II SA/Wa 947/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania postanawia odrzucić skargę R. D. przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił, wydaną w oparciu o przepis art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego Skarżący zarzucił, że organ wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisu art. 178 i art. 170 ust. 4 przywołanej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ wskazał, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiadał treści ww. przepisów, a w rezultacie ich zastosowanie w sprawie było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W zaś art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, przez sprawy ze stosunku służbowego należy m.in. rozumieć ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Z kolei, zgodnie z art. 220 cyt. ustawy o Służbie Więziennej, spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wedle treści art. 218 ust. 1 tejże ustawy, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji. Od powyższych decyzji funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do wyższego przełożonego, do postępowania w ww. sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. ust. 2, 3, 4 i 5 art. 218 ustawy o Służbie Więziennej). Natomiast, jak stanowi art. 219 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące:1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego (ust. 2). Od rozkazu personalnego wydanego w sprawach wymienionych w ust. 1 tego przepisu odwołanie nie przysługuje (por. ust. 3 art. 219 ustawy o Służbie Więziennej). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa przyznania prawa do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania, tj. odmowa przyznania prawa określonego w art. 178 ustawy o Służbie Więziennej. Jak wynika z analizy przytoczonych unormowań, prawo do równoważnika pieniężnego nie należy ani do spraw wymienionych w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, ani też do spraw wymienionych w art. 219 ust. 1 i 2 tej ustawy. Tym samym, oznacza to, że sprawa równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania jest sporem o roszczenie ze stosunku służbowego funkcjonariusza w rozumieniu art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, a zatem jest sporem o roszczenie, który rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy (sąd powszechny). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.