II SA/Wa 95/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. – przedstawiciela ustawowego A. B., B. B. i K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. B. – przedstawiciela ustawowego A. B., B. B. i K. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia 1. ustanowić dla A. B., B. B. i K. B. adwokata, 2. zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie adwokata dla A. B., B. B. i K. B. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego – J. B. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że samotnie wychowuje troje małoletnich dzieci: A. (4 lata), B. (8 lat) i K. (10 lat). Oświadczył, że jest w trudnej sytuacji materialnej, nie posiada mieszkania ani innych nieruchomości. Rodzina utrzymuje się z zasiłku rodzinnego, dodatku do tego zasiłku, dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci oraz dodatku z tytułu wychowywania w rodzinie wielodzietnej w łącznej wysokości 996 zł. Skarżący poinformował, że z dniem 31 stycznia 2009 r. upływa termin, na który przyznany został zasiłek na córkę A. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w wysokości 400 zł. Podał, że na rachunku bankowym posiada kwotę w wysokości 2.000 zł. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna czteroosobowej rodziny jest w tej chwili bardzo trudna. Wnioskodawca, który samotnie wychowuje trójkę małoletnich dzieci utrzymuje rodzinę jedynie z zasiłków. Wykazany w formularzu dochód w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie wynosi jedynie 249 zł, a po uwzględnieniu pomniejszenia dochodu od dnia 31 stycznia 2009 r. o 400 zł, na jedną osobę w rodzinie przypada tylko 149 zł. Wprawdzie wnioskodawca posiada dodatkowo 2.000 zł jednakże z uwagi na potrzeby małoletnich dzieci a także nieuzyskiwanie przez wnioskodawcę w chwili obecnej innych dochodów niż wykazane, stwierdzić należy, że środki te wystarczą jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb czteroosobowej rodziny. Wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawową przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 1 i pkt. 2 postanowienia.