II SA/Wa 941/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant ser. sąd. Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2019 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r, poz. 147) zwolnił [...] L. M. ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] stycznia 2019 r. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania L. M., w punkcie 1 uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, w punkcie 2 ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Straży Granicznej na dzień [...] marca 2019 r., w punkcie 3 decyzji, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] września 2018 r. (sygn. akt [...]) postępowanie karne toczące się wobec [...] L. M. zostało na podstawie art. 66 § 1 i art. 25 kk w zw. z art. 67 § 1 kk warunkowo umorzone na okres 3 lat próby. Ponadto na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego, zobowiązując go do uiszczenia na rzecz Funduszu [...] w [...] kwotę 20 000 zł, a także na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1115,27 zł z tytułu kosztów postępowania, w tym kwotę 100 zł z tytułu opłaty. Organ podał, że w dniu [...] października 2018 r. Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] przesłał prawomocny wyrok do Komendanta [...] Oddziału SG celem służbowego wykorzystania. Komendant podał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że oskarżony L. M. w okresie od [...] marca 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. w [...] oraz w byłym przejściu granicznym w [...], pełniąc funkcję starszego kontrolera Zespołu do spraw Przestępstw i Wykroczeń Grupy Operacyjno - Śledczej Placówki Straży Granicznej w [...] - nie dopełnił swoich obowiązków jako funkcjonariusz prowadzący osobowe źródło informacji w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. wiedząc o planowanym nielegalnym przekroczeniu granicy przez imigrantów narodowości [...] pojazdem marki [...], którego kierowcą była znajoma K. W. – K. S., chcąc aby osoba ta uniknęła odpowiedzialności karnej, nie podjął żadnych działań zmierzających do ich zatrzymania, co doprowadziło do swobodnego przekroczenia granicy. Sąd ustalił również, że L. M. w dniach [...], [...], [...] marca 2016 r. oraz [...] kwietnia 2016 r. i [...] czerwca 2016 r. przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że w trakcie prowadzonych rozmów telefonicznych i wymiany SMS-ów z K. W. nakłaniał ją aby w procederze nielegalnego przemytu imigrantów, zajmowała się tylko werbowaniem kierowców i ich pilotowaniem na trasie, czym uniknie ewentualnego zatrzymania, a także aby unikała rozdzielania rodzin z dziećmi i przewożenia ich w rożnych pojazdach, co pozwoli na uniknięcie nieprzewidzianych sytuacji w razie zatrzymania przez służby graniczne. Ponadto oskarżony L. M. wiedząc o popełnieniu przez K. W. przestępstwa usiłowania wyłudzenia odszkodowania za rzekomą kolizję nie dopełnił obowiązku poinformowania o tym organów ścigania, co doprowadziło do uniknięcia przez nią odpowiedzialności karnej. Sąd wskazał, że dokonał ustalenia powyższego stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy. [...] L. M. w toku postępowania przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Organ wskazał, że Sąd podkreślił, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że oskarżony L. M. dopuścił się czynu bezprawnego, zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, którego społeczna szkodliwość nie jest znikoma. W sprawie nie zachodziły również okoliczności wyłączające odpowiedzialność kamą oskarżonego - kontratypy. Tym samym Sąd ustalił ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony L. M. popełnił zarzucany mu czyn w sposób zawiniony i umyślny, tj. dopuścił się popełnienia występku z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. W toku postępowania administracyjnego L. M. w piśmie z dnia [...] października 2018 r. wskazał, że warunkowe umorzenie postępowania na okres próby nie dyskwalifikuje go z dalszego wykonywania służby i nie powstały przesłanki uniemożliwiające pozostawienie go w służbie. Posiada pozytywną opinię służbową, był wielokrotnie wyróżniany w trakcie służby, jego przełożeni nie zgłaszali uwag natury merytorycznej wobec jego osoby. Wskazał ponadto, że zastosowana dolegliwość w postaci środka karnego - świadczenia pieniężnego w kwocie 20 000 zł na rzecz Funduszu [...] w [...], jak i sam fakt zawieszenia go w czynnościach służbowych stanowiła dla niego dolegliwość służbową. Komendant wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia [...] L. M. stanowi art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku popełnia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Celem powołanego przepisu jest usunięcie ze służby funkcjonariuszy, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tych czynów wskazuje na popełnienie ich z motywów zasługujących na potępienie w oczach opinii publicznej. Organ wskazał, że z uwagi na zakres zadań Straż Graniczna ma wymiar publiczny, co powoduje, że w znaczącym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do funkcjonariuszy. Z tego względu wymagania w stosunku do funkcjonariuszy muszą być tak wysokie. Już sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma to naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza. Pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który utracił warunki kwalifikowane do jej pełnienia godziłoby w społeczny wizerunek Straży Granicznej, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Oczywistość popełnia przestępstwa w rozumieniu art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej dotyczy samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo, jako przestępstwo. Jest ono, zatem oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, że osoba dopuściła się czynu przestępczego. W rozpatrywanej sprawie wszelkie wątpliwości rozwiewa wyrok Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydział [...] z dnia [...] września 2018 r. (sygn. akt. [...]), w którym Sąd stwierdził popełnienie przez [...] L. M. czynu o znamionach występku z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i na podstawie 66 § 1 i 2 kk w zw. z art. 67 § 1 kk warunkowo umorzył postępowanie na okres 3 lat próby. Organ wskazał, że orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie ma charakteru skazującego i nie pociąga za sobą prawnych skutków skazania, jednakże oznacza bezsprzeczne przypisanie oskarżonemu winy, w sytuacji, gdy okoliczności czynu nie budzą wątpliwości. Dokonując oceny kolejnej przesłanki wymienionej w art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy organ za konieczne uznał odniesienie się do charakteru czynu popełnionego przez funkcjonariusza, co ma niewątpliwie istotne znaczenie dla ustalenia czy fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie funkcjonariusza w służbie. Wskazał, że Komendant [...] Oddziału SG w zaskarżonym rozkazie personalnym szczegółowo uzasadnił spełnienie tej przesłanki, wskazując na charakter realizowanych zadań przez Straż Graniczną jak i aspekt demoralizującego wpływu funkcjonariusza, który nadal pełniłby służbę pomimo uznania go winnym popełnienia czynu zabronionego. Dodatkowo Komendant Główny wskazał, że w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wskazał, że [...] L. M. dopuścił się popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w sposób zawiniony i umyślny oraz w związku z góry powziętym zamiarem jego popełnienia. Czyn jakiego dopuścił się ww. funkcjonariusz poddany jest szczególnej krytyce i napiętnowaniu, tym bardziej gdy jego popełnienie następuje w związku ze służbą oraz w trakcie jej pełnienia. [...] L. M. jako funkcjonariusz publiczny zobligowany jest stać na straży praworządności. Funkcjonariuszy Straży Granicznej obowiązują bowiem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe funkcjonariusze muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Popełnienie przez funkcjonariusza przestępstwa powoduje utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do bycia funkcjonariuszem Straży Granicznej. To z kolei powoduje, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza (jego sytuacji rodzinnej) jest interes społeczny, tzn. dobro Straży Granicznej, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 31 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze mieli nieposzlakowaną opinię. Jakiekolwiek wątpliwości, co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że czyn jakiego się dopuścił charakteryzuje się nieznaczną społeczną szkodliwością, należy wskazać że zgodnie z ustaleniami Sądu dopuścił się popełnienia występku. Aby czyn mógł stanowić przestępstwo, w tym występek, jego społeczna szkodliwość musi być wyższa od znikomej. Zgodnie bowiem z art. 1 § 2 kk nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Zatem uznać należy, że doszło do popełnienia przestępstwa oraz strona społeczna poniosła wymierną szkodę w postaci naruszenia porządku prawnego, porządku publicznego poprzez odstąpienie przez funkcjonariusza publicznego od ochrony granicy państwowej. Komendant Główny zaznaczył też, że organ I instancji nie podważył posiadanego przez funkcjonariusza doświadczenia, czy też kwalifikacji zawodowych. Komendant [...] Oddziału SG podkreślił, że pozytywna opinia funkcjonariusza, jego dotychczasowe osiągnięcia w służbie, wyróżnienia jakie otrzymał nie mogą mieć znaczenia w rozpatrywanej sprawie, bowiem popełniając wymienione wyżej przestępstwo [...] L. M. sprzeniewierzył się, obowiązkom funkcjonariusza SG, złożonej rocie ślubowania i niejako przekreślił swoje dotychczasowe osiągnięcia. Organ stwierdził, że podnoszone przez funkcjonariusza okoliczności, wskazujące na jego obowiązkowość, merytoryczność nie mogą mieć większego znaczenia dla sprawy. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. stała się przedmiotem skargi L. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego organu I instancji skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i błędnym zastosowaniu określonej tym przepisem normy prawnej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wynikających z przyjęcia, że w stosunku do L. M. kumulatywnie zaistniały przesłanki w postaci oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa oraz niemożności pozostawienia w służbie ze względu na popełnione przestępstwo, pozwalające na jego zwolnienie ze służby w Straży Granicznej, podczas gdy zebrany materiał dowodowy znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego, fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego w stosunku do L. M., charakter popełnionego czynu, brak negatywnych następstw czynu oraz dotychczasowy przebieg służby sprawiają, brak jest podstaw do zwolnienia go ze służby w Straży Granicznej w powyższym trybie wobec braku możliwości przypisania kumulatywnego wystąpienia powyższych przesłanek, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia wadliwej decyzji organu I instancji, naruszającej przepisy prawa, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, wynikającym z nienależytego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanego z przekroczeniem granic jego swobodnej oceny, skutkującej dowolnym, wysoce spornym i nieobiektywnym uznaniem, że L. M. popełnił czyn uniemożliwiający mu dalszą służbę w Straży Granicznej, podczas gdy szereg okoliczności o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym daje wystarczające podstawy do stwierdzenia, że L. M. nie powinien zostać zwolniony ze służby. W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację postawionych zarzutów. Wskazał, że charakter popełnionych przez niego czynów w żaden sposób nie powoduje, że jego dalsze pozostawanie w służbie jest niemożliwe. W dalszej części skarżący przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do stawianych w postępowaniu karnym zarzutów. Podniósł, że czyny popełnione zostały w warunkach pracy operacyjnej. Skarżący wskazał, że postępowanie karne zostało warunkowo umorzone m.in. ze względu na niską szkodliwość społeczną czynu. Skarżący wskazał nadto, że funkcjonariuszem jest od 13 lat i podczas wieloletniej służby nie był karany dyscyplinarnie, był wielokrotnie nagradzany. Zdaniem skarżącego błędnie wskazuje organ II instancji, że jego dalsze pozostawanie w służbie wpłynęło by demoralizująco na służbę i pozostałych funkcjonariuszy. O braku aspektu demoralizującego świadczą właśnie okoliczności zdarzenia, samo zdarzenie oraz przebieg jego dotychczasowej służby. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, w sprawie tej nie został naruszony przepis prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, jak również nie zostały naruszone przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawanie w służbie. Zwolnienie funkcjonariusza SG ze służby na tej podstawie prawnej uwarunkowane jest łącznym spełnieniem trzech przesłanek: 1) popełnieniem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa (przestępstwa skarbowego), 2) oczywistością popełnienia czynu, 3) charakterem czynu powodującym, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie SG jest niemożliwe. W toku postępowania prowadzonego w przedmiocie zwolnienia ze służby na tej podstawie organ winien zatem wykazać, że funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją jego zachowania. Decyzja administracyjna podejmowana na wskazanej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takiego rozstrzygnięcia jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna. Powołany przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Straży Granicznej, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze przyjmuje się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2089/13 orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie bowiem takiego orzeczenia stanowiłoby przesłankę bądź do obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy o SG, bądź też fakultatywnego w oparciu o art. 45 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy o SG funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe umyślne. Stosownie zaś do art. 45 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. W świetle powyższego należy zatem odróżnić sytuacje, w których popełnienie przez funkcjonariusza SG czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste, od sytuacji, w których popełnienie przestępstwa stwierdzone zostało prawomocnym wyrokiem skazującym. Są to stany faktyczne od siebie niezależne i każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w innym trybie. Dlatego też w przypadku przesłanki z art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej, oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia. W sprawie niniejszej organ spełnienie przesłanki ustawowej zasadnie oparł na okolicznościach powołanych w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] września 2018 r. (sygn. akt [...]). W sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa, zaś jego popełnienie jest oczywiste. Sąd Rejonowy jednoznacznie stwierdził w uzasadnieniu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn w sposób zawiniony i umyślny, czym wypełnił znamiona występku z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a więc tego, że w okresie od [...] marca 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. w [...] oraz na terenie byłego przejścia granicznego w [...], w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję starszego kontrolera Zespołu do spraw Przestępstw i Wykroczeń Grupy Operacyjno - Śledczej Placówki Straży Granicznej w [...], do którego zadań, zgodnie z zakresem obowiązków służbowych należało m.in. zwalczanie przestępczości związanej z bezprawnym przekraczaniem granicy RP, nie dopełnił swoich obowiązków jako funkcjonariusz prowadzący osobowe źródło informacji w ten sposób, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. wiedząc o planowanym nielegalnym przekroczeniu granicy przez imigrantów narodowości [...] pojazdem marki [...], którego kierowcą była znajoma K. W. – K. S., chcąc aby osoba ta uniknęła odpowiedzialności karnej, nie podjął żadnych działań zmierzających do ich zatrzymania, co doprowadziło do swobodnego przekroczenia granicy. Sąd ustalił również, że L. M. w dniach [...], [...], [...] marca 2016 r. oraz [...] kwietnia 2016 r. i [...] czerwca 2016 r. przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że w trakcie prowadzonych rozmów telefonicznych i wymiany SMS-ów z K. W. nakłaniał ją aby w procederze nielegalnego przemytu imigrantów, zajmowała się tylko werbowaniem kierowców i ich pilotowaniem na trasie, czym uniknie ewentualnego zatrzymania, a także aby unikała rozdzielania rodzin z dziećmi i przewożenia ich w rożnych pojazdach, co pozwoli na uniknięcie nieprzewidzianych sytuacji w razie zatrzymania przez służby graniczne. Ponadto oskarżony L. M. wiedząc o popełnieniu przez K. W. przestępstwa usiłowania wyłudzenia odszkodowania za rzekomą kolizję nie dopełnił obowiązku poinformowania o tym organów ścigania, co doprowadziło do uniknięcia przez nią odpowiedzialności karnej. Sąd wskazał, że dokonał ustalenia powyższego stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Ponadto oskarżony L. M. wiedząc o popełnieniu przez K. W. przestępstwa usiłowania wyłudzenia odszkodowania za rzekomą kolizję nie dopełnił obowiązku poinformowania o tym organów ścigania, co doprowadziło do uniknięcia przez nią odpowiedzialności karnej. Sąd wskazał, że dokonał ustalenia powyższego stanu faktycznego w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ocena organu, co do spełnienia przesłanki popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jak i oczywistości jego popełnienia znajduje oparcie w materiale dowodowym. Organ wykazał także w tej sprawie, że popełnienie przez L. M. czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste, uniemożliwia dalsze pozostawanie wymienionego w służbie w SG, albowiem godzi w dobre imię Straży Granicznej. Organ I instancji jednoznacznie i trafnie wskazał w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2018 r., że Straż Graniczna jest formacją, która ma służyć społeczeństwu i przeznaczona jest m.in. do ochrony granic i zwalczania przestępczości związanej z bezprawnym przekraczaniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność, że przestępstwa funkcjonariusz dopuścił się w ramach służby, jako funkcjonariusz SG, co także jednoznacznie wynika z materiału dowodowego (wyrok Sądu Rejonowego), jak i charakter popełnionego czynu nie pozwalają przyjąć, że stwierdzenie organu o braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie jest dowolne. Trafnie organ wskazał na utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się nadto, że nieposzlakowana opinia to nie tylko kwestia niekaralności, lecz także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkowe umorzenie postępowania karnego niczego w tym zakresie nie zmienia. Organ nie przekroczył w tej sprawie granic uznania administracyjnego. Zarówno rozkaz personalny organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja uzasadnione zostały w sposób wyczerpujący, tak pod względem okoliczności faktycznych, jak i w aspekcie uzasadnienia prawnego i nie pozostawiają wątpliwości, co do przesłanek, którymi kierował się organ. Zasadnie przy tym stwierdził organ w tej sprawie, że interes funkcjonariusza nie może – w stanie faktycznym tej sprawy – przeważyć nad interesem służby, a w istocie interesem społecznym. Skoro bowiem SG przeznaczona jest do ochrony granic i zwalczania przestępczości związanej z bezprawnym przekraczaniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, w interesie społecznym jest, aby służbę w tej formacji pełniły osoby zapewniające realizację ustawowych zadań. Dotychczasowa nienaganna służba nie stanowi okoliczności, która mogłaby przeważyć nad interesem służby w tej sprawie. Ustalenia stanu faktycznego w sprawie są bezsporne, a ocena spełnienia przesłanek określonych w art. 45 ust. 2 pkt 10 ustawy o SG trafna. Ocena ta znajduje oparcie w materiale dowodowym. Prawidłowo także Komendant Główny SG zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylając rozkaz organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalając w tym zakresie nową datę, a także utrzymując w mocy rozkaz personalny organu I instancji w pozostałym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.