II SA/Wa 940/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzenia ze służbą p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu [...] maja 2019 r. K. F. (dalej: "skarżący") został skierowany przez Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Centralnego Biura Antykorupcyjnego na badanie lekarskie w celu ustalenia stanu zdrowia i zdolności funkcjonariusza do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej: "CBA"), jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. (dalej: "MRKL") orzeczeniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] orzekła m.in., że skarżący jest zdolny do pracy, zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej, stwierdzając, iż inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, ani nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby bądź choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. orzeczenia, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. (dalej: "CKL") orzeczeniem z [...] marca 2020 r. nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia i w tym zakresie zmieniła orzeczenie MRKL. Powyższe orzeczenie CKL skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie orzeczeń CKL i MRKL oraz uznanie inwalidztwa jako pozostającego w związku ze służbą. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.), komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze dotyczy zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, a drugie - ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. W związku z tym orzeczenia komisji lekarskich można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. Na kanwie tychże, w praktyce Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") podkreśla się, że komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy lub kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide wyroki NSA: z 21 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2978/13; z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09; postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00). Natomiast drugą grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o CBA. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych bądź odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (vide wyroki NSA: z 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; z 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 220/10; uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że od orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza już zwolnionego ze służby i ustalenia stopnia inwalidztwa, a także związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalenia zdolności do "pracy" funkcjonariusza, w celu określenia grupy inwalidzkiej, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu i jak to wyżej już wskazano, są one poddawane kontroli przez sądy powszechne, wskutek czego nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości. Zaskarżone orzeczenie CKL z [...] marca 2020 r. należy do drugiej grupy omawianych orzeczeń niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Orzeczenie to uchyla rozstrzygnięcie MRKL jedynie w części podstaw prawnych i w tym zakresie je zmienia, natomiast podtrzymuje je w pozostałej części, w tym ustalenia braku związku inwalidztwa ze służbą oraz stwierdzenia, że inwalidztwo nie powstało na skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby bądź choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skarżący kwestionuje ww. orzeczenie CKL, żądając uznania inwalidztwa za pozostające w związku ze służbą. W świetle powyższego należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, gdyż zaskarżony akt nie mieści się w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") – i jako taki – nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.