II SA/Wa 95/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim postanawia - odrzucić skargę- Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o cofnięciu W.S. pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. Przesyłka zawierająca powyższe rozstrzygnięcie, wobec nieodebrania jej przez adresata został zwrócona do organu z adnotacją o dwukrotnym awizowaniu w dniu 27 września 2019 r. i w dniu 7 października 2019 r. Pismem nadanym w dniu 27 grudnia 2019 r. W.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej decyzję z dnia [...] września 2019 r. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym zakwestionował prawidłowość doręczenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniósł o doręczenie mu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 95/20 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd stwierdził, że wobec braku możliwości ustalenia w sposób jednoznaczny czy i kiedy przedmiotową przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu należy stwierdzić, że nie może ona zostać uznana za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. Skoro zatem decyzja nie weszła do obrotu prawnego to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325); zwanej dalej "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188, z późn. zm.) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Doręczenie unormowane w przepisie art. 44 K.p.a. zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie. Jednakże, aby doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło zostać uznane za skuteczne, muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Przede wszystkim nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. O fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia. Dlatego też zasady stosowania tej instytucji winny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 23/07, Lex 360227). Z akt niniejszej sprawy wynika, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Z adnotacji dokonanych na przesyłce wynika, że była ona awizowana w dniu 27 września 209 r. i 7 października 2019 r. o czym umieszczono zawiadomienie o możliwości odbioru na drzwiach adresata lub w skrzynce na listy. W związku z wątpliwościami organu co do prawidłowości dokonanych czynności przez doręczyciela (zwrócona przesyłka zawierała informację o dwukrotnym jej awizowaniu brak było jednak wymaganej prawem informacji o tym, gdzie faktycznie doręczyciel pozostawił adresatowi zawiadomienie o jej nadejściu, tj. na drzwiach adresata, czy w skrzynce na listy) zostało wszczęte postępowanie reklamacyjne. Także skarżący po uzyskaniu informacji o zaistniałych problemach w doręczeniu korespondencji złożył stosowną reklamację wobec operatora pocztowego (w załączeniu kserokopia potwierdzenia nadania reklamacji z dnia 27 grudnia 2019 r.). Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. organ nadesłał odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. Biura Wsparcia Klientów z dnia: 28 listopada 2019 r., 13 stycznia 2020 r. i 29 stycznia 2020 r. na reklamacje, z których wynika, że pracownik, będący w zastępstwie stałego listonosza, nie pamięta szczegółowo okoliczności związanych z doręczeniem przedmiotowej przesyłki, jednak z uwagi, iż próba doręczenia okazała się nieskuteczna przesyłka została awizowana do odbioru w placówce pocztowej, a zawiadomienie pozostawiono w drzwiach adresata. Z kolei skarżący w piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. wskazał, że doręczyciel nie pozostawił żadnego zawiadomienia o nadejściu pisma adresowanego do pełnomocnika skarżącego. Jednocześnie zaznaczył, że organ drugiej instancji także powziął wątpliwość co do przedmiotowej przesyłki i złożył w tym zakresie reklamację. Wniósł o prawidłowe doręczenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. W załączeniu dołączył kserokopię odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. Biura Wsparcia Klientów z dnia 23 stycznia 2020 r. na reklamację, w której podano, że wobec braku danych dotyczących przesyłki rejestrowanej nie można odnieść się do zarzutów skarżącego. Wyjaśniono, że w funkcjonujących systemach informatycznych nie można zidentyfikować przesyłki nie posiadając jej danych. Tylko indywidulane cechy w postaci przyznanego dla danej przesyłki numeru są wyróżnikiem decydującym w procesie ustalania jej losów. Następnie pismem z dnia 21 kwietnia 2020 r. organ poinformował, że w odpowiedzi na ponaglenie otrzymał z Poczty Polskiej S.A. Biuro Wsparcia Klientów pismo z 30 marca 2020 r., w którym ponownie wskazano, że informacja dotycząca próby doręczenia i awizowania przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję została przesłana przy piśmie z dnia 28 listopada 2019 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że z dotychczasowej korespondencji prowadzonej z Pocztą Polską S.A., w trybie reklamacyjnym i skargowym, wynika, że nie można uzyskać od operatora pocztowego jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy awizowana przesyłka mogła zostać faktycznie uznana za doręczoną w trybie zastępczym. W tej sytuacji ,w ocenie Sądu, brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia, czy przesyłka została doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącemu, to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Skarga zatem jest przedwczesna. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym doręczeniu podlega oryginał decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 K.p.a. wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10, LEX nr 952060). Stanowisko takie jest również konsekwentnie prezentowane w piśmiennictwie. Komentatorzy jednoznacznie przyjmują, że ww. przepis zobowiązuje organ administracji do doręczenia stronie decyzji na piśmie, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału pisemnej decyzji, a nie jej kopii. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 11 wydanie Wyd. C.H. Beck 2011, s. 443; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4 wydanie Wyd. Wolters Kluwer Polska 2011, s. 860). Organ powinien doręczyć skarżącemu zaskarżoną decyzję, co otworzy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.