II SA/Wa 956/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. z dnia 12 czerwca 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym postanawia - przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w tego rodzaju sprawie spoczywa obowiązek uiszczania kosztów sądowych (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1 230,47 zł brutto miesięcznie (1 030,73 netto). Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 480,88 zł. Wnioskodawczyni ponosi też stałe miesięczne wydatki związane z leczeniem (opłaty z tytułu wizyt lekarskich) oraz wykupem leków w wysokości 200 zł. We wniosku strona podała, że pozostająca kwota 349,85 zł często nie wystarcza na skromne życie, dlatego korzysta z pomocy finansowej córek. Oświadczyła, że nie była w stanie zgromadzić oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów w niniejszej sprawie. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Na podstawie informacji zawartych w formularzu wniosku stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Dochód pozostający po opłaceniu koniecznych stałych wydatków nie jest wysoki i z pewnością po uiszczeniu kosztów sądowych należnych w niniejszej sprawie spowodowałby uszczerbek w utrzymaniu skarżącej. Strona wykazała, że nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na pokrycie kosztów sądowych. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.