II SA/Wa 945/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o cofnięciu Z.K. pozwolenia na broń palną bojową. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał za organem pierwszej instancji, że w związku z uzyskaniem przez ten organ informacji o pogarszającym się stanie zdrowia skarżącego został on przebadany przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW i przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w [...], która w odpowiedzi na zapytanie organu, czy nie zachodzą ewentualne przeciwwskazania do posiadania przez Z.K. broni palnej do ochrony osobistej, poinformowała, że biorąc pod uwagę rozpoznanie zawarte w jej orzeczeniu z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], przed ewentualnym wydaniem pozwolenia na broń skarżący powinien zostać poddany badaniom we właściwej jednostce służby zdrowia, posiadającej uprawnienia do określenia predyspozycji zdrowotnych do posługiwania się bronią palną. Wobec powyższego organ I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, zobowiązał Z.K. do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych potwierdzających, że może on dysponować bronią. Wezwanie nie zostało wykonane, zatem wszczęto postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń i po jego zakończeniu organ I instancji, decyzją z [...] lutego 2015 r. cofnął skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP wskazał, że skarżący odmawiając poddaniu się badaniom lekarskim i psychologicznym, de facto nie potwierdził, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji. Zatem organ, na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba je posiadająca nie zastosuje się do obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 5 tej ustawy. Skoro obowiązek ten nie został przez stronę spełniony, to racje interesu społecznego sprzeciwiają się dalszemu posiadaniu przez nią przedmiotowego pozwolenia. Z.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego, w której zarzucił, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia następujących przepisów: 1. art. 10 § 1 Kpa, poprzez nie zapewnienie skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, mimo że przepis ten ma pełne zastosowanie w postępowaniu dwuinstancyjnym; 2. art. 6 i art. 7 Kpa, bowiem organy administracji publicznej mają działać w granicach prawa i stać na straży praworządności, a tym samym nie mogą wszczynać postępowań na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji w sytuacji braku jakichkolwiek przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 powołanej ustawy i braku przesłanek z ust. 4 tego przepisu; 3. art. 81 Kpa w wyniku dokonania ustaleń odpowiadających swoją treścią normie art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji w sytuacji, gdy okoliczności takie nie zachodziły; 4. art. 15 ust. 5 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 – ustawy o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w sprawie zostały ujawnione okoliczności dostatecznie uzasadniające wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia; 5. art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika w jakikolwiek sposób aby zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyżej przytoczonych przepisów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w dacie jego wydania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), zgodnie z którym, organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Natomiast art. 15 ust. 5 powołanej ustawy stanowi, że w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wątpliwości, o których mowa w powyżej przytoczonym przepisie zaistniały i organ zasadnie zobowiązał skarżącego do niezwłocznego poddania się określonym w tym przepisie badaniom i przedłożenia wydanych orzeczeń. Skarżący z obowiązku tego nie wywiązał się. Wskazać należy, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, wydana zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 Kpa) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna uzasadnia cofnięcie pozwolenia. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku gdy skarżący nie podał się badaniom lekarskim i psychologicznym, a w konsekwencji nie przedłożył orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, oznacza to, że nie udokumentował tym samym, że posiada zdolność psychofizyczną i psychologiczną do dysponowania bronią. Sąd w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły, dlaczego skarżący znajduje się w sytuacji dającej podstawę do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie przedmiotowej broni. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny cofnęły skarżącemu wydane pozwolenia na broń. NSA w wyroku z dnia 3 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1097 (nie publik.) stwierdził, iż: "nie można (...) mówić o tym, że wydane decyzje mają charakter dowolny i zapadły z naruszeniem zasady uznania administracyjnego, skoro skarżący odmówił poddaniu się wymaganym badaniom u wskazanych specjalistów i nie przedstawił właściwych (odpowiadających prawu) orzeczeń lekarskich i psychologicznych". Bezspornie skarżący w niniejszej sprawie nie stawił się na wyznaczone badania lekarskie i psychologiczne, a zatem postępowanie odwoławcze w sprawie orzeczenia psychologicznego nie zostało zakończone z przyczyn leżących po stronie skarżącego. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa). Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze związane z naruszeniem przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.