II SA/Wa 94/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o cofnięciu K.S. pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich. Organ uzasadniając decyzję wskazał, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej nastąpiło w związku z uznaniem, że istnieje uzasadniona obawa, że wymieniony może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ dopuścił się przestępstwa z art. 53 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713 ze zm.), polegającego na polowaniu na ptactwo w okresie ochronnym, za co został skazany na karę grzywny wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...]. Organ stwierdził, że czyn, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, jest przestępstwem umyślnym zagrożonym karą do 5 lat pozbawienia wolności i jest wymierzony w dobro chronione, jakim jest mienie Skarbu Państwa. W toku postępowania ustalono także, że K.S. nie zawiadomił w terminie 14 dni właściwego organu o zmianie miejsca stałego pobytu, które nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2007 r. (o zmianie poinformował dopiero w dniu [...] sierpnia 2008 r.), co stanowi fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, określoną w art. 18 ust. 5 pkt 3 powołanej ustawy o broni i amunicji. Mimo, iż przepisu tego nie powołano, jako dodatkowej podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na broń, to jednak zdaniem organu świadczy to o nieznajomości przez wymienionego zasad posiadania przedmiotowego prawa, co dodatkowo wzmacnia obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Jednocześnie organ zaznaczył, że popełniony przez wymienionego czyn przeciwko prawu łowieckiemu nie miał charakteru jednorazowego, ponieważ w ostatnich latach wielokrotnie naruszał on także przepisy ruchu drogowego, w tym, co najmniej dwukrotnie, poprzez kierowanie pojazdem pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz przekraczał dozwoloną prędkość o ponad 50 km/h, co w związku z powyższymi ustaleniami pozwala uznać go za osobę lekceważącą ład prawny i tym samym w interesie społecznym jest, aby nie miał prawa do posiadania broni. Zdaniem organu, na dokonaną ocenę bez wpływu pozostaje pozytywna opinia z macierzystego koła łowieckiego, ponieważ zważywszy na fakt łamania zasad polowań ustalonych przepisami prawa łowieckiego, jest ona niewiarygodna w zakresie, w jakim stwierdza, iż myślistwo to dla K.S. nie tylko polowania, ale szeroko pojęte zasady łowiectwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni tego przepisu, • naruszenie art. 7 w związku z 75 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego. Uzasadniając skargę podniósł, że w jego sprawie nie można było uznać, jako zasadniczej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń skazującego wyroku karnego, bowiem ciężar gatunkowy popełnionego przez niego czynu nie pozwala zakwalifikować go, jako podstawy istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wnoszący skargę stwierdził, że organ bezpodstawnie podważył wiarygodność opinii Zarządu Koła Łowieckiego, który najlepiej może w tym wypadku ocenić faktyczne istnienie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący podważył również dokonaną przez organy Policji ocenę jego postawy wynikającej z braku powiadomienia organów Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Odnosząc się natomiast do zarzucanego mu naruszania zasad ruchu drogowego, to wskazując na konkretną publikację prasową stwierdził, że przy ocenie jego przypadku organ powinien wziąć pod uwagę fakt, że wymienione przez niego osoby publiczne posiadające pozwolenie na broń nie ponoszą w tej sferze żadnych konsekwencji w związku ze zbyt szybką jazdą lub niewłaściwym parkowaniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w uzasadnionych okolicznościach oraz cofanie takich pozwoleń w wypadku możliwego zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ocena czy w konkretnym przypadku takie obawy występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz, czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przekroczenia tych granic. Organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz należycie oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym i jej istnienie zawsze opiera się na prognozach, które przeprowadza się w oparciu o te fakty, które wydarzyły się do daty prognozowania. W każdym przypadku prognoza będzie pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie przewidywania. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów uzasadniona. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany na karę grzywny prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...] za przestępstwo polegające na polowaniu na ptactwo w okresie ochronnym. W ocenie Sądu, popełnienie przez skarżącego czynu mającego znamiona kłusownictwa daje podstawę do przyjęcia, że nie daje on gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni myśliwskiej. Powyższe świadczy o jego lekceważącej postawie wobec porządku publicznego i powoduje, że nie można go uznać za osobę o nieskazitelnym charakterze, która stosuje się do obowiązujących zasad tego porządku, w tym norm prawa łowieckiego. Fakt naruszenia przez K.S. prawa łowieckiego, skutkujący orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. Czyn popełniony przez skarżącego jest zaprzeczeniem podstawowych zasad myślistwa i dlatego również w płaszczyźnie etycznej przestępstwo to dyskwalifikuje stronę jako myśliwego. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż w sprawie zachodzą przesłanki, określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji, uzasadniające cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. W ocenie Sądu, negatywnej oceny skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń nie zmienia pozytywna opinia Koła Łowieckiego nr [...] "Z." z dnia [...] czerwca 2010 r. dołączona do akt sprawy, a także fakt prawidłowego przechowywania broni. Zdaniem Sądu, przesłanką determinującą cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń było popełnienie przez niego czynu z art. 53 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie i w związku z tym, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestionowana przez niego w skardze ocena naruszeń przepisów ruchu drogowego, czy też braku zawiadomienia o zmianie miejsca pobytu stałego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.