II SA/Wa 941/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 660/13 postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 8 maja 2014 r. F. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 660/13. Sprawa dotyczyła skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] r. dotyczącą pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i zakończyła się wydaniem w dniu 21 sierpnia 2013 r. wyroku oddalającego skargę. Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie jego sprawy w nowym składzie orzekającym, przy zastosowaniu przepisów art. 401 pkt 1 i 2, art. 403 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. 2014 poz. 101 ze zm.). Argumentując konieczność wznowienia postępowania w powyżej wskazanej sprawie, wnioskujący wskazał na występujące, jego zdaniem, rozbieżności zdań składu orzekającego w jego sprawie, połączone z negatywnym nastawieniem do jego osoby, które prowadzić miały do wydania niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący domagał się zobowiązania pracownika Urzędu Pracy [...] przez Sąd do złożenia pisemnych wyjaśnień w jego sprawie. Dodatkowo wnioskodawca zarzucił sądowi nieprawidłowości proceduralne przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz przyznania pełnomocnika z urzędu, objawiające się w przesłaniu "zdekompletowanych" akt sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 25 lutego 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Skarżący podnosi, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Sądu otrzymał informację, że "akta sprawy dotyczące sygn. akt II SA/Wa 660/13 zostały zwrócone do Wojewody [...]" w dniu 5 marca 2014 r. Jednocześnie wskazuje, że w dniu 16 marca 2014 r. złożył zażalenie na postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał to zażalenie w oparciu o niepełny materiał i w związku z tym wydał w dniu 8 kwietnia 2014 r. krzywdzące skarżącego postanowienie o oddaleniu zażalenia. Finalnie skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 660/13 zakończonej wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., w szczególności o zmianę postanowień z dnia 25 lutego 2014 r. oraz 8 kwietnia 2014 r. a także zbadanie prawidłowości przekazywania akt sprawy oraz weryfikację ich kompletności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego jest szczególną instytucją procesową, obwarowaną szczególnymi warunkami dopuszczalności. Podstawy do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zostały wskazane kolejno w przepisach art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). I tak kolejno art. 271 p.p.s.a. wskazuje, że wznowienia postępowania można domagać się, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1) lub jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2). W art. 272 § 1 p.p.s.a. wskazano, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Paragraf drugi wspomnianego artykułu umożliwia oparcie skargi o wznowienie postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Z kolei art. 273 p.p.s.a. określono kolejne przesłanki, którymi są: – oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (§ 1 pkt 1); – uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (§ 1 pkt 2); – późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2); – późniejsze wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3). Artykuł 274 p.p.s.a. precyzuje, że wznowienia w oparciu o zarzut popełnienia przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Termin do wniesienia skargi o wznowienie został wskazany w art. 277 i wynosi trzy miesiące od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Wymogiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest, zgodnie z treścią art. 279 p.p.s.a. wskazanie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl zaś art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W świetle powyższych uregulowań dotyczących dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, Sąd w niniejszej sprawie stwierdza, że skarga, jako niespełniająca wymogów określonych prawem, podlega odrzuceniu. Na samym wstępie należy zauważyć, że skarżący oparł się w swoich żądaniach na przepisach postępowania cywilnego dotyczących wznowienia postępowania, które, jakkolwiek podobne w treści jeśli chodzi o uregulowane w nich przesłanki, nie mogą stanowić podstawy do prowadzenia postępowania przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w swoim piśmie żadnych okoliczności, które posiadają charakter ustawowych podstaw wznowieniowych. Przytoczone przez niego zagadnienia nie kwalifikują się jako żadna z przesłanek wymienionych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a. Nie jest taką przesłanką kwestia rozbieżności zdań składu sędziowskiego orzekającego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 660/13. Pomijając okoliczność, iż jest to jedynie domniemanie skarżącego, albowiem zgodnie z treścią art. 137 § 1 zd. pierwsze, sąd wydaje wyrok po niejawnej naradzie sędziów – a więc skarżący nie miał możliwości dowiedzenia się o jej przebiegu – to różnica zdań wśród sędziów składu orzekającego jest w świetle treści art. 137 § 2 zd. trzecie dopuszczalna, bowiem wyroki zapadają większością głosów i nie stanowi żadnej nadzwyczajnej okoliczności, tym bardziej stanowiącej o konieczności wznawiania postępowania z tego powodu. Sugestie skarżącego dotyczące nastawienia składu sędziowskiego w stosunku do jego osoby nie zostały natomiast w żaden sposób choćby uprawdopodobnione, podobnie jak nie wykazano niemożności wniesienia o wyłączenie poszczególnych sędziów od orzekania w sprawie w trakcie prowadzenia postępowania. Ponowny wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z treści zeznań pracownicy Urzędu Pracy [...] również nie może być skuteczną przesłanką wznowienia postępowania, tym, bardziej, że jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 21 sierpnia 2013 r. wniosek taki został przez skarżącego złożony ustnie do protokołu i rozpatrzony przez sąd odmownie. Nie jest to zatem żadna okoliczność nieznana wcześniej sądowi bądź skarżącemu, która została ujawniona dopiero po zakończeniu postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutu nieprawidłowego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy zauważyć, że z akt sprawy II SA/Wa 660/13 istotnie wynika, że w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 3 marca 2014 r. w dniu 5 marca 2014 r. zwrócono Wojewodzie [...] akta administracyjne sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] r. dotyczącą pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Natomiast po wpłynięciu zażalenia F. K. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata akta sądowe zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem jego rozpoznania w dniu 25 marca 2014 r. Nieuzasadniony jest jednak zarzut, jakoby Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał zażalenie w oparciu o "zdekompletowane" akta. Rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy, zgodnie z treścią art. 252 oraz 255 p.p.s.a. odbywa się na podstawie wniosku złożonego na urzędowym formularzu oraz ewentualnych dodatkowych oświadczeń. Dokumenty te znajdują się w aktach sądowych i na ich podstawie podejmowana jest decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania prawa pomocy. Akta administracyjne sprawy nie są przy rozpatrywaniu tych wniosków brane pod uwagę. Zatem nawet w przypadku, w którym akta administracyjne sprawy zostały odesłane organowi, nie miało to wpływu na orzeczenia dotyczące wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarga F. K., jako nieoparta na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu. Wobec powyższej konstatacji bez znaczenia jest w sprawie kwestia dopełnienia przez skarżącego przesłanki terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.