na podstawie art. 30 ust. 1b tej ustawy. KGP podał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ubia., osoba występująca z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Zgodnie ust. 2 przywołanego przepisu, od egzaminu tego zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego – w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Jak wskazał KGP, z akt przedmiotowego postępowania wynika, iż wnioskodawca nie przystąpił do egzaminu wyznaczonego na dzień [...] października 2019 r., kwestionując zasadność jego przeprowadzenia. W jego ocenie, skoro zdał taki egzamin w dniu [...] czerwca 2009 r. ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, to brak jest podstaw prawnych, by drugi raz do niego przystępował. KGP zauważył, że wbrew stanowisku, które prezentuje wnioskodawca, ustawodawca nie przewidział możliwości wydania dopuszczenia do broni osobie, która nie zdała egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, lub nie jest z niego zwolniona. Wnioskodawca do żadnej z kategorii osób zwolnionych z egzaminu nie należy, zatem – aby otrzymać dopuszczenie do broni – winien przystąpić do egzaminu. Przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują bowiem możliwości zwolnienia z egzaminu zarówno byłych funkcjonariuszy Policji, jak też osób już posiadających pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Taka możliwość nie wynika również z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz.U. z 2017 r. poz. 1756). KGP nie zakwestionował doświadczenia wnioskodawcy w zakresie posługiwania się bronią palną bojową, stwierdzając przy tym, iż okoliczność ta nie może być powodem do zwolnienia ww. z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ubia. KGP stwierdził, że wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej jest odrębnym postępowaniem administracyjnym i w jego toku strona jest obowiązana spełnić warunki wskazane przez ustawodawcę. Z uwagi na powyższe, jak uznał KGP, na inny sposób rozpatrzenia sprawy nie mogą wpłynąć argumenty wskazane w odwołaniu, w tym przytoczone przez wnioskodawcę wyroki sądów administracyjnych, gdyż odnoszą się one do innych stanów faktycznych. W skardze na powyższą decyzję KGP skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. poprzez brak wyczerpującego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i odpowiedniego przedstawienia motywów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji: - nierozpoznanie istoty sprawy wynikającej z wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2019 r., tj. że skarżący występuje o wydanie dopuszczenia do broni w trybie art. 30 ust. 1 ubia. w warunkach, w których uzyskał już wcześniej pozwolenie na broń palną na warunkach określonych w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 tej ustawy, co wynika z decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2009 r. nr [...] (znak [...]), a zostało poprzedzone złożeniem w dniu [...] czerwca 2009 r. egzaminu sprawdzającego, zgodnie z wymogami art. 16 ust. 1 i 2 ubia., w związku z tym: - błędne przyjęcie, że skarżący nie złożył wcześniej takiego egzaminu, który jest równoznaczny ze spełnieniem wymogów sformułowanych w art. 16 ust. 1 i 2 ubia. i przed wydaniem decyzji w sprawie z wniosku z [...] sierpnia 2019 r. powinien przystąpić do egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej oraz umiejętności posługiwania się tą bronią, o którym mowa wart. 16 ust. 1 ubia., co też miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegający na tym, że organ odmówił skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni oraz wydania legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni palnej, zgodnie z wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r.; 2. art. 7a i art. 8 Kpa. poprzez domniemane rozstrzygnięcie wątpliwości co do normy prawnej zawartej w art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ubia. w ten sposób, że przyjęto interpretację niekorzystną dla strony, skutkującą sformułowaniem wobec skarżącego obowiązku poddania się egzaminowi, którego przepisy powołanej ustawy wprost nie przewidują; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ubia. poprzez błędną wykładnię art. 30 ust. 1 tej ustawy, w szczególności poprzez błędne zrozumienie zawartego w art. 30 ust. 1 tej ustawy zwrotu "z zachowaniem zasad określonych w" i w konsekwencji skonstruowanie na podstawie tych przepisów takiej normy prawnej, zgodnie z którą organ bezpodstawnie uzależnił wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni od spełnienia warunku nieprzewidzianego ustawą, co skutkowało brakiem dopuszczenia do posiadania broni; 2. art. 16 ust. 1 i 2 ubia. poprzez jego błędne zastosowanie na podstawie art. 30 ust. 1 tej ustawy w stosunku do osoby fizycznej, która posiada już pozwolenie na broń palną, wydane na podstawie przepisów tej ustawy w sprawie, a zatem w warunkach spełnienia wymogów, o których mowa w art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy; 3. art. 16 ust. 1 ubia. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i: - sformułowanie wobec skarżącego obowiązku przystąpienia do egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji gdy przepis art. 30 ust. 1 ubia. w zakresie, w jakim przewiduje zachowanie zasad, o których mowa w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy, nie formułuje wobec osoby, która dysponuje już pozwoleniem na broń palną wydanym w warunkach art. 12 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ubia., nakazu zdania egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy, - błędne rozważanie kwestii, czy skarżący jest na podstawie art. 16 ust. 2 ubia. zwolniony od obowiązku zdania egzaminu, podczas gdy art. 30 ust. 1 powołanej ustawy, prawidłowo zastosowany do stanu faktycznego sprawy, wskazuje na to, że w stosunku do osoby, która dysponuje już pozwoleniem na broń palną, wydanym w warunkach określonych m.in. w art. 10 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 1 i 2 ubia., w ogóle nie ma wymogu zdania ponownego egzaminu w zakresie znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej oraz umiejętności posługiwania się tą bronią; 4. art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ubia. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji brak wydania decyzji o dopuszczeniu do posiadania broni; W konsekwencji uchybień wskazanych w punktach I i II skarżący podniósł również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, obarczonej wadami w zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego. Wobec tak postawionych zarzutów wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta z [...] grudnia 2019 r. nr [...] (znak [...]) oraz aktu (wezwania) Komendanta z [...] września 2019 r. znak [...] lub odpowiednio stwierdzenia bezskuteczności przedmiotowego wezwania w razie uznania, że stanowi ono nie akt, lecz czynność w postępowaniu administracyjnym, ewentualnie również o 2. zobowiązanie organu I instancji do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem organowi takiego sposobu rozstrzygnięcia załatwienia sprawy, które będzie korzystne dla skarżącego, tj. poprzez pełne uwzględnienie wniosku i wydanie dopuszczenia do posiadania broni oraz wydanie legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni palnej, zgodnie z wnioskiem z [...] sierpnia 2019 r., 3. zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację sformułowaną na rzecz postawionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy sąd administracyjny jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust.1 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Zgodnie z art. 16 ust. 1 osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń jest zobowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni, oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Jest poza sporem, że skarżący nie należy do osób, którym w świetle postanowień art. 15 ust. 1 nie wydaje się pozwolenia na broń. Podstawą faktyczną odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej był fakt niestawienia się przez skarżącego na egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ubia., który to egzamin odbył się [...] października 2019 r. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy skarżący, który zdał już egzaminy, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ubia., co skutkowała wydaniem pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej, winien powtórnie zdawać powyższy egzamin ubiegając się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni. Jak wynika ze stanowiska skarżącego jest on od powyższego obowiązku zwolniony, natomiast organy Policji stoją na stanowisku, że skarżący winien się wykazać zdaniem egzaminu w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu należy wskazać, że racjonalny ustawodawca w art. 16 ust. 2 ubia. wskazał w sposób jednoznaczny, kto jest zwolniony z odbycia egzaminu o którym mowa w art. 16 ust. 1., skarżący do tego katalogu osób się nie zalicza. Egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ubia. dotyczy sprawdzenia, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, legitymuje się znajomością przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni, oraz umiejętnością posługiwania się tą bronią. Tryb przeprowadzania takiego egzaminu oraz jego zakres przedmiotowy określa wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 powołanej ustawy o broni i amunicji, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r., w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz.U. Nr 19, poz. 241 z późn. zm.). W ocenie Sądu egzamin z art. 16 ust. 1 obowiązana jest zdać każdorazowo osoba przy ubieganiu się o pozwolenie na posiadanie danego rodzaju broni. Tak też tę kwestię ujmuje powołane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Rozporządzenie to szczegółowo reguluje zakres przedmiotowy oraz tryb przeprowadzania tego egzaminu dla poszczególnych rodzajów broni. Tak więc, osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie i używanie "różnych rodzajów broni" obowiązana jest każdorazowo zdawać egzamin zgodnie z art. 16 ust. 1 – odpowiedniego dla danej broni. Skoro skarżący ubiega się o dopuszczenia do posiadania broni palnej bojowej, w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gazowej lub alarmowej, a art. 30 ust. 1 ubia. wskazuje na konieczność zdania egzaminu, o którym mowa wart. 16 ust. 1 ubia., to w ocenie Sądu w zakresie zakreślonym wskazanymi przez skarżącego rodzajami broni palnej, winien on zdać egzamin, który ma przecież również na celu ustalenie, czy skarżący posiada umiejętność posługiwania się określonym rodzajem broni. W ocenie Sądu organy obu instancji w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy zgromadziły, oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 Kpa.. Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Sąd skargę oddalił. ----------------------- 10