II SA/Wa 953/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] marca 2011 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić G.Z.kwotę 200 zł. (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. . Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 184, art. 170 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektora Aresztu Śledczego w W. o odmowie przyznania G.Z. pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że G.Z. nie spełnia warunków przyznania pomocy finansowej. Wskazał, że zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Ponadto w myśl art. 170 ust. 4 powołanej ustawy, za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. W ocenie organu miejscowość J., w której to budowany jest dom jednorodzinny nie odpowiada ustawowej definicji "miejscowości pobliskiej". Stanowisko swoje oparł na ustaleniu, iż przystankiem najbliższym miejsca zamieszkania funkcjonariusza jest przystanek J., skąd czas dojazdu do miejsca pełnienia służby (tj. W.) w obie strony przekracza 2 godziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. pełnomocnik skarżącego adw. M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 170 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej oraz prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organ błędnie przyjął, że przystanek J. jako ten od którego należy liczyć czas dojazdu do miejsca pełnienia służby funkcjonariusza. Zdaniem skarżącego przystankiem, od którego i do którego powinien być liczony czas przejazdu z oraz do miejscowości pełnienia służby, powinien być przystanek B. który umożliwia dojazd funkcjonariusza we wszystkie dni i o każdej porze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga G.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego jest niedopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Badając dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego należy również brać pod uwagę inne unormowania, które wprost wyłączają kognicję sądów administracyjnych. Unormowanie takie ma miejsce w ustawie o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 217 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. W kolejnych artykułach cytowana ustawa wskazuje, które ze spraw dotyczących stosunku służbowego podlegają kognicji sądów administracyjnych, sądów powszechnych, a które w ogóle nie zostały poddane kontroli sądowej. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 5 sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 218 ust 5 ustawy o Służbie Więziennej). Stosownie zaś do art. 219 ust. 1 i ust. 3 sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Rozkaz personalny jest wykonywany z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego odwołanie nie przysługuje. Z kolei w art. 220 ustawodawca wskazał, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W niniejszej sprawie skarga G.Z. dotyczy decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Nie ulega wątpliwości, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest sprawą ze stosunku służbowego, dotyczy bowiem realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających ze stosunku służbowego. Sprawa tego rodzaju nie została wymieniona ani w art. 218, ani też w art. 219, ustawy o Służbie Więziennej. Stwierdzić należy wobec powyższego, że sprawa ze skargi G.Z. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sądem właściwym do rozpoznania sporów o roszczenia ze stosunków służbowych, w tym dotyczące pomocy finansowej dla funkcjonariusza, jest sąd powszechny. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 postanowienia wydane zostało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.