II SA/Wa 94/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego postanawia odrzucić skargę. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...] maja 2021 r., znak [...], odmówił B. K. – skarżącej w niniejszej sprawie, przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotową decyzję "Przekazano do wysłania w dniu [...] maja 2021 r., nr przesyłki [...]". Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, w dniu 13 grudnia 2023 r. nadała do Sądu skargę na wspomnianą decyzję organu, załączając do niej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Sąd postanowieniem z dnia 26 marca 2024 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.; p.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wprawdzie nie sposób wskazać dnia, w którym skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję, gdyż organ dokonał doręczenia listem zwykłym, a zatem pozbawionym zwrotnego potwierdzenia odbioru, niemniej mogła zapoznać się z jej treścią po odbiorze tej decyzji dokonanym przez jej męża. Okoliczność bowiem odbioru kierowanej do skarżącej korespondencji przez jej męża wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu. Choć w tych warunkach niemożliwym jest określenie ostatniego dnia terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a., to z całą pewnością wniesienie skargi do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 13 grudnia 2023 r., nastąpiło z uchybieniem przepisanego terminu. Pomiędzy majem 2021 r. a grudniem 2023 r. upłynęło bowiem ponad dwa lata. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.