II SA/Wa 948/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. D. pismem z dnia 30 maja 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia od najbliższego terminu płatności. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a w przypadku gdyby organ nie uwzględnił wniosku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniósł o uwzględnienie wniosku przez sąd. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jedynym źródłem dochodu było uposażenie, które otrzymywał jako funkcjonariusz policji. Ponadto ze względu na aktualny stan zdrowia zmuszony jest do pozostawania pod stałą opieką lekarzy specjalistów. Konieczny jest także comiesięczny zakup leków. Skarżący podał, że nie posiada żadnych oszczędności, pozwalających na bieżące utrzymanie. W przypadku zaś zaciągnięcia pożyczki gotówkowej koniecznym stałaby się zapłata znacznych odsetek od otrzymanej kwoty. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego, gdyż w przeciwnym wypadku spowodowałoby nieodwracalne skutki w zakresie braku realizacji podstawowych potrzeb życiowych, czy tez zapłaty znacznych odsetek od ewentualnie zaciągniętej pożyczki. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący nie wykazał, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub miały powstać trudne do odwrócenia skutki. Podniesiona przez skarżącego okoliczność braku oszczędności oraz wskazanie, że jego jedynym źródłem dochodu było uposażenie, które otrzymywał jako funkcjonariusz policji, nie może być uznane za podstawę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 126 § 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie. Zatem w przypadku korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sądowego, organ zobowiązany będzie wziąć pod uwagę powyższy przepis i ocenić czy skarżącemu należy się zwrot zawieszonego uposażenia. Stąd też nie można uznać, aby zawieszenie uposażenia było czynnością nieodwracalną. Podkreślenia przy tym wymaga, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.